Γλωσσικά

Από τη στήλη της Αννας Φραγκουδάκη στα σημερινά ΝΕΑ:

"# Ξανάνοιξε για πολλοστή φορά το θέμα της διδασκαλίας των αρχαίων ελληνικών. Το άνοιξε ο δάσκαλος τόσων γενεών Εμμανουήλ Κριαράς έχοντας σε αυτή την ηλικία το κουράγιο να μάχεται ακόμα. Ήδη δημοσιεύτηκαν αντιρρήσεις. Είναι όλες ξεπερασμένες, άστοχες και αβάσιμες.

# Έχουν από δεκαετίες τεκμηριώσει γλωσσολόγοι (της Θεσσαλονίκης) ότι δεν πρέπει να διδάσκονται αρχαία ελληνικά στους μαθητές πριν από τα 16 χρόνια, επειδή τότε κατακτάται ο πλήρης έλεγχος της συντακτικής δομής των επίσημων μορφών της ομιλούμενης γλώσσας.

# Μαθαίνουν ωστόσο π.χ. αγγλικά στο δημοτικό, λέγεται. Χωρίς τη γνώση των αρχαίων, λέγεται, δεν μπορούν τα παιδιά να μάθουν «σωστά» τη σύγχρονη ελληνική. Αυτά και άλλα επιχειρήματα πηγάζουν όλα από ένα ιδεολόγημα που περιγράφει την ελληνική μία, «ενιαία και αδιάσπαστη επί σαράντα αιώνες».

«Μία και ενιαία» γλώσσα από τη μινωική εποχή.

# Στοιχειώδεις γνώσεις αρκούν για να ξέρει κανείς ότι στην ιστορία της γλώσσας υπήρξαν πολλά γλωσσικά συστήματα, με πολύ διαφορετική το καθένα σύνταξη έως σήμερα. Έχουν χιλιοειπωθεί τα επιχειρήματα. Η διδασκαλία που αναμιγνύει συντάξεις διαφορετικές από παλιότερα συστήματα εμποδίζει την κατάκτηση της σύνταξης των σύγχρονων, λόγιων ποικιλιών της ελληνικής. Ο αντίλογος περιέχει μόνο ρητορείες. Σχεδόν δεν έχει κανείς τι να προσθέσει. Ίσως λύση θα ήταν το ακόλουθο πείραμα.

# Ας διαβάσουν οι αναγνώστες μερικά κείμενα, π.χ. του Εμμανουήλ Κριαρά, με παράλληλα μερικά κείμενα ενός που υποστηρίζει να διδάσκουμε στα μικρά παιδιά την ελληνική των «σαράντα αιώνων». Και ας συγκρίνει ιδίως τη σύνταξη που προκύπτει από τον γλωσσικό «πλούτο» της «διαχρονικής ελληνικής».

Ας προσέξει τίνος από τους δύο τα κείμενα περιέχουν ακυριολεξίες, ασάφειες, ταυτολογίες, σολοικισμούς και κακοσυνταξίες, λεξιθηρία, κακόζηλο ύφος, πλατειασμούς και περιττολογίες.

# Όποιος κάνει το πείραμα, είναι σχεδόν βέβαιο ποια θέση θα πάρει στο ξεπερασμένο δίλημμα, αν πρέπει ή δεν πρέπει να διδάσκεται η αρχαία γλώσσα στο γυμνάσιο και τι είδους γλωσσική διδασκαλία στο σχολείο θα κάνει τα παιδιά μας επαρκείς γνώστες των επίσημων και λόγιων ποικιλιών της γλώσσας τους, ώστε να μάθουν στη συνέχεια μεταξύ πολλών άλλων και αρχαία ελληνικά".

Για τη μεταφορά
ΜΟΝΑ - ΖΥΓΑ

(Προέλευση της εικόνας)

Once in a lifetime

And you may find yourself living in a shotgun shack
And you may find yourself in another part of the world
And you may find yourself behind the wheel of a large automobile
And you may find yourself in a beautiful house, with a beautiful wife
And you may ask yourself-Well...How did I get here?

Letting the days go by/let the water hold me down
Letting the days go by/water flowing underground
Into the blue again/after the money's gone
Once in a lifetime/water flowing underground.

And you may ask yourself
How do I work this?
And you may ask yourself
Where is that large automobile?
And you may tell yourself
This is not my beautiful house!
And you may tell yourself
This is not my beautiful wife!

Letting the days go by/let the water hold me down
Letting the days go by/water flowing underground
Into the blue again/after the money's gone
Once in a lifetime/water flowing underground.

Same as it ever was...Same as it ever was...Same as it ever was...
Same as it ever was...Same as it ever was...Same as it ever was...
Same as it ever was...Same as it ever was...

Water dissolving...and water removing
There is water at the bottom of the ocean
Carry the water at the bottom of the ocean
Remove the water at the bottom of the ocean!

Letting the days go by/let the water hold me down
Letting the days go by/water flowing underground
Into the blue again/in the silent water
Under the rocks and stones/there is water underground.

Letting the days go by/let the water hold me down
Letting the days go by/water flowing underground
Into the blue again/after the money's gone
Once in a lifetime/water flowing underground.

And you may ask yourself
What is that beautiful house?
And you may ask yourself
Where does that highway go?
And you may ask yourself
Am I right?...Am I wrong?
And you may tell yourself
My god, What have I done?

Letting the days go by/let the water hold me down
Letting the days go by/water flowing underground
Into the blue again/in the silent water
Under the rocks and stones/there is water underground.

