Μικρός διαγωνισμός

Το απόσπασμα που ακολουθεί είναι από κείμενο της εκκλησίας της Ελλάδος:

"1. Δια του μυθιστορήματος _____ διασύρεται η Εκκλησία, διαπομπεύονται οι ιεροί αυτής θεσμοί και καθυβρίζεται το τριαδικόν του Θεού.

2. Το μυθιστόρημα _____ , εκτός του παραδόξου και ασεβούς τίτλου του, περιέχει διάθεσιν ασεβούς χρησιμοποιήσεως ιστορικών αληθειών του Ευαγγελίου. Εξ άλλου, δια του βιβλίου τούτου γίνεται διδασκαλία σοσιαλιστικών και κομμουνιστικών θεωριών και περιϋβρίζονται οι ποιμένες της Εκκλησίας.

3. Ο εκδοθείς εις Γερμανίαν _____ θεωρείται βιβλίον σκανδαλώδες και επικίνδυνον δια κάθε Χριστιανόν και, ως εκ τούτου, επιβάλλεται όπως -πάση θυσία- αποφευχθεί η εις την Ελληνικήν μετάφρασίς του. Ειδικώτερον, αναφέρεται, ότι δια του _____ υβρίζεται το Θεανδρικό πρόσωπο του Χριστού, ότι επιδιώκεται να καταρριφθεί η θεότης Αυτού, ως και η χριστιανική ηθική. Τονίζεται, εξ άλλου, ότι με μεγάλην φαντασιοκοπίαν και αχαλίνωτον αυθαιρεσίαν, παραποιείται εις αυτό η διδαχή του Ευαγγελίου, και ό,τι είναι γραμμένο βάσει των θεωριών του Φρόϋντ και του ιστορικού υλισμού.

4. Ολα τα εκδοθέντα έργα του _____ είναι του αυτού ασεβέστατου και αντεθνικού περιεχομένου με τα ανωτέρω βιβλία".

Για την αντιγραφή

ΜΟΝΑ - ΖΥΓΑ

ΥΓ: Πότε να γράφηκαν, άραγε, αυτά και ποιόν να αφορούν; Δείτε την απάντηση!

(Η εικόνα έχει ληφθεί από εδώ).

Λίστες

Στην πορεία προς τις εκλογές της 11.11 στο Πασοκ αναμένεται να συμβούν ακόμη πολλά. Ολες οι πλευρές επεξεργάζονται κάποιες πτυχές της τακτικής τους (η στρατηγική τους θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη), εξετάζουν την πληρότητα του οπλοστασίου τους, επισκοπούν τα δυνατά και αδύνατα σημεία των άλλων υποψηφίων και αποφασίζουν το χρόνο και τον τόπο του επόμενου "χτυπήματος".

Τις τελευταίες ημέρες βλέπουν σχεδόν καθημερινά τη δημοσιότητα λίστες υποστήριξης του Γ. Παπανδρέου. Εκεί φιγουράρουν μερικά ηρωϊκά ονόματα: Λ. Βερυβάκης, Ν. Ακριτίδης, Γ. Κατσιφάρας, Σ. Κωστόπουλος. Αντίστοιχες δηλώσεις υποστήριξης του ιδίου υποψηφίου έκαναν οι Α. Λιβάνης, Δ. Τσοβόλας, Γ. Χαραλαμπόπουλος, ενώ δεν μπορεί να αποκλεισθούν στο επόμενο διάστημα δηλώσεις υποστήριξης των κληρονόμων μερικών ιστορικών στελεχών του κινήματος, όπως Μ. Κουτσόγιωργα, Β. Γιαννόπουλου, Μ. Μερκούρη.

Με όλα αυτά αποσαφηνίζεται, ποιόν ακριβώς εννοεί ο Γ. Παπανδρέου όταν -κάνοντας την αυτοκριτική του- παραδέχεται τις ευθύνες του, γιατί δεν πολέμησε τη "φθορά" στο κόμμα. Κάποια στιγμή, ίσως, τον περιγράψει κιόλας.

(Η εικόνα έχει ληφθεί από εδώ).

Η γάτα και τα ποντίκια

Από τη σημερινή ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ το άρθρο του Αχ. Φακατσέλη:

«Στη λήξη της άτυπης συνόδου στη Λισαβόνα για την ευρωπαϊκή αντιτρομοκρατική πολιτική, ο «οικοδεσπότης» υπουργός Εσωτερικών της Πορτογαλίας, Ρουί Περέιρα, πόζαρε στα δημοσιογραφικά φλας με χαμόγελα: «Αν φοβάστε ότι ξυπνάμε τον Μεγάλο Αδελφό ή ότι συρρικνώνουμε τα θεμελιώδη δικαιώματα των πολιτών μας, τότε η απάντησή μου είναι ξεκάθαρα "όχι"».

Χαμόγελα συγκατάβασης εισέπραξε κι ο ίδιος. Κανείς στην αίθουσα της συνέντευξης τύπου δεν είχε προλάβει να υποβάλει τέτοια ερώτηση, αλλά και κανείς δεν έδειξε να πείθεται από τη διαβεβαίωση του Περέιρα. Η βιασύνη του πορτογάλου να απαντήσει σε ένα ερώτημα που δεν του υποβλήθηκε απέδειξε πόσο αυτονόητο είναι το κλίμα ανησυχίας για την επικείμενη προώθηση ενός νέου πακέτου αντιτρομοκρατικών μέτρων στην Ευρώπη.

Εμπνευστής του, ο επίτροπος για θέματα Δικαιοσύνης και Ασφάλειας Φράνκο Φρατίνι, που έφτασε στη Λισαβόνα κρατώντας στα χέρια του το ογκώδες αντιτρομοκρατικό πακέτο για να το υποβάλει στην κρίση των υπουργών Εσωτερικών και Δικαιοσύνης των «27», που συμμετείχαν σ' αυτή την ανεπίσημη σύνοδο. Πολύ σύντομα, στις αρχές Νοεμβρίου, το πακέτο του Φρατίνι θα κατατεθεί στην Κομισιόν όπου θα λάβει το χρίσμα του «νέου όπλου» του ευρωπαϊκού πολέμου κατά της τρομοκρατίας.

Ετσι, η Λισαβόνα ήταν μόνο η αρχή. Μοναδική επιδίωξη της συνόδου ήταν να σταθμιστούν οι θέσεις των χωρών-μελών της:

Ο υπουργός Δικαιοσύνης του Λουξεμβούργου Λουκ Φρίντεν ήταν ένας από τους ενοχλημένους, θυμίζοντας ότι τα υπάρχοντα «όπλα» αρκούν και δεν χρειάζονται νέα. Αντίθετα, ενθουσιασμένος δήλωνε ο γερμανός υπουργός Εσωτερικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, που αισθάνθηκε δικαιωμένος για τη δική του προγενέστερη πρωτοβουλία να προτείνει στη χώρα του μέτρα σαν κι αυτά που τώρα προτείνει στην Ε.Ε. ο Φρατίνι.

Το σίγουρο είναι ότι ο ευρωπαίος επίτροπος Δικαιοσύνης και Ασφάλειας δεν αντιγράφει τον Σόιμπλε, ούτε ο Σόιμπλε ανακαλύπτει νέες αντιτρομοκρατικές λύσεις: και οι δύο ακολουθούν κατά γράμμα την αμερικανική πρωτοπορία. Με το ευφυολόγημα ότι πρόκειται για σχέδιο «τεχνολογικής αντιμετώπισης των τρομοκρατικών δραστηριοτήτων», η Ε.Ε. καμουφλάρει τις πραγματικές διαστάσεις του πακέτου Φρατίνι. Η έμφαση δίνεται στην παρακολούθηση γενικώς του internet και ειδικότερα της ηλεκτρονικής αλληλογραφίας των «υπόπτων», με προοπτική μπλοκαρίσματος συγκεκριμένων ιστοσελίδων που προσηλυτίζουν στην τρομοκρατική δράση ή διδάσκουν κατασκευή βομβών. Ακολουθεί η πρόταση για δημιουργία μιας ηλεκτρονικής βάσης δεδομένων για κάθε μη Ευρωπαίο που μπαινοβγαίνει αεροπορικώς στη Γηραιά Ηπειρο. Στη βάση αυτή, που θα ονομάζεται Ευρωπαϊκή Ονομαστική Καταγραφή Επιβατών (PNR), θα έχουν πρόσβαση όλες οι αρμόδιες δικαστικές ή διωκτικές αρχές των «27».

Η PNR δεν αποκλείεται στο μέλλον να συμπεριλάβει και ευρωπαίους πολίτες, καθώς το πακέτο Φρατίνι: ζητά να υιοθετηθεί ένα διευρυμένος ορισμός της «συνωμοσίας», που θα περιλαμβάνει και όσους «στηρίζουν» τρομοκρατικές ενέργειες. Επιπλέον προτείνει τη δημιουργία βάσης δεδομένων για έγκαιρη προειδοποίηση σχετικά με «κλεμμένα ή απωλεσθέντα εκρηκτικά».

Επωδός στα δημοσιεύματα του ευρωπαϊκού τύπου είναι η ανησυχία ότι απειλούνται «η ιδιωτική σφαίρα και τα ατομικά δικαιώματα» των Ευρωπαίων. «Δεν τίθεται τέτοιο ζήτημα» απαντά λακωνικά ο Φρατίνι. Τον πιστεύει κανείς;».

Για την αντιγραφή
ΜΟΝΑ - ΖΥΓΑ

ΥΓ: Περισσότερα για το PNR

(Η εικόνα έχει ληφθεί από εδώ).

Η ιστορία ξανά

Η απρόσμενη ένταση που πρόκυψε μεταξύ ΗΠΑ και Τουρκίας, εξαιτίας της πρότασης που θα εξετάσει το κογκρέσο για την αναγνώριση της γενοκτονίας των Αρμενίων το 1915, φέρνει για μία ακόμη φορά στο προσκήνιο μια απλή αλήθεια: η "ιστορία" κάθε χώρας και κάθε λαού είναι και στην σύγχρονη εποχή (όπως πάντα, άλλωστε) άξονας που στηρίζει τη πολιτική και στίβος "διάκρισης" μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, εχθρών και φίλων. Αυτό, άλλωστε, δεν έγινε με το βιβλίο ιστορίας της στ' δημοτικού;

Το κυριαρχούμενο από τους δημοκρατικούς κογκρέσο θα παίξει πιγκ πόγκ με την κυβέρνηση του Τζ Μπους και στο ρόλο της μπάλας θα είναι το αρμενικό. Ολοι οι τούρκοι θα κρατούν την ανάσα τους, όπως έκαναν και παλιότερα όταν το ίδιο θέμα κινούσε η Γαλλία.

"...Πριν από τους ιστορικούς το κείμενο των συμβάντων του παρελθόντος διαβάζεται από την ίδια την κοινωνία ... Αυτή η ανάγνωση σημαίνει ότι ανάμεσα στο άμορφο συνεχές και στον ιστορικό περαμβαίνουν οι κοινωνικοί μηχανισμοί αναπαραγωγής της μνήμης, οι οποίοι συνίστανται, ταυτόχρονα, από τη συλλογική μνήμη και λήθη. Η μνήμη και η λήθη κάνουν από κοινού την επιλογή και τη σημασιοδότηση των συμβεβηκότων...", όπως ωραία λέει ο ιστορικός Α. Λιάκος στο τελευταίο βιβλίο του "Πώς το παρελθόν γίνεται ιστορία;" από τις εκδόσεις Πόλις.

Αν δει κανείς σε αυτό το πλαίσιο το έργο των ιστορικών μπορεί ευκολότερα να δεχθεί τον αφορισμό του Lucien Febvre "... H ιστορία δεν υπάρχει. Μόνο οι ιστορικοί...".

(Η εικόνα έχει ληφθεί από εδώ).

Υψηλές πτήσεις

Το πολιτικό συμβούλιο του Πασοκ στη χθεσινή συνεδρίαση ομοφώνησε σε όλες τις αποφάσεις. Αρκετοί λένε, πως αυτό δεν έχει και τόση σημασία διότι περιορίσθηκε μόνο σε διαδικαστικά κι όχι σε πολιτικά ζητήματα. Είναι, όμως, έτσι;

Συμφωνώντας όλοι τους να μην είναι υποχρεωτική (μόνο) για τους 3 γνωστούς σήμερα υποψήφιους αρχηγούς (αλήθεια, εκείνος ο τέταρτος τί νάγινε;) η συλλογή υπογραφών, όπως προβλέπει το καταστατικό, δεν συμπεριφέρονται με την ίδια απύθμενη υπεροψία, που τους χαρακτήριζε και όταν το ΠΑΣΟΚ ήταν στην κυβέρνηση;

Να με συγχωρείτε. Αυτό δεν είναι διαδικαστικό, αλλά βαθύτατα πολιτικό ζήτημα.

