Shout to the top

τραγουδούν οι Style Council το 1984 ενώ την ίδια χρονιά: ο πρωθυπουργός του Καναδά Πιέρ Τριντό ανκοινώνει την αποχώρησή του από την πολιτική, βγαίνει στην αγορά ο πρώτος Μάκιντος, ξεκινάει η μεγάλη απεργία των ανθρακωρύχων στην Αγγλία, η Σοβιετική Ενωση μποϊκοτάρει τους ολυμπιακούς αγώνες στο Λος Αντζελες, η Virgin κάνει την πρώτη της πτήση, δολοφονείται η πρωθυπουργός της Ινδίας Ιντιρα Γκάντι, πεθαίνουν ο Γιάννης Σκαρίμπας κι ο Βασίλης Τιτσάνης, ΗΠΑ και Βατικανό αποκαθιστούν πλήρεις διπλωματικές σχέσεις, η αποκάλυψη σχολίων (που θεωρήθηκαν αντισημητικά) του Τζέσε Τζάκσον -υποψήφιου για το χρίσμα του δημοκρατικού κόμματος στις επερχόμενες προεδρικές εκλογές- του στοιχίζουν την ήττα από τον Γουόλτερ Μοντέϊλ, ο Ρόναλντ Ρίγκαν εκλέγεται για δεύτερη φορά πρόεδρος εις βάρος του Μοντέϊλ ...



I was half in mind - I was half in need,
And as the rain came down - I dropped to my knees and prayed
I said "oh Heavenly thing - please cleanse my soul,
I've seen all on offer and I'm not impressed at all".
I was halfway home - I was half insane,
And every shop window I looked in just looked the same
I said send me a sign to save my life
'Cause at this moment in time there is nothing certain in
these day's of mine

Y'see it's a frightening thing when it dawns upon you
That I know as much as the day I was born
And though I wasn't asked (I might as well stay)
And promise myself each and every day - that -

When you're knocked on your back - an' your life's a flop
and when you're down on the bottom there's nothing else
but to shout to the top - shout!

Αλλο φρούτο

Με καθυστέρηση επανερχόμαστε στο θέμα που μας απασχόλησε πριν από καιρό και αφορούσε τη δικαστική εξέλιξη της υπόθεσης μεταξύ της Julius Baer Bank και της ιστοσελίδας "Wikileaks".

Στις 29 Φεβρουαρίου ο ίδιος δικαστής Τζέφρι Γουάϊτ ανακάλεσε την προηγούμενη απόφασή του, να κλείσει η ιστοσελίδα. Κατά την εκδίκαση της υπόθεσης η πλευρά του ιστότοπου επικαλέσθηκε, όπως αναμενόταν, την πρώτη τροπολογία του αμερικανικού συντάγματος που παραβιαζόταν από την απόφαση διακοπής λειτουργίας του site. Στο πλευρό της Wikileaks οι Αclu.org και Eff.org κατάφεραν, χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία καθώς φαίνεται, να πείσουν το δικαστή και να αλλάξει την προηγούμενη απόφασή του.

Εχουν τον τρόπο τους να ξαφνιάζουν οι ΗΠΑ.

(Η εικόνα έχει ληφθεί από εδώ)

Σημαίες ευκαιρίας με πέραση

Μέσα στην μαζική κατακραυγή που έχει ξεσηκωθεί κατά του παραιτηθέντος κυβερνήτη της Νέας Υόρκης Ελιοτ Σπίτσερ βρέθηκε μια φωνή διαφορετική: αυτή του καθηγητή της νομικής στο Χάρβαρντ Αλαν Ντέρσοβιτς. Τα χθεσινά ΝΕΑ αναδημοσίευσαν από τη "La Repubblica":

"«ΕΙΜΑΣΤΕ ένα έθνος υποκριτών, και αυτή είναι η νιοστή περίπτωση σεξουαλικού μακαρθισμού». Ο Άλαν Ντέρσοβιτς, καθηγητής Νομικής στο Χάρβαρντ, διάσημος για τις μάχες του κατά του σκοταδισμού και υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ξιφουλκεί εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών με αφορμή την υπόθεση του παραιτηθέντος κυβερνήτη της Νέας Υόρκης Έλιοτ Σπίτσερ, και δηλώνει απαισιόδοξος: «Ας μην έχουμε ψευδαισθήσεις. Η περιπέτεια του Σπίτσερ δεν θα οδηγήσει σε καμία αλλαγή των νόμων και της συνείδησης της χώρας. Η Αμερική είναι καταδικασμένη να μείνει το βασίλειο της υποκρισίας», λέει στην εφημερίδα «La Repubblica». Στην Ευρώπη, επισημαίνει, μια ανάλογη περίπτωση δεν θα είχε γίνει ποτέ πρωτοσέλιδο και εξηγεί τη διαφορά: «Η υποκρισία στις ΗΠΑ έχει τις ρίζες της στη θρησκεία. Στη Δύση, είμαστε το έθνος με το υψηλότερο ποσοστό πιστών και των ανθρώπων που πηγαίνουν στην εκκλησία. Έτσι, ενώ η Ευρώπη διανύει μια περίοδο μεταχριστιανισμού, εμείς εξακολουθούμε να συγχέουμε τις αμαρτίες με τα εγκλήματα και να χρωματίζουμε με την πολιτική κάθε σεξουαλικό συμβάν».

Ο 69χρονος καθηγητής σημειώνει ότι ειδικά στην περίπτωση Σπίτσερ, η πολιτική έπαιξε πολύ μεγάλο ρόλο, καθώς ο πρώην κυβερνήτης «είχε πολλούς εχθρούς ανάμεσα στους Ρεπουμπλικανούς και τη Γουόλ Στριτ, οι οποίοι ήθελαν να τον εκδικηθούν. Οι σεξουαλικοί μακαρθιστές θέλουν να τον κατασπαράξουν ξεχνώντας ότι πρόκειται για ένα έγκλημα χωρίς θύματα. Γιατί δεν μπορεί να αποκαλέσει κανείς θύμα μια 30χρονη που κερδίζει 4.000 δολάρια την ώρα». Ο Ντέρσοβιτς δεν θεωρεί, πάντως, ότι το σκάνδαλο θα βλάψει την προεκλογική εκστρατεία των Δημοκρατικών. «Το πιθανότερο είναι ότι θα ακούσουμε περισσότερα ανέκδοτα για τον Μπιλ Κλίντον»".

Παρά τα όσα έχουν κατά καιρούς γραφεί για "ακραίες" θέσεις του καθηγητή της νομικής που υπήρξε και συνήγορος του Ο. Τζ. Σίμπσον, στην αθώωση του οποίου συνέτεινε με τις συμβουλές του, η άποψή του ξεχωρίζει. Αυτό καθόλου δεν μπορεί να κρύψει την πολιτική υποκρισία του πρώην κυβερνήτη, ο οποίος εξελέγη έχοντας ως "σημαία" του έννοιες όπως ήθος και διαφάνεια που (ως φαίνεται) έχουν κι αλλού πέραση.

Για την αντιγραφή
ΜΟΝΑ - ΖΥΓΑ

(Η εικόνα έχει ληφθεί από εδώ)

Ευχαριστώ, δεν θα πάρω

Ενα ακόμη "chain email" έφθασε σήμερα με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο. Δεν έχει τόση σημασία το περιεχόμενό του, όσο ότι (κι αυτό) ήλθε από ένα πολύ "ψαγμένο" φίλο και άριστο γνώστη του ίντερνετ.

Το 2000 η Μάριον Αμποτ δημοσίευσε στην εφημερίδα San Francisco Chronicle ένα πολύ αποκαλυπτικό (όσο και σύντομο) άρθρο, όπου περιγράφει πώς ακριβώς έλαβε -μέσω email- παραποιημένο και μετά από καιρό ένα άλλο κομμάτι, που είχε προ διετίας γράψει (για τα 40στά γενέθλια της Μπάρμπι) και είχε δημοσιεύσει στην Washington Post, και αποτέλεσε στόχο "κακοποίησης" μιας μακράς αλυσίδας ηλεκτρονικής αλληλογραφίας.

Οσο κι αν προξενεί έκπληξη ή απορία η ευρύτατη κυκλοφορία, που ως υπνωτισμένοι και πειθήνιοι διαδοσίες εξασφαλίζουμε (για πλάκα;) σε τέτοιου είδους ανοησίες, στην ουσία τους αποτελούν συνέχεια κι "εξέλιξη" μακροσκελών επιστολών που πριν από κάμποσα χρόνια έρχονταν με το κανονικό ταχυδρομείο. Μιλούσαν πολύ συχνά για τη θαυματουργή ιδιότητα με την οποία τις είχε εξοπλίσει κάποιος άγιος κι έπρεπε για να διασφαλισθεί το επιτυχές για το παραλήπτη τους αποτέλεσμα (που όλο και την εκπλήρωση κάποιας επιθυμίας ή -όχι σπάνια- και ικανοποίηση κάποιας ανάγκης είχε εναποθέσει σε ... άλλες δυνάμεις) να αντιγραφεί (με το χέρι παρακαλώ και χωρίς copy / paste) 5 και 10 και 15 φορές και να σταλεί σε ισόποσους γνωστούς και φίλους. Βέβαια τότε χρειαζόταν και γραμματόσημο, οπότε τουλάχιστον ο ΕΛΤΑ έβγαινε σίγουρα κερδισμένος.

Από σήμερα τα ΜΟΝΑ - ΖΥΓΑ υποστηρίζουν ενεργά το σαμποτάρισμα τέτοιας διάδοσης σκουπιδιών για αυτό και θα φιλοξενούν παραπλεύρως (κάτω από τους "20 κόκκους ρυζιού") σύνδεσμο για το "Breakthechain.org".

(Η εικόνα έχει ληφθεί από εδώ)

Το 1989

πεθαίνει ο Αγιατολάχ Χομεϊνί και ο Νταλί, νομιμοποιείται η Αλληλεγγύη στην Πολωνία, ανακοινώνεται το σχέδιο συγχώνευσης Τime και Warner, αρχίζουν οι πωλήσεις του Game Boy από τη Nintendo, γίνονται γνωστές οι διαμαρτυρίες στην πλατεία Τιεν Αν Μεν στο Πεκίνο, καταρρέει ο υπαρκτός σοσιαλισμός, το ζεύγος Τσαουσέσκου στη Ρουμανία εκτελείται, το τείχος του Βερολίνου γκρεμίζεται, παίζεται η ταινία Ποπάϊ του Ρόμπερτ Ωλτμαν (στο ρόλο της Ολιβ η Σέλευ Ντυβάλ), ο Papa Winnie τραγουδάει με το δικό του τρόπο "Υou are my sunshine"...



The dance hall has to ram, the dance hall has to ram
It has to ram in a style and fashion
The nation has to jam, the nation has to jam
We gonna jam in a style and pattern
Because is I, Papa Winnie, on the microphone stand
The people doesn't know where I really come from
Me tall, me no short, me slim, me not fat
And everytime I rap, me say the crowd hear me say

You are my sunshine my only sunshine
You make me happy, when skies are gray
You never know, Dear, how much I love you
So please don't take my sunshine away

You are the woman, and I am the man
And everything we do, jah knows we do it real strong
We are just modeling up the dance hall, in a style and
fashion
Me and my girl, her name is Liana
The talk of the town, is that we have two babies,
twins
One of them fat and one of them slim
We call them Rootsie, Rootsie,
Rootsie and Boopsie, Rootsie, Rootsie, Rootsie and
Boops

You are my sunshine my only sunshine
You make me happy, when skies are gray
You never know, Dear, how much I love you
So please don't take my sunshine away

Sufferation in the land, sufferation in the land
Killing all my natian Lord I can't understand
Famine in the land, tribulation getting strong
They always have a plan to fool we Africans
Creating war in the East
War in the West
War inthe North
And war inthe South
If love were a thing that money can buy
The rich man would live, and the poor man would die

You are my sunshine my only sunshine
You make me happy, when skies are gray
You never know, Dear, how much I love you
So please don't take my sunshine away

7 & 7

Από τα χθεσινά ΝΕΑ:

"Επτά θανάσιμα αμαρτήματα που συνδέονται με την εποχή της παγκοσμιοποίησης προστίθενται στη λίστα του Βατικανού. «Προσβάλλετε τον Θεό όχι μόνο κλέβοντας, βλασφημώντας ή λαχταρώντας τη γυναίκα του πλησίον σας, αλλά και καταστρέφοντας το περιβάλλον, πραγματοποιώντας αμφιλεγόμενα επιστημονικά πειράματα ή επιτρέποντας γενετικούς χειρισμούς που οδηγούν στην αλλοίωση του DΝΑ ή στην καταστροφή εμβρύων», επισήμανε ο επίσκοπος Τζανφράνκο Τζιρότι, επικεφαλής του σώματος του Βατικανού που ασχολείται με την εξομολόγηση και τον σωφρονισμό, ανοίγοντας έτσι τον κατάλογο των επτά νέων θανάσιμων αμαρτημάτων. Ο κατάλογος συμπληρώνεται από τη χρήση ή το εμπόριο ναρκωτικών και την κοινωνική αδικία, που προκαλεί φτώχεια και «υπερβολική απόκτηση πλούτου από τους λίγους». Στον ίδιο κατάλογο όμως ανήκουν η άμβλωση- ένα αμάρτημα που έχει απασχολήσει και στο παρελθόν το Βατικανό- γιατί προσβάλλει την «αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα των γυναικών» και η παιδεραστία που έχει προσβάλει και το σώμα των κληρικών, εκθέτοντας έτσι «την ανθρώπινη αλλά και τη θεσμική ευθραυστότητα της Εκκλησίας».