(Η εικόνα έχει ληφθεί από εδώ)

Μπλερ και Φίσερ, Σολάνα και Καραμανλής

Ενα παράδοξο της ευρωπαϊκής πολιτικής σκηνής είναι, ότι όλο και συχνότερα ηγέτες της, που έπαψαν να ασκούν κυβερνητικά καθήκοντα, "εξομολογούνται" τη μεγάλη σημασία που είχε στην θητεία τους η εξωτερική πολιτική. Ηταν στο τέλος Μαίου που, μετά την παραίτηση του, ο Τόνι Μπλέρ δημοσίευσε στον Eκόνομιστ άρθρο που προκάλεσε αίσθηση. Θέμα του: τί έμαθε αυτά τα 10 χρόνια που ήταν πρωθυπουργός. Εκεί φανερώνει, ότι αν τούλεγαν -όταν αναλάμβανε- ότι μεγάλο μέρος της πρωθυπουργίας του θα το αφιέρωνε στην εξωτερική πολιτική ασφαλώς θα ξαφνιαζόταν, αφού πίστευε (κι αυτός) ότι η εσωτερική πολιτική είναι αυτή που "κρίνει" τις εκλογές και επικεντρώνοντας στα εσωτερικά θέματα δίνουν οι πολιτικοί τη μάχη των εκλογών. Η εξωτερική πολιτική, κατά τον Μπλέρ, σπανίως φέρνει ψήφους και μπορεί άνετα να οδηγήσει στην απώλειά τους. Στο θέμα αυτό θάχει, ασφαλώς, πολλά να πεί και ο φίλος του Τζ. Μπούς.

Στις αρχές του μηνός προδημοσιεύθηκαν στο Σπήγκελ αποσπάσματα από την αυτοβιογραφία του Γιόσκα Φίσερ με τίτλο "Τα κόκκινο-πράσινα χρόνια". Εντύπωση προκαλεί, ότι ως το χειρότερο εφιάλτη του αποκαλεί το Κόσοβο. Αποκαλύπτει, ότι εάν το συνέδριο των πρασίνων το 1999 δεν ψήφιζε υπέρ της πρότασής του, να συμμετέχει η Γερμανία στον πόλεμο στο Κόσοβο, θα υπέβαλε την παραίτησή του από υπουργός εξωτερικών. Μιλάει για την παράλληλη πορεία του με τον Κον Μπεντίτ και κάνοντας κριτική στην πρόσφατη απόφαση των πράσινων, να μη συμμετάσχουν τα τορνέϊντο στο Αφγανιστάν, καταλήγει: "... Ο δρόμος για την περιθωριοποίηση ήταν πάντα στρωμένος με ριζοσπαστικές αποφάσεις...".

Τις "πικρές" αυτές αλήθειες κάνει πως αγνοεί η κυβέρνηση Καραμανλή, που -αν κρίνει κανείς από τις προτεραιότητές της που διαρρέουν στον τύπο- δείχνει, βοηθούσης και της κατάστασης στο ΠΑΣΟΚ, σταθερά προσηλωμένη στα εσωτερικά θέματα. Τη "νιρβάνα" αυτή, ίσως, διακόψει η χθεσινή δήλωση Σολάνα, που μετά τη συνάντησή του με τον Μπ. Τσερβένκοφσκι δήλωσε: "...δεν μου αρέσουν τα βέτο...". Ή, μήπως, και την ενισχύσει;

(Η εικόνα έχει ληφθεί από εδώ)

Μoney, money, money

Οπως καλή ώρα το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται σε εσωκομματική προεκλογική περίοδο, έτσι και το δημοκρατικό κόμμα στις ΗΠΑ αναζητεί τον καταλληλότερο υποψήφιο για να το εκπροσωπήσει στις προεδρικές εκλογές του 2008 (και να τις κερδίσει). Εδώ τελειώνουν και οι όποιες ομοιότητες των δύο περιπτώσεων. Γιατί, δεν είναι δύσκολο να φαντασθεί κανείς τις κορώνες των στελεχών του ΠΑΣΟΚ περί "αυτονομίας της πολιτικής από τα οικονομικά συμφέροντα" αν μάθαιναν πώς έχουν τα πράγματα στην άλλη πλευρά του ατλαντικού με το προεκλογικό χρήμα (και μάλιστα αυτό που "κυκλοφορεί" για τις ανάγκες μελών του ιδίου κόμματος προκειμένου να λάβουν το χρίσμα).

Χθές, λόγου χάριν, η Χίλαρυ Κλίντον ανακοίνωσε, ότι από οικονομικής πλευράς το γ' τρίμηνο του 2007 πήγε για την καμπάνια της πολύ καλά, απέκτησε 100.000 νέους "φίλους" που την ενίσχυσαν οικονομικά με το ποσό των 27 εκ. $ (19 και κάτι εκ. €). Στο ίδιο διάστημα ο Μπάρακ Ομπάμα με 93.000 συνολικά "φίλους" μάζεψε ... μόνο 20 εκ. $ (14 και κάτι εκ €), ενώ τα αντίστοιχα νούμερα για όλο το 2007 είναι 352.000 δωρητές (donators) και 74,9 εκ $. Τέλος, ο Τζών Εντουαρντς (τρίτος μέχρι τώρα δημοκρατικός υποψήφιος) στο ίδιο τρίμηνο μάζεψε 150.000 δωρητές και 7 εκ. $.

Ολα αυτά εκεί δείχνουν καθημερινά και συνηθισμένα. Ο Κ. Γουίλκοξ, καθηγητής στο πανεπιστήμιο Τζορτζτάουν και ειδικευμένος στη μελέτη συμπεριφοράς και ψυχολογίας των ψηφοφόρων, έχει καταλήξει πως οι αμερικανοί ψηφίζουν -κυρίως- ενισχύοντας γενναιόδωρα με το χρήμα τους τον πολιτικό που συμπαθούν κι υποστηρίζουν, στερώντας το από αυτόν που αντιπαθούν. Μ' αυτά και μ' αυτά το κόστος των αμερικανικών εκλογών υπολογίζεται πως θα ξεπεράσει αυτή τη φορά το 1 δις $.

Μπροστά, πάντως, σε αυτά τα τεράστια ποσά αρχίζουν να ακούγονται και φωνές, όπως της οργάνωσης Common Cause, που προτείνουν αλλαγή του σημερινού πλαισίου και αντικατάστασή του με τη δημόσια χρηματοδότηση των υποψηφίων.

(Η εικόνα έχει ληφθεί από εδώ).

O Ιντιάνα σε νέες περιπέτειες

Οσοι είχαν δει τo 1999 στην ταινία "The insider" του Μ. Μαν την αληθινή ιστορία του Τζ. Γουίκαντ θα θυμούνται τις ανείπωτες ταλαιπωρίες που υπέστη ο πρωταγωνιστής (Ρ. Κρόου) για να ξεπεράσει τις απαγορεύσεις του συμβολαίου εχεμύθειας που ως βιολόγος είχε υπογράψει με τον εργοδότη του (καπνοβιομηχανία) και να αποκαλύψει στο CBS και την εκπομπή "60 λεπτά" των Λ. Μπέργκμαν και Μ. Γουάλας (Α. Πατσίνο και Κρ. Πλάμερ) τα αποτελέσματα μιας έρευνας για την εθιστική ικανότητα της νικοτίνης.

Η υπογραφή τέτοιων συμβολαίων είναι ο κανόνας στις ΗΠΑ και πολλές φορές αποτρέπει ανεπιθύμητες και δυσάρεστες (για το δυνατό μέρος) καταστάσεις. Αυτό δεν έγινε, όμως, στην τελευταία κινηματογραφική ταινία Ιντιάνα Τζόουνς των Σπήλμπεργκ και Λούκας, που αντιμετωπίζει ένα πρωτότυπο πρόβλημα: Ενας από τους ηθοποιούς της (Τ. Νέλσον) παραβιάζοντας το συμβόλαιο εχεμύθειας με την παραγωγή αποκάλυψε με συνέντευξή του στην εφημερίδα Edmond Sun της Οκλαχόμα μέρος της πλοκής της ταινίας.

Τί ακριβώς αποκάλυψε ο μαρτυριάρης πρωταγωνιστής; Οτι ο Ιντιάνα και ο ρώσικος στρατός αναζητούν (ο καθένας για λογαριασμό του) στις ζούγκλες της νότιας Αμερικής ένα ... κρανίο και οι ρώσοι -εκβιάζοντάς τον αμερικανό ήρωα ότι θα σκοτώσουν το πρώην κορίτσι του (από τη ... χαμένη κιβωτό)- επιχειρούν να τον κάνουν να συνεργασθεί μαζί τους. Σπήλμπεργκ και Λούκας έγιναν έξαλλοι με το Νέλσον κι εκτός των άλλων αποφάσισαν να κόψουν από την ταινία όλες τις σκηνές στις οποίες εμφανιζόταν, πράγμα που κάνει πολλούς να εμφανίζονται σχεδόν βέβαιοι για το ... αβέβαιο μέλλον του νεαρού ηθοποιού στο Χόλυγουντ. Ααα, το φοβερό ντουέτο επίσης κατάφερε να δυσκολέψει τη δημόσια πρόσβαση στην επίμαχη συνέντευξη. Λίγα λεπτά πριν δημοσιευθεί αυτό το κείμενο φαινόταν ότι η μνήμη cache του Google κέρδιζε τη μάχη, εμφανίζοντας τη συνέντευξη, που έχω τυπωμένη μπροστά μου. Τώρα δεν επιτρέπεται η εμφάνισή της. Επίσης έχει εξαφανισθεί η καταχώριση για το Νέλσον στη Wikipedia.

(Η εικόνα έχει ληφθεί επό εδώ).

Τα τζίνια

Από τη χθεσινή Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία το άρθρο του Α. Λιάκου.

"Η απόφαση του υπουργείου Παιδείας να αποσυρθεί το βιβλίο της ιστορίας της ΣΤ' Δημοτικού έχει τρεις παραμέτρους:

1. Η πρώτη είναι πολιτική και δείχνει την αναξιοπιστία της κυβέρνησης. Η κ. Γιαννάκου είχε μιλήσει για τη συνέχεια του κράτους, ο κ. Καραμανλής όταν ρωτήθηκε στο debate απάντησε ότι σέβεται τις θεσμικές διαδικασίες, στις εκλογές ειπώθηκε ότι το βιβλίο δεν πρόλαβε αλλά θα τυπωνόταν και θα κρινόταν στη διαδικασία της διδακτικής πράξης.Οι φτηνές δικαιολογίες του νέου υπουργού Παιδείας για την απόσυρση του βιβλίου δίνουν το μέτρο της «στιβαρής διακυβέρνησης της χώρας στον εικοστό αιώνα»!

*Το κρυφτούλι και η κατάληξη δείχνουν ότι τα νώτα της κυβέρνησης προς την άκρα δεξιά είναι ακάλυπτα και η ίδια πέφτει θύμα των επιλογών της να αποφεύγει την οριοθέτηση και να εκμεταλλεύεται τη σύγχυση. Π.χ., όταν το 2001 μαινόταν ο πόλεμος των «ταυτοτήτων», ο κ. Καραμανλής υποχώρησε και υπέγραψε το αβάσιμο αίτημα της Εκκλησίας για δημοψήφισμα, παραγνωρίζοντας ότι το ζήτημα αυτό δεν είχε να κάνει σε τίποτα με τη συλλογική ταυτότητα των Ελλήνων αλλά είχε γίνει αντικείμενο δημαγωγίας.Γι' αυτό, άλλωστε, και ο ίδιος δεν επανέφερε το θρήσκευμα στις ταυτότητες. Θεωρούσε όμως τότε ότι θα μπορούσε να παίξει αντιπολιτευτικά αυτή την ευκαιρία.