Ο κατάλογος
Ο νέος κατάλογος είδε το φως της δημοσιότητας μέσω της εφημερίδας του Βατικανού «L΄ Οsservatore Romano». Αν και δεν είναι οριστικός, πολλοί πιστοί στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία δέχονται ως θανάσιμες τις αμαρτίες που ονομάτισε τον 6ο αιώνα ο Πάπας Γρηγόριος: πλεονεξία, πόθος, λαιμαργία, οκνηρία, οργή, φθόνος, εγωισμός. Η Εκκλησία διαχωρίζει τις αμαρτίες σε αφέσιμες ή λιγότερο σοβαρές και σε θανάσιμες που απειλούν την ψυχή με αιώνια καταδίκη, εκτός κι αν συγχωρεθούν πριν από τον θάνατο με εξομολόγηση και μετάνοια.

Όπως πάντως παραδέχτηκε ο Τζιρότι, όλο και λιγότεροι καθολικοί εξομολογούνται πλέον. Επικαλούμενος έρευνα του Πανεπιστημίου του Μιλάνου, ανέφερε πως ποσοστό που φτάνει στο 60% των πιστών έχει σταματήσει να εξομολογείται στην Ιταλία. Από την ίδια έρευνα έγινε γνωστό πως το 30% των Ιταλών πιστών πιστεύει ότι δεν υπάρχει ανάγκη μεσολάβησης του ιερωμένου ενώ το 20% δεν νιώθει άνετα να μιλά για τις αμαρτίες του σε άλλον".

Για την αντιγραφή
ΜΟΝΑ - ΖΥΓΑ

YΓ: Επίσκοπος υπεύθυνος ... σωφρονισμού, μπρρρ

(Η εικόνα έχει ληφθεί από εδώ)

Αγώνες κι αγωνίες

Από σημερινό email:

"...Γράφατε τις προάλλες πως είναι πολυτέλεια να λέει κανείς, ότι η άσκηση της πολιτικής στην Ελλάδα γίνεται (ακόμη και) με όρους τηλεοπτικής επικαιρότητας και δύσκολα θα διαφωνούσα σε αυτό.

Ωστόσο ένα άλλο μοντέλο άσκησης πολιτικής προσφέρει ο Ολυμπιακός: Μόλις τέλειωσε η (μακράν, που λένε κι οι αθλητικοί συντάκτες) καλύτερη χρονιά της ομάδας στην Ευρώπη, η οποία βρίσκεται (έστω με προσφυγές κι εφέσεις) 1 μόνο βαθμό μακριά από την κορυφή του εγχώριου πρωταθλήματος και σήμερα κρίνεται η τύχη του προπονητή της.

Ετσι, "με τη μία" (άλλη προσφιλής έκφραση των μελών του ΠΣΑΤ) δείχνει σε όλους και κυρίως στους οπαδούς της, πως είναι διαρκώς παρούσα και αγωνιούσα για την (κάθε χρόνο) κατάκτηση του πρωταθλήματος, παίρνοντας -πάντα έγκαιρα- τα αναγκαία "διορθωτικά" μέτρα. Πέραν αυτού, τρίζει τα δόντια στους παίκτες (για να τα δώσουν όλα) και κρατάει ... "χρυσή" εφεδρεία (για την επόμενη φορά) τον κ. Τάκη Λεμονή.

Αν τώρα παρομοιάσει κανείς τον Ολυμπιακό με τη ΝΔ ή το ΠΑΣΟΚ και τον υπό διωγμό προπονητή του με τους υπό κρίση υπουργούς / στελέχη των κομμάτων η διαφορά είναι προφανής: ο Λεμονής (όπως και τόσοι άλλοι προπονητές του θρύλου) είναι αδιόρθωτος, ίσως κι "άρρωστος", οπαδός και "στρατιώτης" της ομάδας, ενώ στα κόμματα αφθονούν οι βαθμοί από ...λοχαγό και πάνω."

Για την αντιγραφή

ΜΟΝΑ - ΖΥΓΑ

ΥΓ: Η προσθήκη του πρώτου link είναι "προσφορά" στον τακτικό αναγνώστη μας.

(Η εικόνα έχει ληφθεί από εδώ)

Το 1985

ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ γίνεται γραμματέας του σοβιετικού ΚΚ, ο Μάϊκ Τάϊσον κάνει την πρώτη επαγγελματική νίκη του στην πυγμαχία, στη Νότια Αφρική παύει η απαγόρευση για μικτούς γάμους, ξεκινάει η λειτουργία του "Discovery Channel", εγκαινιάζεται το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, εγκαταλείπεται η πολυτραγουδισμένη "Route 66" (που ένωνε το Σικάγο με το Λος Αντζελες), σεισμός 8,1 της κλίμακας Ρίχτερ σημειώνεται στην πόλη του Μεξικού αφήνοντας πάνω από 9.000 νεκρούς, 30.000 τραυματίες και 95.000 άστεγους, κάνουν την εμφάνισή τους τα Windows 1.0 και το Tetris, η Γροιλανδία αποχωρεί από την ΕΟΚ, πεθαίνουν (την ίδια μέρα) οι Γιούλ Μπρίνερ και Ορσον Ουέλς, η Γκρέϊς Τζόουνς τραγουδάει "La vie en rose" ...



Des yeux qui font baisser les miens
Un rire qui se perd sur sa bouche
Voilà le portrait sans retouche
De l'homme auquel j'appartiens

Quand il me prend dans ses bras
Il me parle tout bas
je vois la vie en rose

Il me dit des mots d'amour
des mots de tous le jours
Et ça me fait quelque chose

Il est entré dans mon coeur
Une part de bonheur
Dont je connais la cause

C'est lui pour moi
Moi pour lui
dans la vie
Il me l'a dit, l'a juré pour la vie

Et dès que je l'aperçois
Alors je sens en moi, mon coeur qui bat...

When he takes me in his arms
and whispers love to me
everything's lovely
It's him for me and me for him
all our lives
and it's so real what I feel
this is why

Et dès que je l'aperçois
Alors je sens en moi,mon coeur qui bat...
la vie ...

La vie en rose,la vie en rose
ohhhhhhhh ...la vie
La vie en rose,

La vie en rose,la vie en rose
la vie en rose ,la vie en rose
la vie en rose , la vie en rose
la vie en rose, la vie en rose

Je t'aimerai pour toujours...

Too good to be true

Τον περασμένο Αύγουστο είχαμε πολλές πυρκαγιές, κυρίως στην Πελοπόννησο, την Εύβοια κι αλλού. Η επιστροφή των τελευταίων από τις διακοπές συνέπεσε με τα ανά δίωρο έκτακτα ανακοινωθέντα για την πορεία συγκέντρωσης και διάθεσης στους πυρόπληκτους βοήθειας που προσέφεραν εθελοντικά οργανισμοί, επιχειρήσεις και μεμονωμένα άτομα. Θα θυμάσθε το Θ. Ρουσσόπουλο να ενημερώνει, on camera ασφαλώς, τους δημοσιογράφους για το σχέδιο οργάνωσης, διαχείρισης και διάθεσης χρημάτων στους πληγέντες με τη σύσταση Ειδικού Ταμείου Αντιμετώπισης Εκτάκτων Αναγκών. Ολα αυτά στις 28.8.2007.

Σε λίγες ημέρες συμπληρώνονται 7 μήνες από την εξαγγελία, αλλά μόλις 4 από τη σύσταση του Ταμείου που έγινε το Νοέμβριο (ΠΔ 227/2007). Χρειάσθηκαν 2 ολόκληροι (και βάλε) μήνες από τις βουλευτικές εκλογές, για να δημοσιευθεί το ΠΔ. Είναι άγνωστο (εάν και) πότε συγκροτήθηκε στην πραγματικότητα η διοίκηση του Ταμείου. Στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, πάντως, αναφέρεται, πως η οικονομική βοήθεια παραμένει αδιάθετη. Από τα 168 εκατ. που λέγεται πως συγκεντρώθηκαν, έχουν εκταμιευθεί μόλις 19 εκατ. ευρώ.

Πρέπει, εκτός των άλλων, να κρατήσουμε από αυτή την ιστορία τη σπουδή και όχι σπάνια τη βιασύνη για τη λήψη άμεσων μέτρων και την πλήρη αδιαφορία (αν όχι κάτι χειρότερο) να ενημερωθεί ο κόσμος για το αποτέλεσμα που αυτά είχαν.

Συχνά λέγεται πως η πολιτική ασκείται στη χώρα μας με όρους τηλεοπτικής επικαιρότητας, πλην κι αυτό ακούγεται πολύ "προχωρημένο".

(Η φωτογραφία έχει ληφθεί από εδώ)

Μισογεμάτο / μισοάδειο

Το Σάββατο έγιναν οι προκαταρκτικές εκλογές του δημοκρατικού κόμματος στο Γουαϊόμιγκ. Η σημασία τους, λόγω του μικρού αριθμού εκλεκτόρων που του αναλογούν (δώδεκα όλοι κι όλοι) ήταν περιορισμένη. Ωστόσο, τέτοιες ώρες - τέτοια λόγια. Τα δύο επιτελεία "στήθηκαν" για μάχη, σαν να ήταν να κριθεί (σε μεγάλο βαθμό) το χρίσμα. Το πρακτορείο Ρόϊτερς καταγράφει αποτελέσματα και μεταδίδει τις προβλέψεις, αναφέροντας πως ενώ κατά το CNN ο Ομπάμα θα πάρει τουλάχιστον 7 στους 12, η μάνατζερ της Χίλαρι δηλώνει πως η Κλίντον προσδοκά να εξασφαλίσει 5 από τους 12.

Αυτό θυμίζει ένα παλιό "αστείο", της εποχής του ψυχρού πολέμου:

Το γεγονός: Στο περιθώριο της συνάντησής τους στη Γενεύη το 1961 ο Νικήτα Χρουτσώφ και ο Τζών Κένεντι αποφασίζουν να "ξεμουδιάσουν", κάνοντας λίγο τρέξιμο. Πρώτος έρχεται ο αμερικανός και δεύτερος ο σοβιετικός ηγέτης.

Η είδηση από τα αμερικάνικα ΜΜΕ: Σε αγώνα δρόμου, στον οποίο συμμετείχαν ο Τζών Κένεντι κι ο κομμουνιστής ηγέτης, ο πρόεδρός μας ήρθε πρώτος και ο Χρουτσώφ τελευταίος.

Η ίδια είδηση από τα σοβιετικά ΜΜΕ: Σε αγώνα δρόμου, στον οποίο συμμετείχαν ο γενικός γραμματέας του κόμματος και ο αμερικανός πρόεδρος, ο σύντροφος Χρουτσώφ ήρθε δεύτερος και ο Τζών Κένεντι προτελευταίος.