*Ωστόσο, το τζίνι είχε βγει ήδη από το μπουκάλι και επανέκαμψε ως εφιάλτης με το βιβλίο της ΣΤ' Δημοτικού, για να δείξει ότι η εθνο-θρησκευτική δημαγωγία δεν καταδιώκει μόνο τον εκσυγχρονιστή Σημίτη αλλά και τον διάδοχό του στην κυβέρνηση.Την ίδια δημαγωγία θα τη βρει μπροστά της η κυβέρνηση αύριο στο μακεδονικό και μεθαύριο στο κυπριακό ζήτημα. Το θέαμα δεσποτάδων που κραδαίνουν χάρτες μέσα στις εκκλησίες, με αξίωση να χαράξουν εξωτερική πολιτική, και νομαρχών που από άμβωνος αφορίζουν τα σχολικά βιβλία δεν είναι απλώς κωμικοτραγικό. Η πρώτη απώλεια της κυβέρνησης είναι η κ. Μ. Γιαννάκου, αλλά δεν θα μείνει η μόνη. Ο ιδεολογικός οπορτουνισμός είχε θύματα και την αξιοπρέπεια διανοουμένων που εμπιστεύεται η Ν.Δ.

*Οταν στη σκανδαλοθηρική αυτή κρίση η κ. Γιαννάκου ζήτησε βοήθεια από την Ακαδημία, ο ακαδημαϊκός κ. Κ. Σβολόπουλος έγραφε για «ακρωτηριασμό της εθνικής μνήμης», δίνοντας τροφή στους ακραίους, και ο «ισότιμος» συν-συγγραφέας από το ΑΠΘ κ. Ι. Κολιόπουλος συμμετείχε μαζί με τον χουντικό σύμβουλο κ. Ν. Μέρτζο σε εκδηλώσεις καταδίκης του βιβλίου και εναντίον των «αποδομητών του έθνους και της ιστορίας» χωρίς βέβαια να κατονομάζει κανέναν, απλώς για να δημιουργούνται φοβικά σύνδρομα.Οταν το βιβλίο τους τέθηκε στο στόχαστρο με τον καταφανώς άσχετο χάρτη της κατοχικής Ευρώπης, αναγκάστηκαν και οι δύο σε ταπεινωτικές για επιστήμονες δηλώσεις εθνικοφροσύνης, δηλώσεις δηλαδή ξένες προς το ήθος των ιστορικών.

*Συμπέρασμα: την εθνοπατριωτική χήνα μάλλον την παραταΐσαμε για μικροπολιτικές σκοπιμότητες, έτσι που κάθε κυβέρνηση, είτε της Ν.Δ. είτε του ΠΑΣΟΚ, θα τη βρίσκει σταθερά μπροστά της, είτε με τα σχολικά βιβλία είτε με τις εξωτερικές σχέσεις (Μακεδονία), είτε με άλλη ευκαιρία.

2. Η δεύτερη παράμετρος είναι ιστορική. Η διαμάχη των βιβλίων ιστορίας δεν είναι άσχετη με τις προηγούμενες και παράλληλες ιδεολογικές ή πολιτισμικές διαμάχες.Η ελληνική κοινωνία, ήδη πριν από τα χρόνια της ανεξαρτησίας, διχάζεται από ιδεολογικές διαμάχες οι οποίες ήταν σκληρές, μερικές φορές και με θύματα. Δεν πρόκειται μόνο για τον Διχασμό, ούτε για τον εμφύλιο αριστεράς και δεξιάς, παρ' ότι και οι δύο είχαν ισχυρότατες ιδεολογικές διαστάσεις.

*Το περίφημο «γλωσσικό ζήτημα» που αντιπαρέθεσε δημοτικιστές και καθαρευουσιάνους, από τον καιρό του Κοραή και του Σολωμού, του Ψυχάρη και του Μιστριώτη, από την εποχή όπου μητροπολίτες έσερναν στα δικαστήρια δημοτικιστές εκπαιδευτικούς, όπου έκαιγαν τα σχολικά βιβλία του δημοτικού, όπου η χρήση της δημοτικής καταγραφόταν στον φάκελο κοινωνικών φρονημάτων, ήταν ο μεγαλύτερος σε χρόνο και διάρκεια ιδεολογικός πόλεμος. Αλλά από τη Μεταπολίτευση, οπότε η δημοτική καθιερώθηκε ως επίσημη γλώσσα, και δώθε, οι διαμάχες για την ιστορία αντικατέστησαν τις διαμάχες για τη γλώσσα.

*Πρόκειται για έναν ιδεολογικό πόλεμο πολύμορφο. Αλλες φορές εμφανίζεται στα φιλολογικά σαλόνια και στις επιφυλλίδες ως διαμάχη για την ελληνικότητα. Αλλες φορές από άμβωνος για τις ταυτότητες και τον ελληνοχριστιανισμό. Μια άλλη του μορφή υπήρξε το Μακεδονικό, αλλά υφέρπει σε όλες τις εκδηλώσεις μνήμης. Ποιο είναι όμως το επίδικο του πολέμου για την ιστορία;

3. Η τρίτη παράμετρος αφορά τη σχέση της ταυτότητας με την παγκοσμιοποίηση. Κανείς δεν νοιάστηκε τι πραγματικά λέει και τι δεν λέει το σχολικό βιβλίο. Το βιβλίο μεταβλήθηκε σε ένα σύμβολο σύγκρουσης της παγκοσμιοποίησης με την εθνική ταυτότητα. Υπάρχει μια διάχυτη αντίληψη για την παγκοσμιοποίηση που την αντιλαμβάνεται ως συνωμοσία και ακόμη περισσότερο ως συνωμοσία που επιδιώκει να ισοπεδώσει τις εθνικές ταυτότητες.

*Αυτή η διάχυτη αντίληψη εκφράζει έναν φόβο για το αύριο που στρέφεται στο παρελθόν. Πιάνεται επομένως από το παρελθόν σαν από σωσίβια λέμβο. Οχι όμως από το παρελθόν που έτσι κι αλλιώς παρήλθε και για το οποίο προσπαθούμε να μάθουμε. Πιάνεται από τη σιγουριά ενός εικονικού παρελθόντος το οποίο είχαμε διδαχθεί, το οποίο είχαμε ενστερνισθεί έως τώρα.

*Η καλλιέργεια της κριτικής σκέψης, της ιστορικής απόστασης απέναντι στο παρελθόν αυτό, δημιουργεί φοβίες. Η συζήτηση για τον συνωστισμό στη Σμύρνη δεν αφορά την απόδοση της αλήθειας, αλλά τον φόβο του συναισθηματικού απογαλακτισμού από αυτό το μαθημένο παρελθόν. Αλλά η συντηρητική στροφή που έδειξαν οι εκλογές φτιάχνεται από τέτοιου τύπου υλικά. Υλικά από φοβίες που μετασχηματίζονται σε εφιάλτες."

Για την αντιγραφή
ΜΟΝΑ - ΖΥΓΑ

(Η εικόνα έχει ληφθεί από εδώ).

Αρχισαν τα όργανα

Η απόσυρση του βιβλίου ιστορίας, η πρώτη "κωλοτούμπα" της κυβέρνησης στη ΙΒ περίοδο της προεδρευομένης δημοκρατίας χάριν του εθνοπατριωτικού λόμπυ, άνοιξε όπως ήταν αναμενόμενο μιαν ατζέντα που δύσκολα θάχει τελειωμό. Συνεκτικός όσο ποτέ ο ιστός αυτού του διακομματικού λόμπυ δείχνει να είναι και να παίζει μόνος του στο πολιτικό γήπεδο, κάνοντας την παραμικρή ευκαιρία γκολ.

Η αρχή έγινε με το διάσπαρτο "ενδιαφέρον" πολλών κέντρων για τον τρόπο που ορκίσθηκαν οι βουλευτές. Σχημάτισε η δεξιά τους το σήμα του σταυρού, σήκωσαν απλώς το χέρι τους (σαν να χαιρετούν) ή το έβαλαν στο ύψος της καρδιάς; Είχαν κάνει σχετικές δηλώσεις για αυτό, ή "κρύβονται και υπεκφεύγουν"; Γιατί "ντρέπονται" να εξηγήσουν τη στάση τους;

Ο δρόμος θα είναι, προφανώς, μακρύς και μάλλον θα αποτελέσει κατηφορικό περίπατο για την κυβερνητική πλειοψηφία των 152 που θάθελε να ήταν 158, πλην είναι ήδη 162. Εν τω μεταξύ, ας φρεσκαρισθούν παλιές γνωριμίες (ή ας αναζητηθούν νέες) με παθολόγους και καρδιολόγους. Μία γνωμάτευσή τους -για την ανάγκη "οίκοι νοσηλείας"- θάναι κάποιο άλλοθι όταν θα βγαίνουν τα απουσιολόγια στα συλλαλητήρια για τα Σκόπια ή την Κύπρο, το τζαμί στην Παιανία ή κάποιο βιβλίο θρησκευτικών ή βιολογίας αυτή τη φορά.

(Η εικόνα έχει ληφθεί από εδώ).

Καπνός και φωτιά

Τον τελευταίο καιρό ο ελληνικός τύπος δείχνει να προσέχει λίγο περισσότερο και κάπως συστηματικότερα τα ελληνικά blog. Ασφαλώς συνέτεινε σε αυτό το ιστολόγιο και κυρίως η τραγική περίπτωση της Αμαλίας Καλυβίνου. Την ίδια "στροφή" -εν σχέσει με τα blog- φαίνεται πως κάνει και η πολιτική. Από τα ιστολόγια πέρασε κάποιο μέρος της καμπάνιας στις τελευταίες εκλογές και αρκετά μεγαλύτερο τμήμα της στην πορεία εκλογής νέου αρχηγού του ΠΑΣΟΚ διαδραματίζεται στο διαδίκτυο.

Η προχειρότητα κι η υπερβολή, που συχνά συνοδεύει τα ΜΜΕ καθώς καταπιάνονται με διάφορα θέματα, επαληθεύεται και εδώ: άλλοτε μιλούν για "κίνημα" ή "κοινότητα" blogger κι άλλοτε βλέπουν σε αυτούς δυναμικούς "ακτιβιστές" και "νέα τάση". Αντιμετωπίζονται σχεδόν ως συντεχνία, πρόσφατα μάλιστα ανακοινώθηκε συνάντηση φιλόδοξου πολιτικού μαζί τους.

Οι blogger στην πλειονότητά τους φαίνεται να αντιδρούν (δικαιολογημένα) σε όλα αυτά, αν και από πολλές οπτικές γωνίες και για διαφορετικούς λόγους. Αλλοι έχουν το blog για να μιλούν (σχεδόν αποκλειστικά) με την παρέα τους, άλλοι για να γράφουν ποιήματα ή γνώμες για ταινίες, συνταγές, βιβλία ή σπόρ, άλλοι για γνωριμίες και φωτογραφίες κλπ. Δεν λείπουν (το αντίθετο, μάλιστα) όσοι με διακηρύξεις περί "λαϊκής δημοσιογραφίας" προσδοκούν κάποιου είδους παρέμβαση και καριέρα στα ΜΜΕ ή την πολιτική, αλλά και διάφοροι ψηφιακοί χούλιγκαν με σεξιστικές, ρατσιστικές κι εθνικιστικές διαθέσεις και συμπεριφορά. Ανάμεσα σε αυτές τις τυχαίες κατηγορίες βρίσκει κανείς αμέτρητες διαβαθμίσεις και αποχρώσεις γνώσης, ευγένειας, ανοησίας κι αλητείας.

Ενα ζήτημα που φαίνεται να απασχολεί τους "θεωρητικούς" περισσότερο από τους blogger είναι η ανωνυμία τους. Ανταλλάσσονται υπέρ και κατά της ανωνυμίας (σαν να είναι το μόνο ζήτημα) επιχειρήματα και από τις δύο πλευρές, που διακατέχονται είτε από τη σπουδή της "κανονιστικής ρύθμισης" του χώρου, είτε από το ανακλαστικό της άμεσης και για πάντα απόκρουσής της. Τέλος, τσάτρα πάτρα και βιαστικά, όπως συνηθίζεται, διεκδικείται η "ηγεσία" των blogger από διαφόρους που σήμερα αρέσκονται να μιλούν στο όνομά τους και αύριο (γιατί όχι;) να συμφωνούν και να δεσμεύονται για λογαρισμό τους. Δεν θα αργήσει, από ό,τι φαίνεται, η στιγμή που θα ακούσουμε και για τον πρώτο σύλλογο ιστολογίων...

Κι αυτά σε ένα όλο και ασφυκτικότερο -από πλευράς καταγραφής ψηφιακών συμπεριφορών- περιβάλλον.

(Η εικόνα έχει ληφθεί από εδώ).

The wall

Από τα σημερινά ΝΕΑ το άρθρο του Π. Τσίμα για "το παρελθόν και το μέλλον":

"Στις 18 Ιανουαρίου 1995, η αμερικανική Γερουσία, με ψήφους 99 έναντι μόνο μίας, ψήφισε υπέρ της απόσυρσης ενός εγχειριδίου Ιστορίας. Ήταν ένα γενικό κείμενο οδηγιών και κανόνων για τη διδασκαλία της Ιστορίας στα αμερικανικά σχολεία, με τίτλο «Νational Standards for Ηistory». Η ψήφος των γερουσιαστών σήμανε το τέλος ενός «πολιτιστικού πολέμου» που είχε διαρκέσει 18 μήνες.

Το εγχειρίδιο είχε συνταχθεί από μια μεγάλη ομάδα επιστημόνων, με στόχο να εισαγάγει τη διδασκαλία της Ιστορίας όχι ως τελειωμένη, παραδομένη αλήθεια, αλλά ως ανοιχτό πεδίο κριτικής σκέψης, όχι ως αλυσίδα ηρωικών κατορθωμάτων στρατηγών και ηγετών, αλλά ως κοινωνική διαδικασία, όχι ως αμερικανοκεντρική, πατριωτική αφήγηση του κόσμου, αλλά ως εξοικείωση των παιδιών με την πολυπολιτισμική πραγματικότητα. Μα προτού τυπωθεί το βιβλίο, ένα άρθρο στη «Wall Street Journal», με την υπογραφή της κ. Λιν Τσέινι, συζύγου του μετέπειτα (και ώς σήμερα) θηριώδους αντιπροέδρου των ΗΠΑ, κήρυττε τον μέχρις εσχάτων πόλεμο εναντίον του.

Τα τότε επιχειρήματα της κ. Τσέινι ηχούν τώρα γνώριμα στα ελληνικά αυτιά. Οι συγγραφείς, «αποδομητές της Ιστορίας», «μεταμοντέρνοι οπαδοί του πολιτιστικού σχετικισμού», αποσιωπούσαν τα μεγάλα έπη του αμερικανικού έθνους, είχαν 6 αναφορές στη Ηarriet Τrubman, μια έγχρωμη γυναίκα που έπαιξε ρόλο στην απελευθέρωση των σκλάβων, και μόνο δύο στον George Washington, δεν ανέφεραν λέξη για τον γενναίο στρατηγό Robert Ε. Lee, υπερέβαλλαν σε αφηγήσεις για τη σφαγή των Ινδιάνων και γενικά δεν καλλιεργούσαν το πατριωτικό, αμερικανικό φρόνημα στους μαθητές.

Η κ. Τσέινι έπαιξε στην Αμερική τον ρόλο που καθ΄ ημάς έπαιξαν ο κ. Άνθιμος και ο Ψωμιάδης. Ο διάσημος Ρας Λίμπο, ακροδεξιός αστέρας του ραδιοφώνου, έπαιξε τον ρόλο του Αδώνιδος Γεωργιάδη. Και στο παιχνίδι μπήκαν πολλοί (όχι πάντως και αριστεροίαυτό παραμένει ελληνική πρωτοτυπία). Το βιβλίο διασύρθηκε, λέξεις και φράσεις αποσπάστηκαν, διάφοροι «συνωστισμοί» χρησιμοποιήθηκαν για να το ισοπεδώσουν και τελικά, όταν οι Ρεπουμπλικανοί κέρδισαν την πλειοψηφία του Κογκρέσου, το εγχειρίδιο καταδικάστηκε ως αντιπατριωτικό.

Ο πόλεμος για τα «Standards» ήταν ο κορυφαίος από μια σειρά «πολιτιστικών πολέμων»- από τις οικογενειακές αξίες και την άμβλωση ώς την αποβολή του Δαρβίνου από τα σχολεία και το ιερό δικαίωμα στην οπλοφορία- τους οποίους η σκληρή, χριστιανική, ευαγγελική Δεξιά είχε επιλέξει να δώσει από τις αρχές της δεκαετίας του ΄80, από τα χρόνια του Ρέιγκαν. Μέσω των πολέμων αυτών κατέκτησε την ηγεμονία στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα πρώτα, στην αμερικανική κοινωνία κατόπιν.

Το ενδιαφέρον είναι ότι, όπως στην Ελλάδα το ΠΑΣΟΚ, έτσι και στην Αμερική οι Δημοκρατικοί προτίμησαν να μείνουν αμέτοχοι στους «πολιτιστικούς πολέμους» για να μην εισπράξουν τη δυσαρέσκεια μιας όλο και συντηρητικότερης μεσαίας τάξης. Για να ανακαλύψουν εντέλει ότι βρέθηκαν όμηροι των νικητών, αιχμάλωτοι (όπως και η ρεαλιστική, φιλελεύθερη πτέρυγα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος) μιας νεοδεξιάς, πουριτανικής και πατριωτικής, ευαγγελικής ηγεμονίας στο πεδίο των αξιών και των ιδεών. Κι ότι, όπως έγραψε πρόσφατα ένας σχολιαστής, ανάμεσα στην καταδίκη ενός σχολικού εγχειριδίου και τη συναίνεση στην εισβολή στο Ιράκ περνά μια αόρατη μα υπαρκτή κόκκινη γραμμή...

Οι αντίστοιχοι ελληνικοί «πολιτιστικοί πόλεμοι» άρχισαν τη δεκαετία του ΄90. Η διαμάχη για το δικαίωμα του Οδυσσέα Τσενάι να κρατήσει την ελληνική σημαία ήταν ένας από τους πρώτους τέτοιους πολέμους, η αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες ένας άλλος, το βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού ο έσχατος και κορυφαίος των πολέμων. Το ΠΑΣΟΚ έμεινε άλλοτε σιωπηλό και αμέτοχο, άλλοτε πολέμησε με μισή καρδιά και ενίοτε βρισκόταν στο πλευρό της νεοσυντηρητικής συμμαχίας.

Το πολιτικό αποτέλεσμα μιας σειράς από ήττες στους «πολιτιστικούς πολέμους» της περασμένης δεκαετίας είναι ήδη ορατό. Στα θύματα του στρατοπέδου των ηττημένων δεν συγκαταλέγονται μόνον η κ. Ρεπούση ή ο κ. Παπανδρέου, αλλά και η κ. Γιαννάκου και ολόκληρη η φιλελεύθερη, μη χριστοδουλική πτέρυγα της Ν.Δ. Το είχε προβλέψει ο Όργουελ στο περίφημο «1984»: Οι διαμάχες περί την Ιστορία είναι πάντα μάχες για την εξουσία. Γιατί «όποιος ελέγχει το παρελθόν ελέγχει το μέλλον, και το παρελθόν το ελέγχει όποιος ελέγχει το παρόν»".

Για την αντιγραφή
ΜΟΝΑ -ΖΥΓΑ

(Η εικόνα έχει ληφθεί από εδώ).

Φρούριο Ευρώπη

Τα ΝΕΑ φιλοξενούν στο σημερινό φύλλο τους τη ΛΙΣΤΑ με τους χιλιάδες τεκμηριωμένους θανάτους προσφύγων τα τελευταία χρόνια στο "Φρούριο Ευρώπη".

Ανάμεσα στις αιτίες θανάτου περιλαμβάνονται χιλιάδες πνιγμοί στις θάλασσες που περικλείουν την Ευρώπη, ασιτία, αφυδάτωση, πυρκαγιές, ναρκοπέδια (κυρίως στην Ελλάδα), ξυλοδαρμοί, ασφυξία(!), πυροβολισμοί, αυτοκτονίες.

Εύκολα διαπιστώνει κανείς, ότι οι άνθρωποι αυτοί πέθαναν υπό τις ίδιες -ή και χειρότερες- εφιαλτικές συνθήκες στις οποίες έζησαν στη χώρα τους.

(Η εικόνα έχει ληφθεί από εδώ)

My baby just cares for me (1928)

My baby don't care for shows
My baby don't care for clothes
My baby just cares for me
My baby don't care for cars and races
My baby don't care for high-tone places

Liz Taylor is not his style
And even Lana Turner's smile
Is somethin' he can't see
My baby don't care who knows
My baby just cares for me

Baby, my baby don't care for shows
And he don't even care for clothes
He cares for me
My baby don't care
For cars and races
My baby don't care for
He don't care for high-tone places

Liz Taylor is not his style
And even Liberace's smile
Is something he can't see
Is something he can't see
I wonder what's wrong with baby
My baby just cares for
My baby just cares for
My baby just cares for me

Η πονεμένη ιστορία του "Μακεδονικού"

Στο χθεσινό ΒΗΜΑ έγραφε ο Ρ. Σωμερίτης, πολύ πριν το συμβάν στη ΓΣ του ΟΗΕ με τον πρόεδρο της ΠΓΔΜ, άρθρο με τον παραπάνω τίτλο:

"Υπάρχουν ταραγμένοι άνθρωποι που όταν χάνουν κάποιον δικό τους, δεν τον θάβουν. Τον κρατάνε στο σπίτι, προσπαθούν να τον ταριχεύσουν και ζούνε με έναν νεκρό. Kάπως έτσι έκαναν στη Μόσχα, επί υπαρκτού, με τον Λένιν και τον Στάλιν, δημόσια όμως, σε κοινή θέα. Κάπως έτσι κάνουν και οι περισσότεροι πολιτικοί μας με το θέμα της πΓΔ της Μακεδονίας. Έπαιξαν λάθος παιχνίδι∙ έχασαν∙ και προσποιούνται ότι συνεχίζουν ενώ γνωρίζουν ότι το παιχνίδι έχει τελειώσει: δεν παίζεις μόνος. Κι ας λέει ό,τι θέλει ο κ. Άνθιμος: 123 κράτη-μέλη του ΟΗΕ αναγνωρίζουν τη γειτονική χώρα με το «συνταγματικό της όνομα».

Δυστυχώς, αλλά αυτό κατάφεραν οι «μακεδονομάχοι». Δεν θέλησαν μια σύνθετη ονομασία (Μακεδονία συν - πλην κάτι που να την προσδιορίζει) όταν αυτή ήταν δυνατή με την πίεση της Eυρώπης. Για να επιδιώκουν τώρα, με τη συνοδεία επικίνδυνων πολιτικών εκβιασμών (βέτο για ΕΕ και NATO), ό,τι είχαν απορρίψει. Σχεδόν παμψηφεί, μείον ορισμένοι «ανθέλληνες». Eίχα σημειώσει τότε ότι η θλιβερή ιστορία του «νεομακεδονικού» θα έπρεπε να διδάσκεται στους διπλωμάτες (προσθέτω: και πολιτικούς) για να μαθαίνουν τι δεν πρέπει να κάνουν. Κάτι το ανάλογο θα ήταν αναγκαίο και για το Κυπριακό, αλλά αυτό είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία. Η χώρα μας ονομάζεται Ελλάδα και όχι Μακεδονία. Και για την ακρίβεια, Ελλάδα εμείς την ονομάζουμε, πολλοί άλλοι την ονομάζουν αλλιώς σε σχέση με την ελληνική τους ovoμασία και χωρίς πρόβλημα ονομάζονται η Γαλλία, η Γερμανία, η Βρετανία, η Αλβανία και δεκάδες άλλες χώρες. Αυτό και μόνο δείχνει το πόσο σχετικά είναι τα πράγματα. Αλλά και τη συλλογική αδυναμία μας να τα κατανοήσουμε.