(Η εικόνα έχει ληφθεί από εδώ)

Ζούπερμαν

Από το σημερινό ΒΗΜΑ ο "δεκάλογος του καλού εθνικιστή" του Γ. Γιατρομανωλάκη

"Οι λέξεις «εθνικισμός» και «εθνικιστής» εμφανίζονται στην ελληνική γλώσσα στα μέσα του 19ου αι. ως μεταφραστικά δάνεια για να περιγράψουν μια νέα κατάσταση πραγμάτων. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η ερμηνεία των όρων από παλαιότερα λεξικά. Εθνικισμός είναι «η αποκλειστική προσήλωσις εις τα εθνικά ιδεώδη με τάσεις εδαφικής επεκτάσεως του Εθνους εις βάρος άλλων Εθνών», ενώ «εθνικιστής» είναι «ο εμφορούμενος υπό των αρχών του εθνικισμού». Δεν είναι βέβαιο αν οι παλαιοί εθνικιστές ήταν προσηλωμένοι αποκλειστικά στην εδαφική επέκταση του Εθνους. Το βέβαιο είναι πως καθώς σήμερα πολλά έχουν αλλάξει, οι τωρινοί εθνικιστές πρέπει να είναι προσηλωμένοι σε περισσότερα ιδεώδη προκειμένου να υπηρετήσουν το Εθνος. Παρακάτω θα προσπαθήσουμε να καταγράψουμε κάποιες βασικές ιδιότητες που πρέπει να διαθέτει ένας μοντέρνος εθνικιστής προκειμένου να είναι άξιος του ονόματός του.

1. Ο εθνικιστής πρέπει να είναι πάντοτε υπερκομματικός. Μπροστά στο καλό του Εθνους πρέπει να αφήνει στην άκρη την κομματική ταυτότητά του. Ο εθνικιστής, είτε κατεβαίνει σε συλλαλητήριο, είτε επιβάλλει δικτατορία, πρέπει να ενεργεί υπερκομματικά. Να θυσιάζει ακόμη και τα ιερά σύμβολα του κόμματός του στον βωμό του κοινού συμφέροντος.

2. Ο σημερινός εθνικιστής είναι υπόδειγμα ηθικής και αρετής. Εθνικιστής με λεκέδες στη συνείδησή του δεν υπάρχει. Ολοι οι εθνικιστές είναι αδέκαστοι ως δικαστές, άψογοι ως χρηματιστές, ενάρετοι ως ιερωμένοι, τέλειοι ως προπονητές και μουσικοσυνθέτες. Είναι πάρα πολύ καλοί άνθρωποι, εργάζονται σκληρά και τίμια. Ούτε χρηματίζονται, ούτε εξαγοράζονται. Ούτε εκβιάζουν, ούτε εκβιάζονται. Πληρώνουν φόρους και με το παραπάνω.

3. Οι εθνικιστές ξέρουν και χειρίζονται πολύ καλά την ελληνική γλώσσα. Γράφουν και μιλούν άπταιστα την αρχαία και τη νέα ελληνική (ενίοτε και τη λατινική), ξέρουν από απαρέμφατα, γερούνδια, ετυμολογία και γλωσσολογία. Δεν νοείται εθνικιστής κάποιος που δεν έχει παρακολουθήσει εντατικά μαθήματα τηλεφιλολογίας ή δεν έχει παραδώσει ανάλογα μαθήματα.
4. Οι εθνικιστές είναι βαθιά θρησκευόμενοι. Δεν βλασφημούν τα θεία, δεν βρίζουν, εκκλησιάζονται κάθε Κυριακή, έχουν φίλους μητροπολίτες, επισκόπους, διακόνους (παλαιότερα και αρχιεπισκόπους). Πολλές φορές συμβαίνει να ανήκουν σε κόμματα που αποκαλούν τη θρησκεία «όπιο του λαού», αλλά οι ίδιοι είναι ακραιφνείς Ελληνες ορθόδοξοι χριστιανοί.

5. Οι εθνικιστές είναι οι καλύτεροι υπάλληλοι. Είναι οι άριστοι βουλευτές, οι πρώτοι δήμαρχοι, νομάρχες και κοινοτάρχες. Αν είναι γραμματείς σε κάποιο υπουργείο σέβονται και αγαπούν τους υφισταμένους τους, μονιμοποποιούν χωρίς αναβολές και δικαιολογίες νεαρές ή μεσήλικες υπαλλήλους και καταδικάζουν τη σεξουαλική παρενόχληση.

6. Οι εθνικιστές είναι πάρα πολύ καλοί οικογενειάρχες. Γι' αυτούς η οικογένεια είναι μέγα ιδεώδες, ο ακρογωνιαίος λίθος του επαγγελματικού τους οικοδομήματος. Αγαπούν τα παιδιά τους και τα βάζουν σε πάρα πολύ καλές δουλειές. Αγαπούν και βοηθούν τους φίλους τους, τους κουμπάρους, τις κουμπάρες, τους ξαδέλφους και τις ξαδέλφες. Τιμούν το στεφάνι τους, δεν απατούν τις γυναίκες τους, δεν ξενοκοιτάζουν.

7. Εθνικιστής με κάποιο σεξουαλικό κουσούρι δεν υπάρχει. Εθνικιστής που δεν διαθέτει ανδρική τιμή, ανδρικά εσώρουχα, ανδρική κολόνια είναι αποτυχημένος εθνικιστής και ανάξιος του ονόματός του. Είναι δυνατόν ένας ορθόδοξος εθνικιστής να είναι ανορθόδοξος στα ερωτικά; Σύμφωνα με ένα θεωρητικό του εθνικισμού: «Εθνικιστής που δεν βαράει και δεν πηδάει είναι το όνειδος του εθνικισμού».

8. Ενας εθνικιστής δεν πρέπει να είναι, αλλά και να φαίνεται. Κυρίως πρέπει να ακούγεται. Ο εθνικιστής (και η εθνικίστρια) πρέπει να έχει πρώτα από όλα στεντόρεια φωνή. Να βγάζει γλώσσα. Να βγαίνει στα παράθυρα της τηλεόρασης και να διαλαλεί τα εθνικά δίκαια τόσο που οι διπλανοί, όσοι δηλαδή είναι στα δίπλα παράθυρα, να πέφτουν στο κενό. Ενας άλλος θεωρητικός του εθνικισμού είπε: «Εθνικιστής που δεν τσιρίζει, καλύτερα να πάει σπίτι του».

9. Ο εθνικιστής είναι καθαρός, αμόλυντος, άσπιλος και σχεδόν πάντα ωραίος σαν Ελληνας. Τα μάτια του είναι πάντα γαλανά. Το αίμα του αρχαιοελληνικό. Απεχθάνεται τους βαρβάρους, ειδικά αν είναι μαυριδεροί και αντίχριστοι. Γι' αυτό άλλοτε τους κλείνει στα μπουντρούμια, άλλοτε τους στέλνει εκεί από όπου ήρθαν και άλλοτε τους βάζει να κτίζουν αναψυκτήρια, βίλες και καφετέριες.

10. Ενας γνήσιος εθνικιστής διαπνέεται από το ιδεώδες της ταπεινότητας και της σεμνότητας. Προκειμένου να βοηθήσει απειλούμενες ακριτικές περιοχές αυτομαστιγώνεται καθημερινά, κάνει τον τρελό, χορεύει και τραγουδά στους δρόμους. Εχουν καταγραφεί περιπτώσεις όπου κάποιοι μεταμφιέστηκαν σε νομάρχες, δημάρχους, βουλευτές, ακόμη και σε μητροπολίτες προκειμένου να κινητοποιήσουν το Εθνος. Κάποιος μάλιστα για να εμψυχώσει τους συμπολίτες του φόρεσε μάσκα, πήρε σπαθί και ντύθηκε Ζορό. Ο Ζορό είναι ένας αρχαίος Ελληνας ήρωας που κυνηγούσε τους κακούς και τους διεφθαρμένους. Ετυμολογείται από την αρχαία ελληνική λέξη «ζόρι», από όπου «ζορίζω», «ζορίζομαι» κ.ά.".

Για την αντιγραφή

ΜΟΝΑ - ΖΥΓΑ

(Η εικόνα έχει ληφθεί από εδώ)

Το 1972

το ανατολικό Πακιστάν ανεξαρτητοποιείται και γίνεται Μπανγκλαντές, ο σκαραβαίος ξεπερνάει σε πωλήσεις το Φορντ Τ, βγαίνει στις σκοτεινές αίθουσες ο "Νονός", Νίξον και Μπρέζνιεφ υπογράφουν στη Μόσχα τη SALT 1 (Strategic Arms Limitation Treaty), αποκαλύπτεται το σκάνδαλο "Γουότεργκέϊτ", το ανώτατο δικαστήριο των ΗΠΑ κρίνει αντισυνταγματική τη θανατική ποινή, στο παγκόσμιο πρωτάθλημα σκακιού στο Ρέϊκιαβικ o Φίσερ κερδίζει το Σπάσκι, ο δείκτης Ντάου Τζόουνς κλείνει για πρώτη φορά πάνω από τις 1000 μονάδες, ξεκινάει η λειτουργία του τελεφερίκ στην Πάρνηθα, εκτελείται ο τελευταίος που καταδικάσθηκε στην Ελλάδα σε θανατική ποινή, οι Steely Dan τραγουδούν το "Do it again" ...



In the mornin you go gunnin
For the man who stole your water
And you fire till he is done in
But they catch you at the border
And the mourners are all singin
As they drag you by your feet
But the hangman isnt hangin
And they put you on the street

You go back jack do it again
Wheel turnin round and round
You go back jack do it again

When you know shes no high climber
Then you find your only friend
In a room with your two timer
And youre sure youre near the end
Then you love a little wild one
And she brings you only sorrow
All the time you know shes smilin
Youll be on your knees tomorrow

You go back jack do it again
Wheel turnin round and round
You go back jack do it again

Now you swear and kick and beg us
That youre not a gamblin man
Then you find youre back in vegas
With a handle in your hand
Your black cards can make you money
So you hide them when youre able
In the land of milk and honey
You must put them on the table

You go back jack do it again
Wheel turnin round and round
You go back jack do it again

Επαναλήψεις...

H Σιμόν ντε Μποβουάρ συνεχίζει να προκαλεί το "ενδιαφέρον" των ΜΜΕ και να δοκιμάζει τις "αντοχές" τους. Δεν συμβαίνει μόνο στην Αθήνα αλλά και στο Παρίσι, όπως γράφει η Συλβί Τισό στη Monde Diplomatic και αναδημοσίευσε η Κυριακάτικη Ελυθεροτυπία:

"Παθιασμένη αλλά και δυστυχισμένη, ταυτόχρονα αυταρχική και υποταγμένη, έξυπνη αλλά κι όλο σάρκα, τόσο στυλάτη παρά την παράξενη κόμμωσή της, γυναίκα που καταβροχθίζει τους εραστές της κι ωστόσο δεμένη για πάντα με έναν μόνο άντρα -για ποιαν να πρόκειται άραγε; Την Μπρίτνεϊ Σπίαρς, τη Ρασίντα Ντάτι (1), την Κάρλα Μπρούνι;

Οχι, αυτό ακριβώς είναι το πορτρέτο που συναντάμε στον «Nouvel Observateur» (2) για μια γυναίκα η οποία υπήρξε φιλόσοφος, στρατευμένη διανοούμενη και μαχητική αγωνίστρια και η οποία για πολλούς, τόσο στη Γαλλία όσο και στο εξωτερικό, ενσαρκώνει τον φεμινισμό: πρόκειται για τη Σιμόν ντε Μποβουάρ. Χρησιμοποιήθηκαν δε, όλοι οι μηχανισμοί του πορτρέτου «people», συμπεριλαμβανομένης και της «προκλητικής φωτογραφίας» -στη συγκεκριμένη περίπτωση, μια γυμνή φωτογραφία στο εξώφυλλο.

Το αφιέρωμα του μεγάλου γαλλικού περιοδικού που δημοσιεύθηκε με την ευκαιρία της εκατοστής επετείου της γέννησης της Σιμόν ντε Μποβουάρ, είναι αποκαλυπτικό των όρων που οφείλει να πληροί μια γυναίκα (ακόμα κι αυτή) για να εισχωρήσει, στις μέρες μας, στη Γαλλία, στο πάνθεον των μεγάλων ανδρών.

Ο πρώτος όρος είναι να... συνοδεύεται από έναν άντρα! Πράγμα που συμβαίνει σε ολόκληρο το αφιέρωμα: αρχίζει με την εξιστόρηση της σχέσης της με τον Κλοντ Λανζμάν, συνεχίζεται με τον Ζαν-Πολ Σαρτρ και τελειώνει με τον αμερικανό εραστή της, Νέλσον Ολγκριν. Δείχνει μια γυναίκα που ζει μια έντονη και συζυγική σχέση -υπογράφει τις επιστολές της στον Λανζμάν ως «η γυναίκα σου»- μια γυναίκα γεμάτη ευγνωμοσύνη γι' αυτόν τον ανέλπιστο έρωτα-«εκείνη που πίστευε ότι τώρα πλέον ήταν υπερβολικά γριά για τον έρωτα, τώρα κλαίει από ευτυχία» γράφουν οι δημοσιογράφοι που επιμελήθηκαν το αφιέρωμα, μιλώντας για μια γυναίκα... 44 ετών!). Ή, όπως έλεγε κι ο Λανζμάν, «μια πραγματική γυναίκα, ολοκληρωμένη». Στ' αλήθεια, ο Λανζμάν -κι οι δημοσιογράφοι- μιλάνε όντως για τη Σιμόν ντε Μποβουάρ; Τη συγγραφέα του «Δεν γεννιέσαι γυναίκα, γίνεσαι», εκείνη που απέδειξε ότι το να είσαι γυναίκα δεν εξαρτάται από καμία «φύση» η οποία υποτίθεται ότι προκαθορίζει αυτήν την ιδιότητα;

Απ' ό,τι φαίνεται ναι, κι ο τόνος που κυριαρχεί είναι ο εξής: η πραγματική γυναίκα δεν είναι η φεμινίστρια κι η αγωνίστρια, είναι η «μεγάλη ερωτευμένη», όπως μας εξηγεί κι η Αριέλ Ντομπάλ, της οποίας ζήτησε τη συμβολή ο «Nouvel Observateur» -ίσως επειδή είναι, κι αυτή, αυτό που ήταν πάνω απ' όλα η Μποβουάρ στα μάτια τους: μια «σύζυγος φιλοσόφου» (3).

Ετσι, όλα παρουσιάζονται σάμπως η ερωτική ζωή μιας γυναίκας η οποία δεν παντρεύτηκε, δεν απέκτησε παιδιά, κι απ' ό,τι φαίνεται γνώρισε αρκετούς εραστές ή ερωμένες, να εκτυλίχθηκε μόνο κάτω από την κηδεμονία αντρών -οι ομοφυλοφιλικές της σχέσεις αναφέρονται απλώς ως μια εκδήλωση της προσωπικότητάς της «που ήθελε να χειραγωγεί τα πάντα»- στο μοτίβο του τραγικού πάθους και με υπόβαθρο την καθυστερημένη συμφιλίωσή της με τη μονογαμική συζυγική ζωή -θάφτηκε «έχοντας στο δάχτυλό της το ασημένιο δαχτυλίδι-βέρα που της είχε χαρίσει ο Ολγκριν».

Η φωτογραφία που δημοσιεύθηκε στο εξώφυλλο του περιοδικού είναι -όπως κι η επιμονή στην ερωτική ζωή της Μποβουάρ- αρκούντως σοκαριστική. Σάμπως η φιλόσοφος να όφειλε -προτού αξιωθεί να την τιμήσουν τα περιοδικά και να εορταστεί η επέτειος της γέννησής της από το γαλλικό έθνος- όχι μόνο να δώσει εχέγγυα του έρωτά της για τους άντρες, αλλά και να... γδυθεί. Μια γυναίκα είναι «πραγματική» γυναίκα μόνο όταν είναι ένα σώμα, και μάλιστα ένα σώμα το οποίο δεν αρνείται να εγκαταλειφθεί στο βλέμμα των αντρών... αλλά ούτε και σε εκείνο των διαφημιστών (4).

Ομως, η γυμνή φωτογραφία αποκτά το πραγματικό νόημά της μόνο σε συνδυασμό με το αφιέρωμα, που επιμελήθηκαν η Αγκάτ Λοζάρ και η Οντ Λανσελέν, και στη ριζική, μανιχαϊστική αντίθεση στην οποία στηρίζεται, ανάμεσα στη σεξουαλική και αισθηματική ζωή της Σιμόν ντε Μποβουάρ και στην πνευματική ζωή και τη στράτευσή της. Οπως μας εξηγούν στην εισαγωγή, «η σύντροφος του Σαρτρ κήρυξε τον πόλεμο στην πατριαρχία, αλλά υπήρξε επίσης θύμα του πάθους».

Από τη μια πλευρά, η Σιμόν ντε Μποβουάρ, κάτοχος του υψηλότερου πανεπιστημιακού διπλώματος στη φιλοσοφία, συγγραφέας του «Δεύτερου Φύλου», βραβευμένη με το βραβείο Γκονκούρ (5), στρατευμένη στην υπόθεση του φεμινισμού και της αριστεράς. Κι από την άλλη, η Μποβουάρ γυναίκα κι ερωμένη, παρασυρμένη από την επιθυμία κι από τα πάθη: αυτές οι δύο πραγματικότητες θεωρούνται ανταγωνιστικές. Σάμπως η ερωτική της ζωή, η πνευματική της μαθητεία και το πολυγαμικό ζευγάρι που είχε δημιουργήσει με τον Σαρτρ να μην είχαν καμία σχέση με τον προβληματισμό της για τις συζυγικές κι οικογενειακές νόρμες.

Τίποτα από όσα ανήκουν στην «ιδιωτική» ζωή της Σιμόν ντε Μποβουάρ δεν αντιμετωπίζεται ποτέ ως «πολιτικό»: αρκούνται στην τόσο «παραδοσιακή» -και αντιδραστική- αντίθεση ανάμεσα στο συναίσθημα και στη νόηση, στο σώμα και στο πνεύμα (6). Χωρίς αμφιβολία, αυτή η αντίθεση είναι ένα δημοσιογραφικό κόλπο. Ωστόσο, επιτρέπει να διακηρυχθεί εκ νέου η διάκριση ανάμεσα στα πεδία τα οποία υποτίθεται ότι προορίζονται «από τη φύση τους» για τους άντρες και για τις γυναίκες: για τους πρώτους η αφαίρεση, για τις δεύτερες το πάθος. Εξάλλου, η απόπειρα της Μποβουάρ να αποδομήσει μέσα στα βιβλία της, αλλά και να ξεπεράσει μέσα στη ζωή της, αυτόν τον «ιερό» διαχωριστικό φραγμό, παρουσιάζεται ως αδιαλλαξία, ως ψυχρότητα και, τελικά, ως δυστυχία.

Σύμφωνα με το ίδιο άρθρο πάντα, η Μποβουάρ παρουσιάζεται «να κάνει διαρκώς κήρυγμα, άκαμπτη και περιχαρακωμένη μέσα στις βεβαιότητές της». Είναι «ειλικρινής» στη στράτευσή της, αλλά «τόσο ψυχρή», που καταλήγει να γίνει η «σαρτρική Σιδηρά Κυρία».

Η αντίθεση ενισχύεται κι από τα έμμεσα συμπεράσματα του αφιερώματος: η «φύση» πάντοτε υπερισχύει. Εξάλλου, δεν παρέμεινε «γκομενίτσα μέχρι την άκρη των βαμμένων νυχιών της»; Κι ο συγγραφέας Φιλίπ Σολέρ (7) εξηγεί ότι «με τη διαπεραστική, δυσάρεστη, πεισματάρικη, διδακτική φωνή της, έμοιαζε να θέλει να αρνηθεί την ωραία εικόνα της».

Αντίθετα με τον έναρθρο λόγο, ο τομέας όπου η Μποβουάρ αποδεικνύεται πιο γοητευτική είναι η εμφάνισή της. Οπως βεβαιώνει η Ντομπάλ, αν και «κρυβόταν πίσω από άχαρα ταγέρ και αυστηρά τουρμπάνια», ήταν μια «γοητευτική γυναίκα». Θα ήταν ανάρμοστο, εξάλλου, μια διάσημη Γαλλίδα να είναι ασουλούπωτη και κακάσχημη.

Η διανοούμενη και στρατευμένη Σιμόν ντε Μποβουάρ θάβεται με το γνωστό θράσος του Φιλίπ Σολέρ: «Θα μείνει στην ιστορία ως μεγάλη επιστολογράφος». Αποφασίζοντας όλο στόμφο ότι οι αριστουργηματικές ερωτικές επιστολές της είναι ανώτερες από το θεωρητικό της έργο, μας καλεί να «(ξανα)διαβάσουμε την επιστολογράφο Μποβουάρ», την Μποβουάρ του μυστικού και του ιδιωτικού, των αισθημάτων και της διαχυτικότητας, «επιτέλους αισθησιακή, αστεία».

Ετσι, το αφιέρωμα έρχεται να τροφοδοτήσει την αγαπημένη θεματική του αντιφεμινιστικού backlash (8): ο αγώνας των γυναικών τις κάνει ψυχρές, τις απομονώνει, τις κάνει δυστυχισμένες. Αυτό το συμπέρασμα προκύπτει σταδιακά από την ιδέα ότι ο αγώνας της Μποβουάρ είναι βίαιος. Ο «πόλεμος» που διεξάγει περιορίζεται σε μερικές διεκδικήσεις που αναφέρονται με συνοπτικό τρόπο: άρνηση του «αρσενικού μέλλοντος», απόρριψη του μεικτού χαρακτήρα των φεμινιστικών ομάδων, υπεράσπιση του δικαιώματος των γυναικών στη βία, κατάργηση της οικογένειας προς όφελος της κοινότητας...

Θα μπορούσε να περιμένει κανείς ορισμένες εξηγήσεις. Πρέπει να αρκεστεί σε μια απλή απαρίθμηση, η οποία ακολουθείται αμέσως από το εξωφρενικό ερώτημα: «Τη διάβαζαν και την τιμούσαν σε ολόκληρο τον κόσμο, η γνώμη της μετρούσε· ήταν όμως ευτυχισμένη;» Η πολυπόθητη απάντηση μας δίνεται μερικές σελίδες παρακάτω από την Ντομπάλ, η οποία φθάνει μέχρι το σημείο να πανηγυρίσει για την αποτυχία της αναζήτησης από την Μποβουάρ μιας «ελευθερίας υπεράνω των δυνάμεών της». Κι η ηθοποιός-τραγουδίστρια καταλήγει σε μια συγκλονιστική εικόνα της Μποβουάρ, «η οποία πήγαινε να καθήσει σε ένα παγκάκι, μόνη, δίπλα στον τάφο του Σαρτρ (...), κλαίγοντας τον έρωτα μιας ζωής».

Αυτό, ακριβώς, το τραγικό πεπρωμένο υποτίθεται ότι μετέτρεψε τη Σιμόν ντε Μποβουάρ σε μια εξαιρετική γυναίκα κι όχι το έργο ή η δράση της. Ο τίτλος του αφιερώματος, «Η σκανδαλώδης», είναι αποκαλυπτικός. Γιατί, αν οι δύο συντάκτριές του παραθέτουν τις αγανακτισμένες αντιδράσεις του Αλμπέρ Καμί και του Φρανσουά Μοριάκ μετά την έκδοση του «Δεύτερου Φύλου», το 1949 (9), δεν κρίνουν σκόπιμο να διευκρινίσουν ποιες θέσεις της συγγραφέως προκάλεσαν την αγανάκτηση των αρσενικών!

Κατά κάποιον τρόπο, η Μποβουάρ περνάει στην εθνική κληρονομιά όπως ακριβώς ο Γκι Μοκέ (10) στο πάνθεον του σαρκοζισμού: σαν μια μυθοποιημένη κι αποπολιτικοποιημένη προσωπικότητα, αποσυνδεδεμένη από το κοινωνικό της πλαίσιο και από κάθε σχέση κυριαρχίας (11). Οι συγκρούσεις απαλείφονται προς όφελος του εορτασμού της εθνικής μας μεγαλοφυΐας, στον οποίο καλούμαστε να συμμετάσχουμε.

Μάλιστα, δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι στο άρθρο που αφιερώνεται στην Μποβουάρ παρατίθενται μαρτυρίες προσωπικοτήτων του σύγχρονου φεμινιστικού κινήματος, οι οποίες παρουσιάζονται ως ατομικότητες και ποτέ ως πρωταγωνίστριες συλλογικών αγώνων. Αντίθετα, στα ένθετα κείμενα που παρεμβάλλονται, γίνεται μεγάλη προσπάθεια για την προβολή του Σολέρ ή της Ντομπάλ, δύο διασημοτήτων που διαλέγονται ως ίσος προς ίσον με την Μποβουάρ, παρά το γεγονός ότι δεν φημίζονται διόλου για το φιλοσοφικό τους έργο ή τη φεμινιστική τους στράτευση.

Ο Ρολάν Μπαρτ έδειξε με ποιον τρόπο η περιγραφή των διακοπών των συγγραφέων συνέβαλε στην ενίσχυση της εικόνας τους ως «ξεχωριστών» προσωπικοτήτων, τις οποίες τιμάμε γι' αυτήν ακριβώς την ιδιότητά τους κι όχι για τη λογοτεχνική παραγωγή τους (12). Το αφιέρωμα στη Σιμόν ντε Μποβουάρ κλείνει με την απότιση φόρου τιμής στον απλό λαό που εκδήλωσε τον σεβασμό του κατά τη διάρκεια της κηδείας της: αυτούς τους σερβιτόρους της «La Coupole», οι οποίοι «σχημάτισαν μια τιμητική φρουρά γύρω από το φέρετρό της κατά τη διάρκεια της νεκρώσιμης πομπής»...