Η Μακεδονία είναι μια σημαντική από κάθε άποψη επαρχία της Eλλάδας. Ή μάλλον, ένα τμήμα, το μεγαλύτερο, της γεωγραφικής Μακεδονίας. Ένα άλλο τμήμα είναι βουλγαρικό. Και ένα άλλο ήταν γιουγκοσλαβικό και αυτόνομο αλλά ανεξάρτητο μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβικής Ομοσπονδίας. Είναι «ενοχλητικό» που ένα κομμάτι της γεωγραφικής Μακεδονίας, το πρώην γιουγκοσλαβικό, μονοπωλεί το όνομα. Προσοχή όμως, αυτό θελήσαμε και εμείς όταν διαλαλούσαμε ότι «η Μακεδονία είναι μία και μόνο ελληνική». To σύνθημα αυτό ήταν απειλητικό για τους γείτονες. Έτσι το ερμήνευσαν σε όλα τα γεωγραφικά μήκη και πλάτη της Γης. Γι’ αυτό μείναμε μόνοι. Ενώ το μεγάλο μας επίτευγμα ήταν, εμείς, οι μόνοι τότε Ευρωπαίοι των σε πόλεμο Βαλκανίων, αντί να παίζουμε για την ειρήνη να ρίχνουμε λάδι στη φωτιά και να προσθέτουμε σε όλα τα άλλα εθνικιστικά και το δικό μας πρόβλημα.

Ποιες είναι τώρα οι δυνατότητες συμβιβασμού; Ελάχιστες. Και αν ίσως προκύψουν θα αφορούν αποκλειστικά τα επίσημα χαρτιά, την εθιμοτυπία. Όλοι, σε όλα τα επίπεδα, πλην ημών, αποκαλούν την πΓΔ της Μακεδονίας απλά και σκέτα Μακεδονία.

To τι θα πούνε ο Άνθιμος, ο Καρατζαφέρης, ο Σαμαράς, τόσοι νεοδημοκράτες, ο Βενιζέλος ίσως (εμπάργκο, το θυμάστε;), ο Παπανδρέου (που επιστρέφει στα πάτρια) ή ο Καστανίδης, αφήνει αδιάφορους όλους τους άλλους. Aς προσέχαμε...".

Για την αντιγραφή
ΜΟΝΑ - ΖΥΓΑ

(Η εικόνα έχει ληφθεί από εδώ)

Απόσυρση ξανά

Οταν επί ολόκληρους μήνες το βιβλίο ιστορίας της στ' δημοτικού είναι στο επίκεντρο της πολιτικής διαμάχης (ξανά: της πολιτικής διαμάχης), εύλογο κι αναμενόμενο είναι ο φέρελπις υπουργός Ε. Στυλιανίδης να θελήσει να ξεκαθαρίσει εξαρχής το τοπίο, έχοντας μάλιστα κατά νου την τύχη που είχε στις εκλογές η προκάτοχός του Μ. Γιαννάκου.

Η πρώτη συνέντευξη του νέου υπουργού ξεκίνησε έτσι: "Καλημέρα σας. Θα ήθελα πρώτα απ’ όλα να σας ευχαριστήσω που ανταποκριθήκατε στην πρόσκλησή μας και να σας πω ότι ξεκινούμε μία συνεργασία από σήμερα, που πιστεύω ότι θα είναι απολύτως εποικοδομητική, κυρίως προς όφελος της ελληνικής παιδείας, διότι όλοι ουσιαστικά λειτουργούμε σε αυτό το χώρο για να βοηθήσουμε τη νεότερη γενιά της πατρίδας μας και να δημιουργήσουμε τις καλύτερες συνθήκες για μία υψηλού επιπέδου εκπαίδευση και για μία ποιοτική παιδεία, που θα αποτελεί πραγματικά το συγκριτικό πλεονέκτημα της σύγχρονης Ελλάδος διεθνώς.

Ξεκινώ από το πρώτο ζήτημα. Με αφορμή τις σημαντικές επιφυλάξεις για την καταλληλότητα του περιεχομένου του βιβλίου Ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού τις οποίες διατύπωσε το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο με την πράξη υπ’ αριθμ. 21 στις 24/9/2007, αποφασίστηκε η απόσυρση του βιβλίου και η προσωρινή αντικατάστασή του από το βιβλίο Ιστορίας που διδάσκονταν τα προηγούμενα χρόνια. Παράλληλα, το Υπουργείο Παιδείας προχωρά στην προκήρυξη διαγωνισμού για τη συγγραφή νέου εγχειριδίου..."

Οι πρώτες 135 λέξεις του νέου ΥΠΕΠΘ πήγαν, πριν προλάβουν καλά - καλά να ακουσθούν στην Αθήνα, στο μακρινό Μαϊάμι από όπου έφθασε ακαριαία η δήλωση Χριστόδουλου που πολλοί περίμεναν: "Με χαρά πληροφορήθηκα σήμερα ότι με απόφαση του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων απεσύρθη το κείμενο αν και διορθωμένο εν τίνι μέτρω και δεν θα εκτυπωθεί το βιβλίο της ιστορίας της Στ΄ Δημοτικού. Η Εκκλησία μας πρώτη, αλλά και στη συνέχεια όλα τα πνευματικά ιδρύματα και οι πνευματικοί άνθρωποι της πατρίδος μας αντιστάθηκαν σε αυτή την διαστρέβλωση των αναμφισβήτητων ιστορικών γεγονότων, καθώς και την προσφορά της Εκκλησίας στους αγώνες του Έθνους. Συγχαίρω από καρδίας τον Υπουργό κ. Ευριπίδη Στυλιανίδη για την παρρησία και την ευθυκρισία, την οποία επέδειξε στο θέμα αυτό που έχει αναστατώσει την ελληνική κοινωνία".

Ετσι έκλεισε προς το παρόν το μεγάλο αυτό ζήτημα, που συσπείρωσε -όσο ελάχιστα στο παρελθόν- ένα πολυπληθές και συχνά φανατικό κοινό από όλα τα κόμματα που ζητούσε με εθνικιστικές κραυγές την απόσυρση του βιβλίου, ενώ παράλληλα αποκάλυψε μια απροσδόκητη και απογοητευτική "αμηχανία" της επιστημονικής ιστοριογραφίας (με ελάχιστες εξαιρέσεις) να εκφρασθεί και να διεκδικήσει (από νομάρχες, πολιτικούς, ιερείς, δημοσιογράφους, ηθοποιούς και δασκάλους, οι απόψεις των οποίων δέσποζαν) τα πρωτεία στο θέμα, όπως οφείλει να κάνει η επιστήμη.

ΥΓ: Με το βιβλίο της Διδώς Σωτηρίου (ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΧΩΜΑΤΑ) τί θα γίνει;

(Η εικόνα έχει ληφθεί από εδώ).

Αλλη μία ευκαιρία

Τα τελευταία 15 χρόνια το ασφαλιστικό κυριαρχεί (μαζί με την παιδεία και την υγεία) στην ατζέντα των δύσκολων θεμάτων. Οι κάτοικοι αυτής της χώρας στο ίδιο διάστημα έχουν χωρισθεί σε δύο -ευθέως αντίθετων απόψεων- ομάδες: αυτή που "αντιπαλεύει" κάθε κυβερνητική ενασχόληση (οποιαδήποτε κι αν είναι η κυβέρνηση) με το θέμα και αυτή που "αξιώνει" την άμεση και οριστική επίλυσή του. Για να είναι ακριβής η εικόνα πρέπει να προστεθεί το σταθερό ενδιαφέρον και οι συγκεκριμένες κατευθύνσεις της ΕΕ για τη διευθέτησή του.

Το 1996 με την επιτροπή Σπράου και το 2000 με την πρόσληψη άγγλων συμβούλων η τότε κυβέρνηση Σημίτη επιχείρησε να ασχοληθεί με το ζήτημα, πλην ανέκρουσε πρύμναν όταν είδε σύσσωμη την αντιπολίτευση, τα συνδικάτα, μεγάλο μέρος του τύπου αλλά και μέλη της να αντιδρούν σε κάθε αλλαγή στα κεκτημένα. Επιφανή στελέχη της ΝΔ είχαν ταχθεί σε όλους τους τόνους και με σαφή τρόπο ουσιαστικά "ενάντια" σε κάθε κυβερνητική πρωτοβουλία.

Τα χρόνια πέρασαν και τα πράγματα έφθασαν πάλι εκεί που βρίσκονταν το 1996, για να μην πάμε παλαιότερα. Από το 2004 κυβέρνηση είναι η ΝΔ και με νωπή τη νίκη της στις πρόσφατες εκλογές δείχνει (με το "πιστόλι" της ΕΕ στον κρόταφο, είναι η μαύρη αλήθεια) έτοιμη να κινήσει το ασφαλιστικό.

Πρέπει να δεχθούμε, πως έχει δύσκολο έργο αφού καλείται να "λύσει" το θέμα χωρίς να: α) αυξήσει τα όρια συνταξιοδότησης, β) αυξήσει τις εισφορές και γ) μειώσει τις συντάξεις. Την ίδια μαγική συνταγή έχει στα συρτάρια του και το ΠΑΣΟΚ, βέβαια. Απλώς, θα δοκιμάσει πρώτα να την υλοποιήσει η ΝΔ.

Ετσι τους επόμενους μήνες η συντριπτική πλειονότητα, αν όχι όλοι, ανεξάρτητα από τις "ακαδημαϊκές" θέσεις τους για το ζήτημα, και ασφαλώς τα κανάλια και οι εφημερίδες, θα κατακεραυνώνει την κυβέρνηση για τις "σκληρές" προτάσεις της, τα "μέτρα - σόκ" που μελετά και τις "βόμβες" στις συντάξεις. Οι συνδικαλιστές (και η ΔΑΚΕ, όπως παλαιά η ΠΑΣΚΕ) θα αντιδράσουν δυναμικά και θα αποχωρήσουν από το διάλογο, αν βέβαια εμφανισθούν σε αυτόν. Οργισμένοι πολίτες 20 και 25 ετών θα εμφανίζονται έξαλλοι στις τηλεοράσεις και θα καταγγέλλουν πως δεν ξέρουν πότε θα πάρουν ... σύνταξη. Κατά πάσα πιθανότητα Μάνος κι Ανδριανόπουλος θα σημειώνουν (άλλη μια φορά) την "εγκληματική" καθυστέρηση -20 τουλάχιστον χρόνων- για τη λήψη μέτρων. Πορείες θα γίνονται καθημερινά στο κέντρο και "λυσσαλέοι" διάλογοι στα τηλεοπτικά παράθυρα.

Κι όταν εγκαταλειφθεί κάθε προσπάθεια αντιμετώπισης του θέματος, θα πλησιάζουν οι γιορτές των χριστουγέννων και του νέου έτους. Και του χρόνου!

(Η εικόνα έχει ληφθεί από εδώ).

Ονόματα

Καθένας δικαιούται, αναπτύσσοντας την προσωπικότητά του, να ορίζει πώς οι άλλοι τον καλούν κι αναφέρονται σε αυτόν, δηλαδή το όνομά του.

Στην Ελλάδα, όπως και σε άλλες χώρες, τα ξένα ονόματα δεινοπαθούν και υπάρχουν πάμπολλα παραδείγματα περί αυτού. Δεν πάει, ας πούμε, πολύς καιρός που πολιτικοί και ΜΜΕ άλλαξαν ξαφνικά το όνομα του τότε ΓΓ του ΟΗΕ και αντί του Ξαβιέ Περέζ ντε Κουεγιάρ, που ήταν ως τότε, τον έλεγαν στο εξής Χαβιέ Περέζ ντε Κουέγιαρ.

Κάτι ανάλογο συνέβη τις τελευταίες ημέρες. Ο μέχρι πριν λίγο Νταμέ Εντογέ (της φετεινής ομάδας ποδοσφαίρου Παναθηναϊκού) έγινε Εντόϊ. Δεν έχει αναφερθεί μέχρι στιγμής, αν το γνωρίζει ο Α. Σαμαράς.

(Η εικόνα έχει ληφθεί από εδώ).

Ο μαιτρ και η Μαργαρίτα

Είναι ο τίτλος του μυθιστορήματος του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ, που αποτελεί σημερινή προσφορά της εφημερίδας ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Πράσινα, κόκκινα, κίτρινα, μπλέ

Η "πολιτική" τις τελευταίες ημέρες βρίσκεται στο στόμα σχεδόν κάθε στελέχους του ΠΑΣΟΚ, που είτε υποστηρίζει το Γ. Παπανδρέου είτε δεν έχει εκφρασθεί ακόμη (τρίτος πόλος;) υπέρ κάποιου από τους υποψήφιους αρχηγούς του. Την ώρα που η κυβέρνηση δείχνει να κινείται, το ΠΑΣΟΚ αποφάσισε να εξετάσει και να αναλύσει τις αιτίες που το οδήγησαν το 2004(!) σε εκλογική ήττα.