(1) (ΣτΜ): Η γαλλίδα υπουργός Δικαιοσύνης, αραβικής καταγωγής, προσωπική επιλογή του προέδρου Σαρκοζί. Συγκεντρώνει τακτικά τους προβολείς της δημοσιότητας, αλλά της ασκείται και σφοδρή κριτική για τις επιλογές της.

(2) «Simone de Beauvoir. La scandaleuse», «Le Nouvel Observateur», Παρίσι, 3-9 Ιανουαρίου 2008. http://hebdo.nouvelobs.com/hebdo/obs/p2252/

(3) (ΣτΜ): Η Αριέλ Ντομπάλ είναι η (στυλ Μπάρμπι ηθοποιός) σύζυγος του εξαιρετικά -κι ίσως υπερβολικά- προβεβλημένου από τα μέσα ενημέρωσης φιλόσοφου και συγγραφέα Μπερνάρ Ανρί Λεβί.

(4) (ΣτΜ): Υπαινιγμός στο άρθρο του γνωστού για την αιχμηρή πένα του δημοσιογράφου της «Liberation» Daniel Schneidermann, ο οποίος εξαπέλυσε, στις 19/11/08, δριμύτατη επίθεση κατά του «Nouvel Observateur», κατηγορώντας τον ότι η γυμνή φωτογραφία στο εξώφυλλο -και μάλιστα ρετουσαρισμένη έτσι ώστε ο πισινός της Μποβουάρ που κυριαρχεί στο πλάνο να χάσει αρκετά κιλά και να ταιριάζει στις σημερινές αισθητικές νόρμες- χρησιμοποιήθηκε για να αυξήσει τις πωλήσεις, να ενθουσιάσει τις επιχειρήσεις προϊόντων πολυτελείας που διαφημίζονται στις σελίδες του περιοδικού, και να κάνει πιο. Για τους αναγνώστες του περιοδικού, τους οποίους πολλοί εντάσσουν στην κατηγορία «αριστερά του χαβιαριού» ενδιαφέρον, το αφιέρωμα στον «δεινόσαυρο» της φιλοσοφίας. Στον απόηχο του θορύβου που δημιούργησε το άρθρο του, οι Chiennes de Garde, η φεμινιστική οργάνωση που μάχεται ενάντια στον σεξισμό, ζήτησε να δημοσιεύσει το περιοδικό γυμνές φωτογραφίες ανδρών φιλοσόφων ή φωτογραφίες με τον πισινό του Ζαν Ντανιέλ, του εκδότη του περιοδικού.

(5) (ΣτΜ): Το βραβείο Γκονκούρ είναι το σημαντικότερο λογοτεχνικό βραβείο στη Γαλλία.

(6) Michelle Le D―uff, «Le sexe du savoir», Aubier-Montaigne, Παρίσι, 1998.

(7) (ΣτΜ): (1936) Γάλλος συγγραφέας. Ξεκίνησε από μαοϊκός για να καταλήξει θαυμαστής του πάπα Ιωάννη Παύλου Β'. Κοσμικός, ευφυολόγος, παραδοξολόγος, διασκεδαστικός. Μάλιστα, το συχνά σκανδαλοθηρικό περιοδικό «Paris Match», το οποίο σίγουρα δεν απευθύνεται σε διανοούμενο κοινό, στην παρουσίαση των απομνημονευμάτων του, τον αποκάλεσε «ελαφρύ» και «αυτολιβανιζόμενο, σε βαθμό που έχει παραφουσκώσει από λογοτεχνικό μπότοξ» (8-14/11/07, nΦ 3051).

(8) Susan Faludi, «Backlash: la guerre froide contre les femmes», «Des femmes», Παρίσι, 1993.

(9) Βλέπε Sylvie Chaperon, «"Le Deuxieme Sexe" en heritage», «Le Monde diplomatique», Ιανουάριος 1999.

(10) (ΣτΜ): Τον περασμένο Οκτώβριο, ο Νικολά Σαρκοζί, για να τονώσει το πατριωτικό φρόνημα των μαθητών και να δώσει έμφαση στην ιδέα της θυσίας, διέταξε -υποκαθιστώντας τον αρμόδιο υπουργό Παιδείας- να διαβαστεί σε όλα τα σχολεία της χώρας η εξαιρετικά συγκινητική επιστολή που έστειλε στην οικογένειά του ο νεαρός αντιστασιακός Γκι Μοκέ, λίγο πριν τουφεκιστεί από τους Γερμανούς. Αυτή η πρωτοβουλία ξεσήκωσε σφοδρές αντιδράσεις, καθώς επιχειρήθηκε να αποσιωπηθεί η πολιτική ένταξή του (ΚΚΓ), καθώς και το γεγονός της σύλληψής του από την αστυνομία του καθεστώτος του δοσίλογου Πετέν, η οποία μάλιστα ήταν εκείνη που υποδείκνυε στους Γερμανούς ποιους από τους ομήρους έπρεπε να εκτελέσουν (κατά προτεραιότητα τους κομμουνιστές).

(11) Laurence De Cock-Pierrepoint, «Des usages etatiques de la lettre de Guy Moquet», http://cvuh.free.fr/spip.php?article94

(12) Roland Barthes, «Mythologies», (1957), «Seuil», Παρίσι, 1992".

Για την αντιγραφή

ΜΟΝΑ - ΖΥΓΑ

(Η εικόνα έχει ληφθεί από εδώ)

Ο άλλος πόλεμος

Τις τελευταίες ημέρες έρχονται στη επιφάνεια πολύ αποκαλυπτικές πλευρές της απίστευτης επιρροής που έχουν (και) στις ΗΠΑ τα περί τη θρησκεία λόμπι. Σε άρθρο του Λέοναρντ Ντόϊλ, που αναδημοσιεύει από τον Independent το χθεσινό ΒΗΜΑ, εκτίθεται με συνοπτικό και πλήρη τρόπο το "κόλπο γκρόσο" που επιχειρείται κατά του Ομπάμα με φήμες και "πληροφορίες" που τον θέλουν μουσουλμάνο. Η Χίλαρι δεν έχασε την ευκαιρία να ενισχύσει "διακριτικά" αυτή τη φημολογία.

Χθές, επίσης, στους Τάϊμς της Νέας Υόρκης δημοσιεύεται ανυπόγραφο άρθρο (που δεν μπορεί, παρά να απηχεί απόψεις της διεύθυνσης της εφημερίδας), για τον ανελέητο "πόλεμο", που έχει ξεσπάσει ένα χρόνο τώρα στη Φλόριντα σχετικά με τον τρόπο που πρέπει να διδάσκεται η θεωρία της εξέλιξης στα σχολεία.

Εδώ και αρκετά χρόνια μεγάλο μέρος της αμερικάνικης διανόησης και κοινωνίας έχει καταφέρει (το πώς, είναι μια άλλη μεγάλη κουβέντα) να θέσει σε διωγμό κάθε δάσκαλο που επιχειρεί να διδάξει στα παιδιά τη θεωρία της εξέλιξης. Οι οπαδοί του "έξυπνου σχεδίου" έχουν κηρύξει απηνείς διώξεις (που φθάνουν μέχρι άσκηση μηνύσεων, δίκες και -όχι σπάνια καταδίκες) όσων "παράτολμων" επιμένουν να έχουν τη θεωρία της εξέλιξης ως τη μόνη σύμφωνη προς τις αρχές της επιστήμης εξήγηση προέλευσης της ζωής. "Ασφαλώς και δεν είναι έτσι", λένε οι διώκτες τους και προσθέτουν: "Η εκπαίδευση οφείλει να διδάσκει επί ίσοις όροις όλες τις σχετικές με ένα αντικείμενο θεωρίες και όχι "μονόπλευρα" μόνο κάποια από αυτές".

Ενώ, λοιπόν, επιτροπή ειδικών που ορίσθηκε από το υπουργείο παιδείας εργάσθηκε και κατάφερε να συνδυάσει και χρησιμοποιήσει τη λέξη "εξέλιξη", ως θελεμελιώδη έννοια που βρίσκεται πίσω από τη βιολογία, οι οπαδοί του "έξυπνου σχεδίου" κατάφεραν να αντιδράσουν και μάλιστα τόσο αποτελεσματικά, ώστε να επιτευχθεί ...συμβιβασμός με το εξής περιεχόμενο: σε κάθε αναφορά της λέξης "εξέλιξη" να προηγείται η φράση "... επιστημονική θεωρία της ..." κι έτσι (όλο μαζί) να λέγεται "η επιστημονική θεωρία της εξέλιξης...". Αλλά τα πράγματα δεν σταματούν εδώ. Ασκούνται πιέσεις, ώστε να τροποποιηθεί η σχετική νομοθεσία και να επιτραπεί η -επί ίσοις όροις- διδασκαλία και άλλων, εναλλακτικών εξηγήσεων προέλευσης της ζωής.

Ετσι, δεν αποκλείεται σε μερικά χρόνια η ορθή απάντηση στην ερώτηση "πώς έρχονται στον κόσμο τα μωρά", να είναι: "με πελαργό".

(Η εικόνα έχει ληφθεί από εδώ)

1962

To 1962 η Αλβανία του Εμβέρ Χότζα αποφασίζει να προσδεθεί στο άρμα της Κίνας, οι Κυριακάτικοι Τάϊμς γίνονται η πρώτη εφημερίδα που αποκτά χρώμα, το Βέλγιο αποκαθιστά διπλωματικές σχέσεις με το Κογκό, το ανώτατο δικαστήριο των ΗΠΑ κρίνει αντισυνταγματικη την υποχρεωτική προσευχή στα δημόσια σχολεία, ο Ντε Γκώλ και η Γαλλία αναγνωρίζουν την ανεξαρτησία της Αλγερίας, η Μέριλιν Μονρόε βρίσκεται νεκρή, για πρώτη φορά γίνεται αναφορά από τα ΜΜΕ σε προσωπικό υπολογιστή, δημοσιεύεται το "Κουρδιστό πορτοκάλι" του Αντονι Μπέρτζες, γίνονται τα εγκαίνια της εθνικής οδού Αθηνών - Λαμίας και Αθηνών - Κορίνθου, ο Λούϊς Αρμστρογκ τραγουδάει "A kiss to build a dream on"...




Gimme a kiss to build a dream on
And my imagination
Will thrive upon that kiss
Sweetheart, I ask no more than this
A Kiss to build a dream on

Give me a kiss before you leave me
and my imagination
will feed my hungry heart
Leave me one thing before we part
A kiss to build a dream on

When I'm alone with my fancies
I'll be with you
Weaving romances
Making believe they're true

Oh, gimme your lips for just a moment
and my imagination
will make that moment live
Give me what you alone can give
A kiss to build a dream on

Gimme a kiss to build a dream on
And my imagination
Will thrive upon that kiss
Sweetheart, I ask no more than this
A Kiss to build a dream on

Give me a kiss before you leave me
and my imagination
will feed my hungry heart
Leave me one thing before we part
A kiss to build a dream on

When I'm alone with my fancies
I'll be with you
Weaving romances
Making believe they're true

Oh, gimme your lips for just a moment
and my imagination
will make that moment live
Give me what you alone can give
A kiss to build a dream on

Περί ψυχολογίας

Χθές το βράδυ κατέληξε στο Στάνφορντ Μπρίτζ η μεγάλη σε (διάρκεια και βαθμολογική συγκομιδή) φετεινή περιπέτεια των ελληνικών ομάδων στα ευρωπαϊκά "σαλόνια". Για πρώτη φορά πέρασαν κι οι πέντε ελληνικές ομάδες, που συμμετείχαν στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ, στη φάση των ομίλων, έκανε εκτός έδρας νίκες ο Ολυμπιακός κι έφθασε στη φάση των 16 του Τσάμπιονς Λίγκ. Παρά το σκληρό (αλλά όχι αναπάντεχο) χθεσινό 3-0 της Τσέλσι, δεν ήταν κακή χρονιά.

Αυτό, ωστόσο, δεν στέρησε την ευκαιρία από διαφόρους αρμόδιους, ειδικούς και μη να γράφουν και να λένε - κυρίως στη φάση των αγώνων νοκ άουτ (ΟΣΦΠ - Τσέλσι, ΠΑΟ - Ρέϊντζερς και ΑΕΚ - Χετάφε)- διάφορες γνωστές "σοφίες", που το λιγότερο προκαλούν την κοινή λογική.

Λόγου χάριν, μετά το 0-0 του ΠΑΟ στη Γλασκώβη, ειπώθηκε (κι αδιαμαρτύρητα ακούσθηκε), ότι θα ήταν καλύτερα να έχανε με 2-1 η ελληνική ομάδα, παρά που έφερε αυτό το "δύσκολο" και "πονηρό" σκορ. Τα ίδια περίπου λέχθηκαν για το 0-0 του Καραϊσκάκη και το 1-1 του ΟΑΚΑ.

Δεν είναι ορατό, τί ακριβώς θα άλλαζε στην τακτική κι απόδοση των ελληνικών ομάδων (εάν είχαν χάσει στους πρώτους αγώνες), ώστε να αποδειχθεί η ορθότητα τέτοιων "αστείων" και να περνούσαν στην επόμενη φάση. Με 1-1 στη Λεωφόρο ο ΠΑΟ πάλι θα είχε αποκλεισθεί από τους σκωτσέζους και κάτι ανάλογο ισχύει με τις άλλες 2 ομάδες. Γιατί, άραγε, θα ήταν ευκολότερο η παρέα του Καραγκούνη να ανατρέψει το εις βάρος της (υποθετικά) σκορ του πρώτου αγώνα από το να "γυρίσει" την (πραγματική) ισοπαλία που πήρε εκτός έδρας; Κι αν είναι έτσι, γιατί δεν έπαιζαν με τέτοιο τρόπο (δεν χρειάζεται, δα, και μεγάλη προσπάθεια) ώστε να χάσουν; Ούτε εξηγείται βέβαια, γιατί το ίδιο σκορ (0-0 εκτός έδρας για Παναθηναϊκό και Τσέλσι, ας πούμε) είχε άλλο "εφέ" στις 2 ομάδες.

Απάντηση -πειστική και τεκμηριωμένη- στα ερωτήματα αυτά δεν έχει δοθεί. Μερικοί μόνο μουρμούρισαν (γενικά κι αόριστα) κάτι για την ψυχολογία, που έχει μεγάλη σημασία στη μπάλα, λές και σε όλους τους άλλους τομείς της ζωής είναι παντελώς αδιάφορος και αμελητέος παράγοντας. Με τον τρόπο αυτό βιάζουν την απλή λογική προκειμένου να καλύψουν τη (ολο)δική τους επαγγελματική (τουλάχιστον) ανεπάρκεια να διαμορφώσουν και διατηρήσουν την κατάλληλη "ψυχολογία", αν είναι μόνο αυτό το στοιχείο που λείπει από τις ομάδες τους. Με μαντζούνια, κομποσκίνια, τάματα και προλήψεις ακόμη κι η νίκη (λέμε τώρα) στον α' αγώνα ελληνικών ομάδων μπορεί να αποβεί ... δυσβάσταχτο βάρος.

Η αντιστροφή της πραγματικότητας και η (συχνά) θρασεία επίθεση σε κάθε έννοια λογικής είναι πάντοτε δικαιολογίες στα αδικαιολόγητα, που σερβίρονται σε οπαδούς και φιλάθλους για νάχουν με κάτι ασχολούνται, όταν τους "τελειώνει" το κουτόχορτο.

(Η φωτογραφία έχει ληφθεί από εδώ)

Συναντήσεις

Την περασμένη εβδομάδα -μέσω της τηλεοπτικής εκπομπής με τη υψηλότερη, καθώς λέγεται, θεαματικότητα του Λ. Λαζόπουλου- ο Μίκης Θεοδωράκης αποφάσισε να μιλήσει για θέματα εξωτερικής πολιτικής. Ο ίδιος, λίγο αργότερα, εξήγησε στον Ελεύθερο Τύπο τους λόγους που τον οδήγησαν στην κίνηση αυτή.

Για τα δύο πρόσωπα της ιστορίας έχουν γραφεί 2 κείμενα, που αναδημοσιεύουν τα ΜΟΝΑ - ΖΥΓΑ σήμερα:

1. Η Πόπη Διαμαντάκου έγραψε χθες στα ΝΕΑ:

"Τα όρια της σάτιρας αποτέλεσαν προσφιλές θέμα προς συζήτηση για τα μεσημεριανάδικα πάνελ από τότε που ο Λάκης Λαζόπουλος άρχισε να ανακατεύει τον πολτό που τα ίδια παράγουν, όχι γιατί ενδιαφέρονται για τις δημιουργικές διαστάσεις του θεατρικού αυτού είδους, αλλά γιατί ήταν μια ωραία ευκαιρία να επαναληφθούν οι καβγάδες. Βγαίνουν αυτοί που θίγονται από τη λαζοπούλεια σάτιρα και φωνάζουν ότι πρέπει να έχει όρια, βγαίνουν και διάφοροι υπερασπιστές του αυτονόητου ότι η σάτιρα δεν έχει όρια και γίνεται το γνωστό μεσημεριανάδικο μάλε- βράσε.

Προφανώς, η σάτιρα δεν έχει όρια, όπως και καμιά απολύτως καλλιτεχνική έκφραση δεν μπορεί να έχει άλλα από αυτά που θέτει το ίδιο το ταλέντο και η ικανότητα έκφρασης του καλλιτέχνη. Αντιθέτως, η πολιτική έχει όρια. Έχει τους κανόνες που ισχύουν σε μια δημοκρατία για την άσκησή της. Είναι σαφή και προσδιορίζονται από τους θεσμούς.

Βεβαίως η σάτιρα έχει ιδεολογία, αυτή του καλλιτέχνη, ειδάλλως δεν υφίσταται. Ακόμη και η σάτιρα των τηλεοπτικών ηθών και των τηλεμαϊντανών είναι κατά μία έννοια πολιτική. Εμμέσως ασκεί κριτική στο σύστημα που τους παράγει. Αυτός είναι ο ρόλος της. Να ξεφλουδίζει πρόσωπα ή ομάδες που έχουν κυρίαρχο ρόλο στην κοινωνία (πολιτικούς, καλλιτέχνες, τηλεμαϊντανούς) και διαμορφώνουν ήθη. Τι γίνεται, όμως, όταν η σάτιρα απεκδύεται το κύριο επιχείρημά της, το χιούμορ και αποβάλλει τον υπαινιγμό (απόδειξη της καλλιτεχνικής της ποιότητας) για να μετατραπεί σε άμεση, απροκάλυπτη πολιτική παρέμβαση; Και μάλιστα, όταν την ίδια στιγμή απευθύνεται σε κοινό που έχει ήδη «υπογράψει» τη σύμβαση ότι παρακολουθεί εκπομπή ψυχαγωγική, σατιρική.

Πώς λέγεται εκείνη τη στιγμή το φαινόμενο της υποχρεωτικής μετάβασης του πλήθους από μια κατάσταση διονυσιασμού σε μια κατάσταση που υποτίθεται ότι απαιτεί ορθολογισμό και ψύχραιμη κρίση;

Πώς λέγεται εντέλει το φαινόμενο της απροκάλυπτης εκμετάλλευσης του διεγερμένου συναισθήματος του κοινού προκειμένου να μετατραπεί σε πολιτική συναίνεση και να καταμετρηθεί κατόπιν ως τέτοια;

Ακριβώς αυτό έπραξε το «Αλ Τσαντίρι» την περασμένη Τρίτη (και το περασμένο Σάββατο που επαναλήφθηκε η εκπομπή). Ο Λάκης Λαζόπουλος μέσα στο ξεσηκωμένο κλίμα του κοινού της εκπομπής του από τα σατιρικά του σχόλια μεταμορφώθηκε σε δευτερόλεπτα και με μόνη την αλλαγή της μουσικής σε άμεσο, απροκάλυπτο πολιτικό καθοδηγητή, διαβάζοντας με φωνή συγκινημένη, και με προφανή την επικρότηση των απόψεων που εκφράζονταν, την επιστολή- μανιφέστο του Μίκη Θεοδωράκη για το Σκοπιανό. Ένα συνονθύλευμα συγκινησιακής συνωμοσιολογίας, επιθετικότητας, απαξίωσης των Σκοπιανών και εθνικοπατριωτικού τσαμπουκά.

Ας πούμε ότι η επιστολή ενός καλλιτέχνη βρίσκει φιλικό έδαφος για να διαβαστεί στην εκπομπή ενός άλλου καλλιτέχνη. Το περιεχόμενο ωστόσο της επιστολής ήταν αποκλειστικώς και μόνον πολιτική έκφραση, η οποία βεβαίως έχει τη θέση της δίπλα στις υπόλοιπες που σε μια δημοκρατία οφείλουν να ακούγονται, αλλά με όρους ίσους για την καθεμιά, σε πλαίσιο που ο πολίτης κατανοεί ως πολιτικό και έχει ενεργοποιήσει τους κατάλληλους μηχανισμούς συνείδησης για την επεξεργασία τους.

Ένα κοινό τηλεοπτικό που χαλαρώνει και απολαμβάνει το ταλέντο ενός καλλιτέχνη και τον αποδέχεται ως τέτοιον (για χίλιους λόγους, γιατί σατιρίζει αυτά που τον ενοχλούν, γιατί μιλάει στην ψυχή του και στις συνήθειές του με τη γλώσσα που καταλαβαίνει κ.λπ., κ.λπ.) δεν σημαίνει ότι την ίδια στιγμή εκφράζει και πολιτική αποδοχή.

Επικίνδυνες ακροβασίες
Την ίδια ακριβώς σύγχυση προκάλεσε και ο Χριστόδουλος. Την ανάγκη του κόσμου να πιστέψει σε κάτι ισχυρότερο από τους θεσμούς που κλυδωνίζονται τη μετέτρεψε σε ιδεολογία. Μεταποίησε τη θρησκευτική πίστη σε πολιτική αποδοχή.

Το ίδιο συνέβη με το «Αλ Τσαντίρι». Μεταποιήθηκε η ανάγκη του κοινού για ψυχαγωγία και εκτόνωση σε πολιτική στάση. Επικίνδυνο το ακροβατικό. Είδαμε on camera την πολιτική καθοδήγηση της ανάγκης του κόσμου να ψυχαγωγηθεί. Τον καλλιτέχνη να εγείρει εαυτόν πάνω από αυτονόητους κανόνες μετατρέποντας την τηλεοπτική περσόνα του, στην οποία οφείλεται η υψηλή τηλεθέαση, σε σύμβολο υποτιθέμενης πολιτικής συναίνεσης του κοινού (όπως έκανε και ο Χριστόδουλος με την έκφραση πίστης του ποιμνίου).

Είναι κρίμα και για τη σάτιρα και για τον Λάκη Λαζόπουλο να ταυτίζεται με μεθόδους καθοδήγησης του συναισθήματος του κοινού (και δη του τηλεοπτικού, που τελεί εξ ορισμού σε κατάσταση γοητείας), οι οποίες αποτελούν τον πυρήνα του φασισμού. Υποτίθεται ότι η σάτιρά του ακριβώς αυτό έχει στόχο, να καταδείξει τον παραλογισμό που παράγει η άσκηση γοητείας του τηλεοπτικού μέσου. Έγινε μέρος του παραλόγου.
Αυτοκαταργήθηκε."

2. Ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος έγραφε τον Απρίλιο του 2007 στο LIFO με αφορμή πάλι δηλώσεις του συνθέτη:

"Προσπαθώ να βρω κάποια δικαιολογία για τα ανεύθυνα παραμιλητά του Μίκη Θεοδωράκη τον τελευταίο καιρό, και δεν βρίσκω άλλη πλην του βαθέος γήρατός του. «Να πλένουμε το στόμα μας όταν μιλάμε για τον Αρχιεπίσκοπο» λέει, προφανώς με τον τρεμάμενο δείκτη υψωμένο. Μάλιστα. Μήπως να κάτσουμε και τιμωρία στη γωνία; Μήπως να μείνουμε και νηστικοί στον ανίερο λουτροκαμπινέ μας; Να πλένουμε το στόμα μας, διότι ο Χριστόδουλος είναι θεσμός, και οι θεσμοί δεν κρίνονται. Όπως παλιά δεν κρίνονταν οι βασιλείς (π.χ. η Φρειδερίκη, με την άσπιλη προσωπικότητα). Να μην κρίνεται ο θεσμός Χριστόδουλος, ασχέτως αν ο συγκεκριμένος θεσμός είναι υπερβολικά ανθρώπινος – με αδυναμίες ανοικονόμητες και επικοινωνιακό επιδειξιασμό και τάση στον συβαριτισμό και διχαστικό μίσος και δημαγωγική ρητορεία και τα λοιπά και τα λοιπά. Να πλένουμε το στόμα μας, διότι μαζί με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας είναι ο παππούλης του Έθνους, η ύστατη πίστη και καταφυγή της μικρούλας μας δημοκρατίας. Μήπως να του φιλήσουμε και το άγιο χέρι του; Κι αν τσουγκρίσουμε στο σκληρό του ρόλεξ;

Τείνω να πιστέψω ότι οι δημογέροντες, μετά τα 70 το πολύ, θα πρέπει να σωπαίνουν. Να τους κλείνουν τα μικρόφωνα. Το γήρας είναι άτιμο πράμα – εγωιστικό και στυφό και γεμάτο αλαζονεία. Ελάχιστοι γέρασαν σοφά (δηλαδή σεμνά) – και αυτοί φρόντισαν να μιλούν χαμηλόφωνα και βαθιά σε πρόθυμα αυτιά. Ελάχιστοι γέροι υπήρξαν ανοιχτοί στη μετεξέλιξη του κόσμου – απλούστατα διότι φύσει οι ηλικιωμένοι αισθάνονται ότι τα είδαν όλα, η ακμή του κόσμου συνέπεσε με την αλκή τους και ο κόσμος πέφτει μαζί με τον αιματοκρίτη τους. Κι όμως δεν πέφτει – απλώς δεν τον βλέπουν: οι μόνες εικόνες που ξέρουν είναι οι στενές, συντελειακές εικόνες της τηλεόρασης.

Εννοείται ότι διαφωνώ και με όλα όσα έγραψε ο Θεοδωράκης στην Καθημερινή για το βιβλίο της Ιστορίας. Ανατρίχιασα όταν τον άκουσα να μιλά για νέους Φαλμεράιερ και να υποστηρίζει ότι ο Σολωμός ήταν λαϊκός (ο απόμακρος κόντες, ο μοναχικά χωμένος στην τάξη του!), ή ότι η επανάσταση του ’21 ήταν αποκλειστικό έργο του λαού (και ο πρίγκιπας Υψηλάντης; Οι ευγενείς της Φιλικής Εταιρείας; Ο Ρήγας; Το ok των μεγάλων δυνάμεων – ασχέτως των βλέψεών τους. Ακόμα κι εγώ, που ξέρω μόνο τα βασικά της Ιστορίας, μπόρεσα να διακρίνω τη στρεψοδικία του και την αυθαιρεσία τού να βαφτίζει το κρέας ψάρι. Προκειμένου να δικαιώσει το αιώνιο, καταπροδομένο του κλισέ περί αδούλωτου (πλην 400 χρόνων) και πάναγνου λαού, πασπαλισμένο όμως με μπόλικο νεοεθνικισμό τηλεοπτικού τύπου.

Όταν προ ετών τού είχα πάρει μια συνέντευξη, με είχε συναρπάσει ο ορμητικός του τρόπος να μιλά, οι οραματικές σχεδόν εικόνες του, η ποιητική οξύτητά του. Παραμιλούσα για καιρό. Τον παραδέχομαι ακόμα για την ωραία Τέχνη του και τον γενναίο, περιπετειώδη τρόπο που έζησε. Αλλά ως δημόσιο στοχαστή, τον θεωρώ ανεύθυνο. Και επιπόλαιο. Ακριβώς επειδή τα λόγια του αναπαράγονται διπλασιασμένα από το echo της δόξας του. Και είναι από τα πιο συντηρητικά και ανιστόρητα λόγια που εκφράζονται από έναν πρώην τολμητία αριστερό. Όπως και ο Νίκος Δήμου στο μπλογκ του, έτσι κι εγώ μόνο μια λέξη βρίσκω να πω: Απογοήτευση."

Για την αντιγραφή
ΜΟΝΑ - ΖΥΓΑ

(Η φωτογραφία από το έργο "Η ανακάλυψη της φωτιάς" του Ρενέ Μαγκρίτ έχει ληφθεί από εδώ)

God's Child

Hey, hey, hey, hey)
(Oh, oh, oh, oh)

Who calls this child to walk on her own?
(Hey, hey, hey, hey)
Who leads her down this treacherous road?
(Hey, hey, hey, hey)
She's dancing to a song we can't hear
(Hey, hey, hey, hey)

Caminando en calle dose
Debes estar en la escuela
Dulce angelita
¿De quién eres tú?

Come dance dance with me
(Ven, baila conmigo)
Come dance with me
(Ven, baila conmigo)
Come dance with me

God makes us dream
But won't set us free
(Hey, hey, hey, hey)
God calls us dance to songs we can't hear
(Hey, hey, hey, hey)

Canción del vampiro
Gloria de amor
Es nuestro reino
Pero vean lo que hemos hecho

Come dance wit' me
(Ven, baila conmigo)
Come an' dance with me
(Quiero ser libre)
Come dance with me
(Ven, baila conmigo)
(Cómo tú, cómo tú sólo puedes bailar...oye, mira)
(Baila conmigo)
(No me debes sola)
(Ven, ven, ven)
(No me debes sola)

Ooh, come on down
Ooh, ooh, ahh, ahh
Ah, set me free
(Quiero ser libre)
Ha!
Come dance with me (baila conmigo)
Ooh, aah, with me

Julio Cesar

Λέγεται, πως δεν φαίνεται νάναι καλά ενημερωμένος ο αμυντικός του Ολυμπιακού Ζούλιο Σέζαρ για τη στάση που τηρεί η ομάδα σε κάθε δήλωση ανθρώπου της (παίκτη ή προπονητή), που θέτει σε αμφισβήτηση την επάξια κατάκτηση (κάθε χρόνο και για πάντα) του πρωταθλήματος.

"Μάλλον χάσαμε το πρωτάθλημα", αναφέρει στο μπλογκ του ο συμπαθής βραζιλιάνος, ξεχνώντας (ή μήπως αγνοώντας;) την τύχη που επιφύλαξε ο σύλλογός του σε πρώην προπονητή του (απολύθηκε), όταν δήλωνε πως "η ομάδα του θα είναι πρώτη, εφόσον το αξίζει και παίζει καλύτερα από τους αντιπάλους της".

Ωστόσο, υπάρχει (θεωρητικά, τουλάχιστον) και η περίπτωση με την "εξωφρενική" για παίκτη του Ολυμπιακού αυτή δήλωση να θέλει να προκαλέσει διακοπή της συνεργασίας. Οπότε όσοι μεν λένε το αντίθετο κάνουν λάθος, ο δε Σέζαρ αποδεικνύεται και πολύ "διαβασμένος".

(Η εικόνα έχει ληφθεί από εδώ)

Αυτισμός και πολιτική

Ενώ μεγάλο μέρος από τα φώτα της δημοσιότητας πέφτει σήμερα στις προκριματικές εκλογές σε Τέξας, Οχάϊο, Ρόντ Αϊλαντ και Βερμόντ, όπου θα κριθεί κατά μεγάλο μέρος το χρίσμα για τους δημοκρατικούς και θα εδραιωθεί (ακόμη περισσότερο) η νίκη του Τζόν Μακ Κέϊν, ο τελευταίος κάνει την "ανατροπή" και προς έκπληξη πολλών επιχειρεί να συμμετάσχει σε μια βαθιά "πολιτική" συζήτηση: την αύξηση κρουσμάτων αυτισμού στα παιδιά.

Οπως αναφέρουν σήμερα οι Τάϊμς της Νέας Υόρκης ο ρεπουμπλικάνος υποψήφιος άγγιξε, έστω παίρνοντας μάλλον "αυθαίρετα" τη θέση της μίας πλευράς, ένα θέμα που διχάζει γονείς και ειδικούς, δικηγόρους και φαρμακευτικές εταιρείες: σε τί οφείλεται η δεδομένη αύξηση των περιπτώσεων αυτισμού;

Ενώ κάποιοι έχουν σχεδόν "καταλήξει" πως η αιτία δεν είναι άλλη από την ένωση "θειομερσάλη" (C9H9HgNaO2S) που περιέχουν τα παιδικά εμβόλια και φαίνεται να υιοθετεί ο Μακ Κέϊν, μια μεγάλη μερίδα ερευνητών δηλώνει πως δεν έχει αποδειχθεί σχέση της ουσίας με τον αυτισμό.

Η ανάμιξη, ωστόσο, Μακ Κέϊν στο ζήτημα αξίζει να υπογραμμισθεί, ακόμη κι αν ο αυτισμός δείχνει να αναδεικνύεται το νέο "δράμα" των αμερικάνικων ΜΜΕ, κι επομένως μπορεί να το κάνει με το "αζημίωτο".

(Η εικόνα έχει ληφθεί από εδώ)

Young americans

They pulled in just behind the bridge
He lays her down, he frowns
"Gee my life's a funny thing, am I still too young?"
He kissed her then and there
She took his ring, took his babies
It took him minutes, took her nowhere
Heaven knows, she'd have taken anything, but

All night
She wants the young American
Young American, young American, she wants the young American
All right
She wants the young American

Scanning life through the picture windows
She finds the slinky vagabond
He coughs as he passes her Ford Mustang, but
Heaven forbid, she'll take anything
But the freak, and his type, all for nothing
He misses a step and cuts his hand, but
Showing nothing, he swoops like a song
She cries "Where have all Papa's heroes gone?"

All night
She wants the young American
Young American, young American, she wants the young American
All right
She wants the young American

All the way from Washington
Her bread-winner begs off the bathroom floor
"We live for just these twenty years
Do we have to die for the fifty more?"

All night
He wants the young American
Young American, young American, he wants the young American
All right
He wants the young American

Do you remember, your President Nixon?
Do you remember, the bills you have to pay
Or even yesterday?

Have you been an un-American?
Just you and your idol singing falsetto 'bout
Leather, leather everywhere, and
Not a myth left from the ghetto
Well, well, well, would you carry a razor
In case, just in case of depression
Sit on your hands on a bus of survivors
Blushing at all the Afro-Sheeners
Ain't that close to love?
Well, ain't that poster love?
Well, it ain't that Barbie doll
Her heart's been broken just like you have

All night
You want the young American
Young American, young American, you want the young American
All right
You want the young American

You ain't a pimp and you ain't a hustler
A pimp's got a Cadi and a lady’s got a Chrysler
Black's got respect, and white's got his soul train
Mama's got cramps, and look at your hands shake
I heard the news today, oh boy
I got a suite and you got defeat
Ain't there a man you can say no more?
And, ain't there a woman I can sock on the jaw?
And, ain't there a child I can hold without judging?
Ain't there a pen that will write before they die?
Ain't you proud that you've still got faces?
Ain't there one damn song that can make me
break down and cry?

All night
I want the young American
Young American, young American, I want the young American
All right
I want the young American
Young American
Young American, young American, I want the young American
(I want with you, I want with you want)
All right
(You want it, I want you you, you want I, I want you want)
Young American, young American, I want the young American
(I want to want, to want, to want , to want I, I want you)
All right
(Lord I wanted the young American)
(young American)
Young American, Young American
I want the young American

Μπαταρίες (η)λιθίου

Το αγγλικό ποδόσφαιρο φημίζεται για τις δυνατές αναμετρήσεις του. Σε μία από αυτές (Μπέρμπιγχαμ - Αρσεναλ) ο αμυντικός της πρώτης Μ. Τέϊλορ στην προσπάθεια να ανακόψει τον παίκτη της φιλοξενούμενης Εντουάρντο συγκρούσθηκε σφοδρά μαζί του. Αποτέλεσμα ήταν ο σοβαρότατος τραυματισμός του Βραζιλιάνου (διεθνή με την Κροατία, ωστόσο) και ο παρά λίγο ακρωτηριασμός του ποδιού του.

"Είναι ηλίθιο να κάνει τέτοιες δηλώσεις", ξέσπασε ο συμπαίκτης του Τέϊλορ Σ. Λάρσον για όσα είπε ο Βεγκέρ μετά το τέλος αυτού του αγώνα, περί δια βίου αποκλεισμού του δράστη από τα γήπεδα.

Χθές η Αρσεναλ έπαιζε στην έδρα της με την Αστον Βίλα, οπαδοί της οποίας για να χλευάσουν(;) τους αντιπάλους παρομοίασαν τον Εντουάρντο με την ακρωτηριασμένη πρώην σύζυγο του Πωλ Μακ Κάρτνεϊ. "Δεν υπάρχουν όρια στην ηλιθιότητα", δήλωσε στο τέλος ο προπονητής της Αρσεναλ Βεγκέρ.