Εμπειροι σε τέτοιου είδους αναμετρήσεις παρατηρητές αναφέρουν πως στις 50 περίπου ημέρες (αν είναι, τελικά, τόσες) ως 11.11 πολλά μπορούν να συμβούν στην κούρσα εκλογής του νέου προέδρου. Ηδη οι δημοσκοπήσεις φαίνεται πως αλλάζουν κλείνοντας την ψαλίδα μεταξύ των 2 διεκδικητών. Πολλά, λένε, θα εξαρτηθούν κι από τη "σύνθεση" του σώματος μελών και φίλων, που θα κληθεί να τον εκλέξει. Η ποικιλία των απόψεων είναι δεδομένη και το φάσμα ευρύτατο: όσοι ψήφισαν στις τελευταίες εκλογές το Γ. Λιάγκα, τη Β. Λέανδρος, τον Α. Τσοχατζόπουλο, το Μ. Ανδρουλάκη, το Γ. Αρσένη, την Ε. Καϊλή, την Τ. Αντωνίου, το Ν. Χριστοδουλάκη αλλά και παλαιότερα τους Στ. Παπαθεμελή, Γ. Πασχαλίδη, Σ. Βαλυράκη, Ε. Παπαζώη, Στ. Μπένο, Ε. Γιαννόπουλο και τόσους άλλους ανήκουν στο ίδιο κόμμα.

Συνεπώς, μέχρι να οριστικοποιηθεί το εκλογικό σώμα δεν μπορεί να είναι κανείς βέβαιος για την ατζέντα που θα το απασχολήσει το επόμενο διάστημα. Αν στη θεματολογία βρίσκονται, ας πούμε, το σκοπιανό, οι σχέσεις με την Τουρκία, το σχέδιο ΟΗΕ για την Κύπρο, το άρθρο 16, ο χωρισμός κράτους και εκκλησίας, η Ευρώπη, τα ναρκωτικά, τότε θα είναι πράγματι δύσκολο να φανεί εάν προβάδισμα στην προτίμηση των εκλεκτόρων θα έχει η πλευρά της εκκλησίας (έχει για όλα αυτά σαφείς θέσεις) και οι πολιτικοί εκπρόσωποί της ή η πλευρά της πολιτικής και οι μαθητευόμενοι μάγοι της.

(Η εικόνα έχει ληφθεί από εδώ).

(Α)ΓΩΝΙΕΣ...

Το "κλιπάκι" είναι ευγενική προσφορά καλής φίλης.

Ni putes ni soumises(*)

Μετά τη συμπλήρωση της κυβερνητικής ομάδας του με γνωστά στελέχη του σοσιαλιστικού κόμματος της Γαλλίας κι αφού ξέδωσε -όσο ξέδωσε- στις διακοπές του ο Ν. Σαρκοζί σπεύδει να ασχοληθεί με το πρόγραμμά του για τη μετανάστευση. Το σχετικό νομοσχέδιο προβλέπει -μεταξύ άλλων- εξετάσεις στη γαλλική γλώσσα για όσους μετανάστες επιθυμούν να ζήσουν στη Γαλλία και την καθιέρωση τεστ DΝΑ, προκειμένου να προκύπτει η σχέση "αίματος" των υποψηφίων μεταναστών με τους συγγενείς τους που ήδη βρίσκονται στη Γαλλία και τους προσκαλούν εκεί.

Στις προτάσεις αυτές αντιδρούν πολλοί, ακόμη και μέλη της κυβέρνησης όπως ο υπουργός εξωτερικών Μπερνάρ Κουσνέρ και η αρμόδια υφυπουργός εσωτερικών Φαντελά Αμαρά. Η τελευταία, μάλιστα, κάνει ένα βήμα πιό πέρα δηλώνοντας -μετά λόγου γνώσεως, ως κόρη μεταναστών από την Αλγερία- σοκαρισμένη από τη μεγάλη δοκιμασία που επιφυλάσσεται στους ξένους τα νέα μέτρα.

Αναλυτές από τη γαλλική πρωτεύουσα αναφέρουν πως o Σαρκοζί θα προχωρήσει αδιαφορώντας για το όποιο πολιτικό κόστος, καθώς μάλιστα είναι λίγες οι πιθανότητες να μην ψηφισθεί από την Εθνοσυνέλευση αρχικά και από τη Γερουσία αργότερα το νομοσχέδιο.

Και τώρα η κ. Αμαρά, δραστήρια και μαχητική ακτιβίστρια κατά της αυξανόμενης βίας και κοινωνικής εξαθλίωσης στα προάστια των γαλλικών μεγαλουπόλεων, ιδρύτρια το 2002 της γυναικείας οργάνωσης "Ni putes ni soumises" και συγγραφέας βιβλίου με τον ίδιο τίτλο, καλείται να δείξει στην κυβέρνηση που συμμετέχει και σε πολλούς άλλους πώς ακριβώς εννοεί τον τίτλο του βραβευμένου βιβλίου της.

(*) σε ελεύθερη απόδοση: "Ούτε πόρνες ούτε αγίες".

(Η εικόνα έχει ληφθεί από εδώ).

Fast politics

Ο γρήγορος ρυθμός που τρέχουν μετά το βράδυ της Κυριακής οι εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ, πράγμα που άλλωστε αποτέλεσε και την αληθή αιτία για το πλατύ χαμόγελο του Β. Βενιζέλου στο χθεσινό δελτίο του MEGA, έχει τα "καλά" του έχει -ασφαλώς- και τα "κακά" του.

Θύμα της ταχύτητας αυτής είναι ως τώρα δύο στελέχη της αξιωματικής αντιπολίτευσης:

Ο Κ. Κουλούρης που -μετά την ακαριαία δήλωση υπέρ της υποψηφιότητας του Βενιζέλου, λίγα μόνο λεπτά μετά την ανακοίνωσή της- απεσύρθη χθές (για επτά λόγους) από τους υποστηρικτές του.

Η Μ. Αποστολάκη που βιάστηκε στο ράδιο του 9,84 να δεί το Βενιζέλο πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, πολύ πριν γίνει η εκλογή του. "... Δεν αναλαμβάνει σε μια βελούδινη περίοδο...".

Η εικόνα έχει ληφθεί από εδώ).

Ψηφιακές κούρσες

Ο Β. Βενιζέλος εμφανίζεται ο πιο οργανωμένος (και μόνος;) μέχρι στιγμής διεκδικητής της αρχηγίας του ΠΑΣΟΚ. Χωρίς νάχει κρύψει ποτέ τις φιλοδοξίες του, το αντίθετο, όλα δείχνουν πως έχει προετοιμασθεί σε πολλά επίπεδα και για πολλά πράγματα.

Αυτή η πρόνοιά του είναι ενδεικτική και στο διαδίκτυο. Από το Νοέμβριο του 2006 με προσωπικό blog, που με μικρή καθυστέρηση ενημερώθηκε για τις εξελίξεις, ενώ σε ένα 24ωρο από τη δήλωσή του στο Ζάππειο έχει δημιουργηθεί ιστοσελίδα υποστηρικτών του. Το μόνο που, απρόσμενα, δεν ακολουθεί το σχεδιασμό είναι η προσωπική ιστοσελίδα του.

Ο Γ. Παπανδρέου, που δικαιωματικά κατέχει το τίτλο του πιό εξοικειωμένου, ίσως, με την τεχνολογία πολιτικού, "χάνει" προς το παρόν στα σημεία. Η ιστοσελίδα του, χωρίς νεύρο αλλά και την "ένταση" που θα περίμενε κανείς από αυτόν, προσπαθεί νε ξεπεράσει το σοκ. Δεν έχει επιτρέψει, καν, το σχολιασμό (από τους επισκέπτες του) της κυριακάτικης μετεκλογικής δήλωσής του.

Δυναμική και μετρημένη, τέλος, είναι ως τώρα η ψηφιακή παρουσία της Α. Διαμαντοπούλου, σε αρμονία με την εν γένει στάση της τις τελευταίες ημέρες. Ουδείς βέβαια γνωρίζει τις προθέσεις της, ενώ κατά πολλούς έχει απωλέσει το χαρτί του όποιου αιφνιδιασμού.

(Η εικόνα έχει ληφθεί από εδώ).

Ηρωας και δειλός

Λίγες μόνο ώρες μετά τα αποτελέσματα των εκλογών η εικόνα στο ΠΑΣΟΚ δείχνει σιγά - σιγά να ξεκαθαρίζει. Κάθε στέλεχός του, είτε αυτοβούλως είτε από ανάγκη, καλείται να διευκρινίσει -on camera- τη θέση του για τον αρχηγό που υποστηρίζει. Η αδηφαγία των ΜΜΕ για φρέσκες ειδήσεις βρίσκει τον καλό σύμμαχό της στην ανθρώπινη ανυπομονησία για διάκριση. Βλέποντας κανείς τις έως τώρα αντιδράσεις δεν μπορεί παρά να απορεί για το "κατόρθωμα" να φθάσει ενιαίο το ΠΑΣΟΚ στις προχθεσινές εκλογές.

Ενώ ο Γ. Παπανδρέου μουδιασμένος προσπαθεί να βρεί το βηματισμό του, ο Β. Βενιζέλος βαδίζει -σαν έτοιμος από καιρό- προς την επερχόμενη αναμέτρηση. Ξετυλίγει βήμα - βήμα την τακτική του και γνώστης, ως φαίνεται, του ρυθμού επιθυμεί να φθάσει στο κρεσέντο του την ώρα που πρέπει. Προς το παρόν, αφού εξασφάλισε "ομάδα" στελεχών, που μελετούν τους "πολιτικούς όρους της ανασυγκρότησης" του ΠΑΣΟΚ, έδωσε και την πρώτη του συνέντευξη στο Real Fm του Γ. Κουρή, ο οποίος παρενέβη ανοιχτά υπέρ της υποψηφιότητάς του.

Εκφράζοντας από την άλλη την ανθρώπινη συμπάθειά του ο Π. Παυλόπουλος στον Α. Λοβέρδο για την κρίση που περνά το ΠΑΣΟΚ, και θεωρώντας την πολιτική με όρους θεολογίας (όπως ωραία λέει κι ο Π. Καψής) θυμήθηκε την ελάχιστη απόσταση που χωρίζει στην πολιτική το "ωσαννά" από το "σταύρωσον". Υπάρχει, πάντως, και η "κοσμική" -κατά τον Εκο- εκδοχή για τα συμβαίνοντα στο ΠΑΣΟΚ, που θέλει πραγματικός ήρωας να γίνεται κάποιος πάντα κατά λάθος, αφού στην πραγματικότητα ονειρεύεται να παραμείνει ένας ειλικρινής δειλός όπως ο καθένας μας.

(Η εικόνα έχει ληφθεί από εδώ).

Μετεκλογικά

Διάνα έκανε ο Στ. Θεοδωράκης χθές το βράδυ στο MEGA για τη στάση του Γ. Παπανδρέου μετά το εκλογικό αποτέλεσμα.

Αφελής η ερώτηση στους ρεπόρτερ του ΠΑΣΟΚ από τους δημοσιογράφους στο στούντιο: "Ενημέρωσε ο Βενιζέλος για τις δηλώσεις που επρόκειτο να κάνει στο Ζάππειο;". Η αγωνία του "νεκρού χρόνου"...

Αινιγματικός έως μυστηριώδης ο Μ. Γιομπαζολιάς για το πρόσωπο που θα κερδίσει τις προεδρικές εκλογές στο ΠΑΣΟΚ. Μας άφησε με την αγωνία.

Εσπευσε, για πολλούς, να δηλώσει "παρών" ο Β. Βενιζέλος. Ωστόσο, το κρίσιμο είναι ποιός θάναι ο "μέλλων".

Με γραπτή δήλωση τοποθετήθηκε ο Α. Λοβέρδος στο ζήτημα ηγεσίας του κόμματός του. Προτιμά τις γραπτές εξετάσεις;

"Θυμωμένος", πάλι, ο Θ. Πάγκαλος, προσεκτική η Α. Διαμαντοπούλου.

Μονότονη η αναφορά του Α. Αλαβάνου στη γενιά των 400 €, του διαδικτύου και του άρθρου 16.

Ευχαριστημένος (για πρώτη φορά στη μεταπολίτευση;) δήλωσε ηγέτης του ΚΚΕ για το εκλογικό αποτέλεσμα.

Βιάστηκε να δηλώσει διαθέσιμος ο "στρατιώτης" Δ. Σιούφας στη δεύτερη θητεία της ΝΔ.

Μας είχε λείψει ο γενικός και αόριστος πολιτικός λόγος του Ν. Κωνσταντόπουλου, που εμφανίσθηκε στο ΣΚΑΪ.

"Κοφτερός", όπως πάντα, ο Στ. Μάνος στον ίδιο σταθμό.

Εξαφανισμένοι ο Κ. Λαλιώτης και ο "μαιτρ" της εκλογικής βραδιάς Π. Αυγερινός;

Συχνά αναιδείς οι τηλεοπτικοί οικοδεσπότες στους καλεσμένους τους (πολιτικούς, δημοσιογράφους, καλλιτέχνες κλπ).

Η χαρά στο πρόσωπο του Κ. Καραμανλή, καθώς έφθανε στο Ζάππειο για δηλώσεις, φανέρωνε το άγχος του για την έκβαση της βραδιάς.

Στομφώδης, όπως το συνηθίζει τα τελευταία χρόνια, ήταν ο Θ. Ρουσσόπουλος καθώς προλόγιζε τον Κ. Καραμανλή στο Ζάππειο. Χωρίς έμπνευση η δήλωση του τελευταίου. Αν δεν ήξερε κανείς πότε γινόταν, θα νόμιζε πως οι εκλογές είναι για αύριο.

Σαν "μετανιωμένος" έδειχνε ο Ν. Κακλαμάνης, που άφησε την κεντρική πολιτική σκηνή.

Ενας κίνδυνος από τη διαδικασία που άνοιξε στο ΠΑΣΟΚ, είναι να θεωρηθεί το συχνά ευγενές, χαμογελαστό, σύγχρονο και πιο απλό ηγετικό στύλ, που επιχείρησε να εμφανίσει ο Γ. Παπανδρέου, κυρίως υπεύθυνο για την εκλογική ήττα.

(Η εικόνα έχει ληφθεί από εδώ).

Μικρό αντάρτικο

στην αποψινή κακοποίηση (από τα τηλεοπτικά πάνελ) των αυτιών μας:

Λέξεις που κατά κόρον λέγονται με λάθος τρόπο:
παρανομαστής αντί του σωστού παρονομαστής
υπερεσία αντί υπηρεσία

Εκφράσεις που έχουν (πάρα πολύ) κουράσει:
η επόμενη μέρα
ο λαός είναι σοφός (όπως και το ... αποτέλεσμα)
η νύχτα θα είναι μεγάλη
πήραμε το μήνυμα

(Η εικόνα έχει ληφθεί από εδώ)

Ξενοφοβική "αριστεροδεξιά"

Από σημερινό email:

"Επιτέλους οι μάσκες έπεσαν. Αποκαλύφθηκε ότι οι εμπρησμοί στην Ελλάδα είχαν στόχο τον Τάσσο Παπαδόπουλο! Επικαλούμενος 14 φορές τη "λογική" (!) ο Χρ. Γιανναράς διατυπώνει την άποψη ότι ο "ξένος παράγων", προκειμένου να πετύχει πολιτική μεταβολή στην Ελλάδα, που είναι προϋπόθεση της πολιτικής μεταβολής εν συνεχεία στην Κύπρο, πρέπει να φθείρει τον Κ. Καραμανλή και στη θέση του να έχει τους εκτεθειμένους προπαγανδιστές της πλεκτάνης Ανάν Γιωργάκη ή Ντόρα, και γι’ αυτό έκαψε τη μισή Ελλάδα.

Όλα αυτά τα απολύτως παρανοϊκά στην Καθημερινή, σήμερα 16.9.2007!"

Για την αντιγραφή
ΜΟΝΑ - ΖΥΓΑ

(Η εικόνα έχει ληφθεί από εδώ).

Πολύ γέλιο!

Mahna mahna

Mahna mahna
(ba dee bedebe)
mahna mahna
(ba debe dee)
mahna mahna
(ba dee bedebe badebe badebe dee dee de-de de-de-de)

(δις)

mah mama na mahna mah namwomp mwomp
ma mo mo mana mo
mahna mahna
(ba dee bedebe)
mahna mahna
(ba debe dee)
Mahna Mahna!
(ba dee bedebe bedebe badebe debe de-de de-de-de)

Η προστασία των πηγών

Οσοι θυμούνται την υστερία με τη "βιοτρομοκρατία" και τον άνθρακα το 2001 ίσως έχουν συγκρατήσει το όνομα Στήβεν Χάτφιλ, του γιατρού που εργαζόταν σε στρατιωτικό εργαστήριο και φερόταν ως υπεύθυνος για το θάνατο 5 ατόμων και την προσβολή άλλων 17 από άνθρακα, παρά το γεγονός ότι ουδέποτε ασκήθηκε εις βάρος του δίωξη.

Τον περασμένο Αύγουστο με απόφαση του δικαστή Ρέτζι Γουώλτον, σε μία από τις πολλές προσφυγές του Χάτφιλ κατά ΜΜΕ κι ομοσπονδιακών αρχών, υποχρεώθηκαν 5 δημοσιογράφοι να αποκαλύψουν τις πηγές τους από τις οποίες έλαβαν πληροφορίες περί εμπλοκής του Στ. Χάτφιλ στην μπερδεμένη αυτή υπόθεση. Υπάρχει, τουλάχιστον ένα, θετικό -για την υπέρ του Χάτφιλ κατάληξη της υπόθεσης- προηγούμενο περιστατικό, του πυρηνικού επιστήμονα Βεν Χο Λη που για παρεμφερείς λόγους προσέφυγε κατά πάντων το 1999 και το 2006 "συμβιβάσθηκε" να εισπράξει συνολικά από το κράτος και 5 επιχειρήσεις ΜΜΕ το ποσό των 1,65 εκ. δολλαρίων. Οσο για το δικαστή, είναι ο ίδιος της υπόθεσης Λίμπι που κατηγορείται ότι αποκάλυψε το 2005 σε δημοσιογράφους την ταυτότητα της Βάλερι Πλέϊμ ως πράκτορος της CIA. Κατά την εξέλιξη της υπόθεσης αυτής η δημοσιογράφος Τζούντιθ Μίλερ των New York Times καταδικάσθηκε σε φυλάκιση 4 μηνών και οδηγήθηκε στη φυλακή, επειδή αρνήθηκε να αποκαλύψει την πηγή της για ένα ρεπορτάζ που δεν δημοσιεύθηκε.

Η απόφαση Γουώλτον θέτει ξανά το σοβαρό ζήτημα προστασίας των δημοσιογραφικών πηγών, τη στιγμή μάλιστα που μόλις δύο εβδομάδες πριν την έκδοσή της η Επιτροπή για το δικαστικό σώμα αποδέχθηκε την Πράξη του 2007 για την Ελεύθερη Ροή της Ενημέρωσης (Free Flow of Information Act of 2007), που ζητεί από τα δικαστήρια να αναγνωρίζουν την εμπιστευτικότητα των δημοσιογραφικών πηγών, που ωστόσο κάμπτεται σε μερικές περιπτώσεις (π.χ. όταν απειλείται η εθνική ασφάλεια, η σωματική ακεραιότητα προσώπου κλπ).

Στα καθ' ημάς η προστασία των πηγών (το λεγόμενο "δημοσιογραφικό απόρρητο") δεν κατοχυρώνεται νομοθετικά, αν και για τους δημοσιογράφους - μέλη της ΕΣΗΕΑ αποτελεί καταστατική υποχρέωση. Σοβαρό θέμα, που όσο εκκρεμεί η ρύθμισή του, εμποδίζεται η ελεύθερη ροή πληροφοριών προς το κοινό και θίγεται το δικαίωμά του στην ενημέρωση.

(Η εικόνα έχει ληφθεί από εδώ).

The Blues Brothers: Everybody needs somebody to love

[We are so glad to see so many of you lovely people here tonight, and we would especially like to welcome all the representatives of Illinois law enforcement community who have chosen to join us in the palace hotel ballroom at this time. We do sincerely hope you will all enjoy the show, and please remember people, that no matter who you are, and what you do to live, thrive and survive, there still some things that make us all the same. You, me, them, everybody, everybody]

Everybody needs somebody
Everybody needs somebody to love (someone to love)
Sweetheart to miss (sweetheart to miss)
Sugar to kiss (sugar to kiss)
I need you you you
I need you you you
I need you you you in the morning
I need you you you when my souls on fire

Sometimes I feel
I feel a little sad inside
When my baby mistreats me
I never never never have a place to hide
I need you

Sometimes I feel
I feel a little sad inside
When my baby mistreats me
I never never never have a place to hide
I need you you you
I need you you you
I need you you you
I need you you you
I need you

You know people when you do find that somebody
Hold that woman, hold that man
Love him, hold him, squeeze her, please her, hold her
Squeeze and please that person, give em all your love
Signify your feelings with every gentle caress
Because its so important to have that special somebody
To hold, kiss, miss, squeeze and please

Everybody needs somebody
Everybody needs somebody to love
Someone to love
Sweetheart to miss
Sugar to kiss
I need you you you
I need you you you
I need you you you...

9/11

Από το ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ το άρθρο του Στ. Ευσταθιάδη:

"Οι Αμερικανοί έχασαν την ελευθερία τους

Η τρομοκρατική επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 στη Νέα Υόρκη και στην Ουάσιγκτον δεν συγκλόνισε μόνο ψυχολογικά την Αμερική. Είχε και έχει βαθιές πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις οι οποίες δεν περιορίζονται στην Αμερική ούτε είναι χρονικά καθορισμένες. Και μολονότι το ψυχολογικό σοκ υποχώρησε και σχεδόν εξαφανίστηκαν τα τραύματα - ήταν η πρώτη στην ιστορία επίθεση που δέχτηκε στο έδαφός της η Αμερική και αυτό ανέτρεψε την παθολογικών διαστάσεων πίστη των κατοίκων της ότι η χώρα τους είναι απρόσβλητη -, οι σύνδρομες επιπτώσεις της επίθεσης παραμένουν και ασφαλώς θα εξακολουθήσουν να επηρεάζουν τις εξελίξεις τόσο στην ίδια την Αμερική όσο και στον υπόλοιπο κόσμο.

«Η μεγαλύτερη και ελάχιστα αναμενόμενη δομική καταστροφή στον κόσμο», όπως χαρακτηρίστηκε η κατάρρευση των Δίδυμων Πύργων και μιας πτέρυγας του Πενταγώνου, έδωσε το ιδεολογικό κάλυμμα στην κυβέρνηση Μπους να προχωρήσει σε μέτρα περιορισμού των ελευθεριών, ελέγχου των κινήσεων των πολιτών, αυθαίρετων οικονομικών περιορισμών και συντονισμένης εκστρατείας κατά του προοδευτικού κλίματος που είχε διαμορφωθεί στον κόσμο με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Ηταν το απροσδόκητο δώρο στους νεοσυντηρητικούς και στους θεοκρατιστές, οι οποίοι, με τον Τζορτζ Μπους επικεφαλής, κατέλαβαν την εκτελεστική και τη νομοθετική εξουσία της Αμερικής στην αυγή του 21ου αιώνα.