"Είμαι ηλίθιος", παραδέχθηκε ο Αντόνιο Κασάνο της Σαμπντόρια μετά την αποβολή του από το διαιτητή και τη φανέλα που του πέταξε κατά πρόσωπο. Η ομολογία έγινε, όταν έμαθε πως τον αγώνα παρακολουθούσε ο αρχιδιαιτητής Κολίνα.

Αυτά θύμισαν αυτό που έλεγε ο Α. Λίνκολν και ισχύει μερικές φορές: "Είναι προτιμότερο να παραμένει κανείς σιωπηλός και να κινδυνεύει να θεωρηθεί ηλίθιος, παρά να μιλάει και να διαλύει κάθε αμφιβολία περί αυτού".

(Η εικόνα έχει ληφθεί από εδώ)

Περάσματα

Ενώ η μάχη για το χρίσμα του δημοκρατικού υποψηφίου στις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ είναι σε εξέλιξη, ήδη τα φώτα έχουν πέσει στους υπερεκλέκτορες (super delegates). Από τις 13 Φεβρουαρίου οι Τάϊμς του Λος Αντζελες είχαν εστιάσει σε αυτή την παράμετρο, προαναγγέλοντας ουσιαστικά το επόμενο πεδίο αντιπαράθεσης. Στο δρόμο αυτό βαδίζει και η ανταπόκριση του Θ.Τσίτσα από τη Ν. Υόρκη στη χθεσινή Ελευθεροτυπία:

"Η μάχη επηρεασμού των υπερεκλεκτόρων έχει μετακυλίσει το ενδιαφέρον Κλίντον και Ομπάμα από τις προκριματικές εκλογές, αφού κυριαρχεί η βεβαιότητα ότι κανείς από τους δύο δεν θα συγκεντρώσει τους 2.025 αντιπροσώπους για το χρίσμα των Δημοκρατικών.

Από το 2005, σύμφωνα με τη μη κυβερνητική οργάνωση Centre for Responsive Politics (CRP), οι υπερεκλέκτορες (κυβερνήτες, μέλη του Κογκρέσου, κομματικά στελέχη κ.ά.) έλαβαν από Ομπάμα και Κλίντον περισσότερα από 2,5 εκατ. δολάρια.

Ο μαύρος γερουσιαστής του Ιλινόις, που προηγείται στους εκλέκτορες (1.319), έχει μοιράσει περισσότερα από 1.380.000 εκατ. δολ. σε 115 υπερεκλέκτορες από την επιτροπή πολιτικής δράσης του, το Hope Fund. Η Κλίντον -με 1.250 εκλέκτορες- δεν φαίνεται να υπήρξε τόσο γαλαντόμα, αφού η αντίστοιχη επιτροπή πολιτικής δράσης, το HILLPAC, φαίνεται ότι έχει διαθέσει σε 128 υπερεκλέκτορες το ποσό των 720.000 δολαρίων.

Επειδή οι υπερεκλέκτορες θα αποτελέσουν σχεδόν το 20 % των 4.025 αντιπροσώπων στο συνέδριο του Αυγούστου στο Ντένβερ (σ.σ.: οι Ρεπουμπλικανοί δεν έχουν υπερεκλέκτορες), Κλίντον και Ομπάμα θέλουν να προσεταιριστούν τους 400 υπερεκλέκτορες που παραμένουν αναποφάσιστοι. Οι δύο υποψήφιοι υπόσχονται κρατικά αξιώματα, εκβιάζουν, κάνουν προσωπικά τηλεφωνήματα και «στρατολογούν» μεγάλα πολιτικά ονόματα για να το κάνουν.

* «Μόνο η ανθρώπινη φαντασία μπορεί να περιορίσει τους τρόπους με τους οποίους και οι δύο προσπαθούν να φανούν χρήσιμοι στους υπερεκλέκτορες» υποστήριξε στην «Ουάσιγκτον Ποστ» ο Λάρι Σαμπάτο, πολιτικός επιστήμονας του Πανεπιστημίου της Βιρτζίνια. «Η πρόβλεψή μου είναι ότι, αν το χρίσμα εξαρτάται από τους υπερεκλέκτορες, ο άγραφος νόμος είναι "ζητήστε και θα πάρετε"».

Οι συνεισφορές για υποψηφίους ομοσπονδιακών θέσεων εντοπίζονται εύκολα, όμως τα χρήματα που δίνονται σε αξιωματούχους και τοπικούς παράγοντες με δυσκολία. Οι αναφορές για τη χρηματοδότηση εκστρατειών από τις επιτροπές υποψηφίων της Γερουσίας συμπληρώνονται σε χαρτί, καθιστώντας δύσκολο να γνωρίσουμε ποιος παίρνει τα χρήματα. «Γι' αυτόν τον λόγο είναι πιθανόν Μπάρακ Ομπάμα και Χίλαρι Κλίντον να έχουν χρηματοδοτήσει υπερεκλέκτορες με περισσότερα από τα 2 εκατ. δολάρια», εκτιμά το CRP.

* «Η διαδικασία δεν είχε την πρόθεση να είναι δημοκρατική» δήλωσε ευθαρσώς στο περιοδικό «Nation», ο Ρίτσαρντ Χερέρα, πολιτικός επιστήμονας του Πανεπιστημίου της Αριζόνας. «Το 1982 [το κόμμα] αποφάσισε ότι χρειάζονταν επαγγελματίες πολιτικούς προκειμένου να μετριαστούν τα αποτελέσματα από την ψήφο όλων εκείνων που η κομματική ιεραρχία αντιλαμβάνεται ως ερασιτέχνες αντιπροσώπους (εκλέκτορες) -εκείνων που ψηφίζουν με την καρδιά τους και όχι με το μυαλό τους»".

Για την αντιγραφή

ΜΟΝΑ - ΖΥΓΑ

(Η εικόνα έχει ληφθεί από εδώ)

Ε.Τ.

Οταν πριν από 2 μήνες τα ΜΟΝΑ - ΖΥΓΑ ασχολήθηκαν με την περίπτωση της Μπρίτνεϊ Σπίαρς δεν ήξεραν, ασφαλώς, ότι το έμπειρο μάτι του Αλαστερ Κάμπελ (υπήρξε δεξί χέρι και διευθυντής επικοινωνίας του Τόνι Μπλέρ για έξι χρόνια - '97 - '03) μετά από λίγες ημέρες θα έθετε με τον πιό "τετράγωνο" τρόπο την "περίπτωση" της νεαρής αμερικανίδας.

Με άρθρο που (ευθαρσώς) δημοσίευσε στους λονδρέζικους Τάϊμς ο Κάμπελ αναρωτιέται, εάν η Μπρίτνεϊ είναι (απλώς) ένα πρόσωπο ή "ειδησεογραφικό προϊόν"; Τα σχεδόν τρεις φορές περισσότερα από τον Μπους και επτά φορές από τον Μπλερ αποτελέσματα που έδωσε ο Γκούγκλ για την τραγουδίστρια δείχνει την "υστερία" που έχει η ίδια (κατά λάθος;) προκαλέσει γύρω από το όνομα και τη ζωή της διεθνώς.

Υπάρχουν κάποια πρόσωπα, σημειώνει ο Κάμπελ, τόσο διάσημα, που σχεδόν αιχμαλωτίζοντας όχι μόνο την προσοχή των ΜΜΕ αλλά και του υπολοίπου κόσμου, παύουν πιά να θεωρούνται και να αντιμετωπίζονται ως ανθρώπινα όντα. Στην ίδια κατηγορία κατατάσσει τη Νταϊάνα, το Μπέκαμ αλλά και τη μικρή Μαντλίν Μακ Κάν. Και ήδη ετοιμάζονται οι επόμενοι.

(Η εικόνα έχει ληφθεί από εδώ)

Πολιτικοί (και) γάμοι

Διαβάζοντας στην Athens Voice το άρθρο του Αχ. Πεκλάρη για τον πολιτικό γάμο ήρθαν στο νού σκέψεις και συμβάντα, που χωρίς σειρά ακολουθούν:

Το 893 ο Λέων Σοφός επέβαλε το θρησκευτικό γάμο στο Βυζάντιο κι έπρεπε να περάσουν 1000 (και) χρόνια για να αναγνωρισθεί (το 1982) για πρώτη φορά η δυνατότητα τέλεσης γάμου χωρίς να είναι αναγκαία η θρησκευτική ιερολογία, παρά μόνο μια κοινή δήλωση στο δήμαρχο. Μετά την ψήφιση το 1975 του Συντάγματος, που αναγνώριζε και προστάτευε τη θρησκευτική ελευθερία (άρθρο 13), το κράτος δέχθηκε πλέον 2 ισότιμους τρόπους τέλεσης γάμου.

Η ορθόδοξη εκκλησία εξαρχής κράτησε, όπως περίμεναν πολλοί, εντελώς αρνητική στάση, που με το πέρασμα του χρόνου δεν αμβλύνθηκε ιδιαιτέρως. Ακόμη και σήμερα ακούγονται ιστορίες παπάδων, που για τη βάπτιση ζητούν από τους νονούς (αν είναι παντρεμένοι) να "αποδείξουν" πως δεν έκαναν πολιτικό γάμο.

Το βήμα της θέσπισης του πολιτικού γάμου παράλληλα με τη διατήρηση -ως ισότιμου- του θρησκευτικού υπήρξε, ωστόσο, δειλό. Την εποχή εκείνη υπήρξε σοβαρός, νηφάλιος και προ πάντων τεκμηριωμένος αντίλογος για τη επιλογή του διαζευκτικού συστήματος τέλεσης γάμου και τη μη προσχώρηση στο ενιαίο σύστημα του ενός τύπου γάμου, του πολιτικού.

Ακούγεται συχνά (από πολλούς περί την ορθόδοξη εκκλησία), πως ο θεσμός του πολιτικού γάμου έχει αποτύχει, αφού οι περισσότεροι γάμοι εξακολουθούν να γίνονται στην εκκλησία κι όχι το δημαρχείο. Ακόμη κι ένας πολιτικός γάμος να είχε γίνει από το 1982 έως σήμερα και να μην ξαναγινόταν ποτέ πιά, πάλι η θέσπισή του ήταν τόσο αναγκαία όσο και διστακτική.

Στην αρχή όσοι έπαιρναν την πρωτοβουλία να παντρευτούν στο δημαρχείο ήταν το αντικείμενο συζήτησης στην παρέα και τη δουλειά τους για αρκετό καιρό. Θυμάμαι πετυχημένο σήμερα αρχιτέκτονα, όταν περιγράφοντας -μετά από λίγους μήνες- πώς ένιωθε με τον πολιτικό γάμο, που είχε κάνει το 1982, απάντησε: "Σαν τον Αρη Βελουχιώτη...".

Βέβαιο είναι, ότι όπως η ορθόδοξη εκκλησία έχει παρεξηγήσει την κοσμική εξουσία που της έχει παραχωρήσει το κράτος να τελεί γάμους, έτσι υπάρχουν και δήμαρχοι που αποστρέφονται την ίδια εξουσία. Μοιάζει με ανέκδοτο, αλλά δεν είναι: σε πολιτικό γάμο στο Π. Φάληρο και πριν να αρχίσει ο δήμαρχος τη διαδικασία έκανε το σταυρό του καλώντας και τους άλλους να κάνουν το ίδιο...

(Η εικόνα έχει ληφθεί από εδώ)

The sultans of swing

You get a shiver in the dark
Its been raining in the park but meantime
South of the river you stop and you hold everything
A band is blowing dixie double four time
You feel all right when you hear that music ring

You step inside but you dont see too many faces
Coming in out of the rain to hear the jazz go down
Too much competition too many other places
But not too many horns can make that sound
Way on downsouth way on downsouth london town

You check out guitar george he knows all the chords
Mind hes strictly rhythm he doesnt want to make it cry or sing
And an old guitar is all he can afford
When he gets up under the lights to play his thing

And harry doesnt mind if he doesnt make the scene
Hes got a daytime job hes doing alright
He can play honky tonk just like anything
Saving it up for friday night
With the sultans with the sultans of swing

And a crowd of young boys theyre fooling around in the corner
Drunk and dressed in their best brown baggies and their platform soles
They dont give a damn about any trumpet playing band
It aint what they call rock and roll
And the sultans played creole

And then the man he steps right up to the microphone
And says at last just as the time bell rings
thank you goodnight now its time to go home
And he makes it fast with one more thing
we are the sultans of swing

Ψυχή και μυαλό

Από τα χθεσινά ΝΕΑ η γελοιογραφία του Δ. Χατζόπουλου