* Η κατεδάφιση της δημοκρατίας
Με 36 συνολικά προεδρικά διατάγματα, ορισμένα από τα οποία δεν πέρασαν από το Κογκρέσο, η κυβέρνηση Μπους σε διάστημα έξι χρόνων από την 11/9 ακύρωσε, ανέτρεψε και απονεύρωσε νόμους που εγγυούνταν την ασφάλεια των προσωπικών δεδομένων των αμερικανών πολιτών και καταστάσεις στη χώρα που διασφάλιζαν την ελευθερία της επικοινωνίας τους και τον σεβασμό της προσωπικότητάς τους. Περισσότερο όμως από καθετί άλλο η κυβέρνηση Μπους δημιούργησε - όχι τυχαία - τέτοιο ψυχολογικό παραλήρημα στην αμερικανική κοινωνία ώστε κατόρθωσε να παρασύρει τη χώρα σε έναν καταστρεπτικό πόλεμο, στο Ιράκ, στηριγμένο σε πλαστά στοιχεία και σε δονκιχωτικούς οραματισμούς. Το κλίμα αυτό επέτρεψε να μείνουν απαθείς εμπρός στην κατεδάφιση του ελεύθερου, δημοκρατικού οικοδομήματος της Αμερικής πολιτικές και επιστημονικές προσωπικότητες, εφημερίδες διεθνούς κύρους και πολιτικοί οργανισμοί οι οποίοι είχαν αγωνιστεί και είχαν πετύχει, τις αμέσως προηγούμενες δεκαετίες, να δημιουργήσουν μια κοινωνία με θεσμούς οι οποίοι μπορεί να μη ήταν πολύ φιλολαϊκοί και δημοκρατικοί επέτρεπαν όμως την άνετη, κανονική και χωρίς εκπλήξεις διαβίωση. «Είναι αδύνατον να φανταστώ ότι στη χώρα μου κάποιοι θα έλεγχαν κάποτε το ποιος και πότε με επισκέπτεται, τι περιέχει η τσάντα μου και ότι θα πρέπει να ελέγχουν αν οι σόλες των παπουτσιών μου περικλείουν κάτι επικίνδυνο» έγραψε ο πρώην πρόεδρος Τζίμι Κάρτερ. Ο Χένρι Κίσινγκερ «αισθάνθηκε πολύ άσχημα (...), του θύμισε άλλες εποχές και άλλες χώρες» - όπως δήλωσε ο ίδιος - η είδηση για τη δημιουργία, το περασμένο φθινόπωρο, υπερυπουργείου στις ΗΠΑ, το οποίο «θα συντονίζει την επιτήρηση (overseeing) υπόπτων και θα ελέγχει τη λειτουργία» είκοσι και πλέον αμερικανικών υπηρεσιών ασφαλείας.

* Ντόμινο μέτρων καταστολής
Ακόμη πιο σημαντικό, και τραγικό ταυτόχρονα, είναι το ότι αυτά τα μέτρα δεν περιορίζονται στην Αμερική. Οτι με πολιτικές και οικονομικές παρεμβάσεις της Ουάσιγκτον, οι οποίες οδηγούν σε πιεστικούς εκβιασμούς, επιβάλλονται και στον υπόλοιπο κόσμο καθώς οι ΗΠΑ δεν διστάζουν να κάνουν χρήση της οικονομικής και της στρατιωτικής δύναμής τους. Εν ονόματι της τρομοκρατικής απειλής αδρανοποιούνται συνταγματικώς κατοχυρωμένα πολιτικά δικαιώματα με ιστορία αιώνων, σταθεροποιούνται απολυταρχικά καθεστώτα και ενισχύονται αντιδημοκρατικές και αντικοινωνικές τάσεις σε χώρες με ρευστή πολιτική ιστορία. Στην Ελβετία οι τραπεζικοί λογαριασμοί δεν είναι πλέον απόρρητοι - η Γουόλ Στριτ απείλησε ότι θα λάβει μέτρα αν οι τράπεζες δεν συμμορφωθούν προς τις «υποδείξεις» της Ουάσιγκτον -, στη Σουηδία δεν χορηγείται κάρτα κοινωνικής αρωγής την οποία, τυπικά, δικαιούνται εκατοντάδες χιλιάδες άτομα, αν αυτά θεωρηθούν με βάση αμερικανικής προέλευσης στοιχεία ότι είναι «ύποπτα», βρετανικής υπηκοότητας, με τη χώρα των οποίων η Αμερική έχει «ειδικές σχέσεις» και δεν μπορούν να ταξιδέψουν στην Αμερική, αν προηγουμένως δεν θεωρηθούν «ασφαλή» - κάτι που ισχύει για όλους όσοι ταξιδεύουν στην Αμερική.

* Η πραγματική απειλή και οι θεωρίες
Η αντιτρομοκρατική πολιτική της κυβέρνησης Μπους - για τις ακρότητες της οποίας φέρουν μεγάλη ευθύνη και οι Δημοκρατικοί - καλύπτει σήμερα όλες τις εκδηλώσεις αυτού που ονομάζουμε «καθημερινότητα». Θα ήταν αδιανόητο πριν από λίγα μόλις χρόνια να αποτελεί θεσμικό δικαίωμα της κυβέρνησης η συνεχής παρακολούθηση του κάθε πολίτη, είτε Αμερικανού είτε ξένου, ο οποίος βρίσκεται στις ΗΠΑ, ο έλεγχος χωρίς δικαστική έγκριση των επικοινωνιών τους και η οικονομική τους κατάσταση και η αστυνομία να έχει δικαίωμα να συλλαμβάνει χωρίς ένταλμα οποιονδήποτε κρίνει ότι «ενδεχομένως είναι ύποπτος τρομοκρατικών ενεργειών». Την ίδια στιγμή χώρες με μακρά παράδοση ελευθερίας για οποιονδήποτε βρίσκεται εκεί, λ.χ. το Λουξεμβούργο, η Φινλανδία, η Αυστρία κ.ά., αναγκάζονται να «ενημερώνουν» την Ουάσιγκτον για κάθε άνθρωπο που έρχεται είτε απλώς διέρχεται από τη χώρα τους και για όποιον διακινεί κάποια «σχετικώς σοβαρά ποσά» σε τραπεζικούς λογαριασμούς - πάντοτε στο όνομα της τρομοκρατικής απειλής. Υπάρχει, φυσικά, πραγματική απειλή τρομοκρατικής επίθεσης και όχι μόνο κατά αμερικανικών στόχων. Θα ήταν όμως τουλάχιστον αφελής εκείνος που δεν θα διέκρινε πίσω από αυτό το «παραπέτασμα ανησυχίας» - το οποίο συνεχώς τροφοδοτείται από διάφορα πρόσωπα στην Αμερική και αλλού - την προσπάθεια των ανά τον κόσμο υπερσυντηρητικών, θεοκρατικών και αντιλαϊκών στοιχείων να ανατρέψουν την κοινωνία της ελευθερίας και να επιβάλουν τις δικές τους ψευτοκοινωνικές θεωρίες.

*Είμαστε πιο ασφαλείς;
Είμαστε πιο ασφαλείς σήμερα, ύστερα από έξι χρόνων έκτακτα μέτρα, απαγορεύσεις, συλλήψεις υπόπτων, πολέμους και κατάφωρες επεμβάσεις στα προσωπικά δικαιώματα του πολίτη; Δυστυχώς η απάντηση είναι αρνητική. Και αυτή τη γνώμη δεν την έχουν μόνο οι Αμερικανοί - τους οποίους πρωτίστως θέλει να προστατεύσει η αντιτρομοκρατική πολιτική υστερία της κυβέρνησης Μπους. Με εξαίρεση τους Πολωνούς και τους Λιθουανούς, οι οποίοι για λόγους ανεξήγητους θεωρούν «πιο ασφαλή» τον εαυτό τους σήμερα, όλοι οι άλλοι Ευρωπαίοι της ΕΕ, σε επίπεδο 54% (Βρετανία) ως 71,2% (Γερμανία), βλέπουν τον εαυτό τους και τη χώρα τους να «βρίσκονται αντιμέτωποι με απειλές οι οποίες δεν υπήρχαν πριν από τις 11/9», σύμφωνα με στοιχεία του γερμανικού Ιδρύματος Marshall. Τις ίδιες διαπιστώσεις επιχειρεί και το αμερικανικό Albert & Donna Foundation της Καλιφόρνιας, το οποίο στις αρχές του περασμένου Μαΐου διενήργησε σχετικές δημοσκοπήσεις σε 14 χώρες της Ασίας (εκτός Κίνας και Ιράν). Το ποσοστό «ανησυχίας» ήταν δύο ως πέντε φορές μεγαλύτερο από ό,τι των κατοίκων αυτών των χωρών πριν από την τρομοκρατική επίθεση στη Νέα Υόρκη («The Wall Street Journal).

Για την αμερικανική Γερουσία, η οποία δέχεται - με ψήφους 51 υπέρ, 41 κατά τον περασμένο Μάρτιο - ότι «κάθε άλλο παρά ασφαλής» είναι σήμερα ο αμερικανός πολίτης, αυτό οφείλεται σε λανθασμένη πολιτική και στρατηγική της κυβέρνησης Μπους. Μακριά από κομματικά υπονοούμενα, με ψυχραιμία και ποιοτική ανάλυση δεδομένων, οι κοινωνιολόγοι, οι ψυχολόγοι και οι άλλοι ειδικοί του Brookings Institution της Ουάσιγκτον διαπίστωναν από τον Απρίλιο του 2006, μεταξύ άλλων, «αλλοπρόσαλλο στρατηγικό σχεδιασμό» στην αντιτρομοκρατική πολιτική της κυβέρνησης Μπους και «σοβαρά αμφισβητήσιμη τακτική (...) ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τη λαϊκή ευαισθητοποίηση και τη συμμαχική υποστήριξη». Πολύ συγκεκριμένο το βρετανικό Royal Institute of International Affairs, στην πολυσέλιδη έκθεσή του για την τρομοκρατία του Οκτωβρίου 2005, κατηγορεί τις κυβερνήσεις ΗΠΑ και Βρετανίας για «άνευ στόχου πόλεμο», ο οποίος συνεχώς μεταβάλλει τακτική εφαρμογής αποφάσεων και «ενισχύει την (λαϊκή) πεποίθηση ότι παράλληλα με την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας περιστέλλονται δικαιώματα, ηθικά ερείσματα, τίμιες επιδιώξεις» των πολιτών, γεγονός το οποίο «μάλλον ενισχύει και εμπεδώνει τις ανησυχίες και τους φόβους» αντί να τους δίνει το αίσθημα της ασφάλειας. [Υπενθυμίζεται ότι ο τότε πρωθυπουργός Τόνι Μπλερ χαρακτήρισε αυτές τις διαπιστώσεις«κρίσιμης σημασίας, αλλά άδικες».]

Η «πλημελής επαγρύπνηση» της CIA
Τουλάχιστον 60 στελέχη της CIA είχαν επισημάνει σχεδόν έναν χρόνο πριν από την τρομοκρατική επίθεση κάτι το «ιδιαιτέρως ανησυχητικό» για δύο Σαουδάραβες οι οποίοι, όπως διαπιστώθηκε αργότερα, ήταν μεταξύ των 19 τρομοκρατών τής 9/11. Κανένας τους όμως δεν διαβίβασε τις ανησυχίες του σε πιο ειδικευμένα τμήματα της Υπηρεσίας τα οποία θα ήταν δυνατόν να ενεργήσουν προληπτικά και να αποσοβηθεί η τρομοκρατική επίθεση. Αυτό είναι ένα από τα στοιχεία της «αμελούς επαγρύπνησης» που καταλογίζει στην ηγεσία και στην οργάνωση της CIA η ειδική διακομματική επιτροπή η οποία ανακοίνωσε τα συμπεράσματά της τον Μάιο του 2006. Η επιτροπή διαπίστωσε επιχειρησιακό χάος και μια διαρκή σιωπηλή αντιπαράθεση μεταξύ της Υπηρεσίας και του Γραφείου Εθνικής Ασφαλείας του Λευκού Οίκου, η οποία πολλές φορές έφθανε σε σημείο αλληλοϋπονόμευσης με συνέπεια την πλημμελή λειτουργία του «μηχανισμού προστασίας του αμερικανικού έθνους». Η επιτροπή ωστόσο προσπάθησε να απαλύνει τις ατέλειες και, μολονότι δεν δικαιολογεί την «αδυναμία της Υπηρεσίας να προλάβει το έγκλημα», απαλλάσσει όλους εκείνους που κατά κάποιον τρόπο «δεν έδωσαν τη δέουσα προσοχή σε στοιχεία (...) τα οποία θα μπορούσαν να προλάβουν την τραγωδία αν μελετούνταν από τα αρμόδια τμήματα» σημειώνει ο πρόεδρος της επιτροπής Τζον Χέλγκερσον.

Με την αλλαγή της πλειοψηφίας στο Κογκρέσο μετά τις εκλογές του περασμένου Νοεμβρίου αναμένεται ότι οι Δημοκρατικοί θα θέσουν πάλι ζήτημα έρευνας για τις ευθύνες του Λευκού Οίκου στην τρομοκρατική επιδρομή της 11ης Σεπτεμβρίου".

Για την αντιγραφή
ΜΟΝΑ - ΖΥΓΑ

(Η εικόνα έχει ληφθεί από εδώ).