Letting the days go by/let the water hold me down
Letting the days go by/water flowing underground
Into the blue again/after the money's gone
Once in a lifetime/water flowing underground.

Same as it ever was...Same as it ever was...Same as it ever was...
Same as it ever was...Same as it ever was...Same as it ever was...
Same as it ever was...Same as it ever was...

Οι απέξω

Από τη LIFO και τη στήλη του Κ. Παπαγιώργη:

"Διακριτική επίπληξη -ευγενέστατη είναι η αλήθεια- δεχθήκαμε από τα εντεταλμένα όργανα της ΠΑΕ Παναθηναϊκός για κάποια «φημολογούμενη» κρίση παίκτη της ομάδας που «ατυχώς» κοινοποιήσαμε και η οποία αφορούσε τον προπονητή Χενκ τεν Κάτε. Τυπικά η ΠΑΕ έχει δίκιο, καθότι οφείλει να προστατεύει τη σύμπνοια του δυναμικού της και να μην επιτρέπει να αναφύονται δηλητηριώδη παράσιτα στα αποδυτήρια. Άρα, οφείλουμε να απολογηθούμε και κατά κάποιον τρόπο να δείξουμε ταυτότητα - έστω και εκ του τυπογραφικού μακρόθεν.

Αναρωτιόμαστε λοιπόν: άνθρωποι σαν κι εμάς που παρακολουθούν το σύλλογο επί μισό αιώνα και βάλε, εξαρτώντας τη θυμική τους διάθεση από το κυριακάτικο ή τεταρτιανό αποτέλεσμα του εκάστοτε αγώνα, τι λόγους έχουν να παρέχουν πράγματα σε προπονητή και παίκτες και ουσιαστικά να τους εμποδίζουν στο έργο τους; Αν δεν μιλήσουμε για την ηθική υπόσταση της κερκίδας, για το άναρχο πλήθος και την άδηλη εσωτερική ομοψυχία του κυριακάτικου συμφυρμού, νόημα δεν βγαίνει. Πράγματι, δύσκολα εξηγείται ο λόγος που εξ απαλών ονύχων ένα παιδαρέλι ταυτίζει το εγώ του με μια ποδοσφαιρική ομάδα και συντηρεί αυτή την ταύτιση ίσαμε τα γεράματά του. Συνήθως οι άσχετοι προς το ποδόσφαιρο εξηγούν τον οπαδικό φανατισμό σαν λειψή καλλιέργεια, οχλοκρατία και σαν ένα είδος λαϊκής τύφλας. Η «τύφλα» χρειάζεται σε πολλά πράγματα στη ζωή, μόνο που από μόνη της δεν εξηγεί τίποτα. Όταν καθηγητές, ποιητές, επιχειρηματίες, ψυχαναλυτές, βουλευτές -ακόμη και ιερείς- κλίνουν το γόνυ στον ποδοσφαιρικό φανατισμό, κάτι βαθύτερο θα υπάρχει σε αυτό το φαινόμενο. Άλλωστε, στα μεγάλα ντέρμπι της δυτικής Ευρώπης, στην κερκίδα των επισήμων βλέπουμε από βασιλιάδες και πρωθυπουργούς μέχρι τον πιο άσημο κοινολαΐτη.

Το αλλόκοτο, όμως, σε αυτή την ανταπόκριση είναι ότι οι δεκάδες χιλιάδες της κερκίδας δεν έχουν στάτους. Μολονότι γνωρίζουν τα πάντα για την ομάδα και υπερφορτώνουν τη μνήμη τους με άπειρες λεπτομέρειες περί παικτών, αγώνων, επιτυχιών και ατυχιών, η σχέση τους με τον σύλλογο παραμένει επιεικώς εξωτερική. Δεν μετέχουν σε τίποτα· ούτε σε αλλαξοπροεδρίες, ούτε σε αγορές παικτών και προπονητών, ούτε στην οιαδήποτε απόφαση. Οι οπαδοί δεν μοιάζουν καθόλου με τους ψηφοφόρους των κομμάτων. Αυτά έχουν κάποιο έρμα δημοκρατικότητας, αντίθετα οι ομάδες -επιχειρήσεις γαρ- είναι απολυταρχικές. Η λαϊκή βάση βασίζει τον εαυτό της μονάχα, ενώ η ομάδα βασίζεται στις εμπνεύσεις του προέδρου. Οπότε, δημιουργείται ένα χάσμα το οποίο αποδεικνύεται δημιουργικό. Η κερκίδα λέει τα δικά της και οι διοικούντες τα δικά τους. Κανείς ποτέ δεν κατάφερε να φιμώσει την κερκίδα, να την ποδηγετήσει, να την αναγκάσει να απολογηθεί. Αυθαιρέτω δικαιώματι στην κερκίδα μιλάς ελεύθερα, καταφέρεσαι εναντίον πάντων, ασχημονείς όσο αντέχεις.

Μήπως είναι περίεργο ότι η κερκίδα βράζει εναντίον του Τεν Κάτε; Μέσα σε αυτό τον βραστήρα πληροφορηθήκαμε και την (υποτιθέμενη) φράση του Καραγκούνη και επειδή ταυτίζεται πλήρως με την άποψή μας την κοινοποιήσαμε. Πού βρίσκεται το αμάρτημα; Αν οι ιθύνοντες του συλλόγου υποψιάζονται υποβολιμιαίες σκέψεις, διασπορά ψευδών ειδήσεων και άλλα τερπνά παράγωγα, απλώς σφάλλουν, δείχνοντας υπερβάλλουσα ευθιξία. Απορούμε λοιπόν· όταν ο Κατσουράνης φθέγγεται δημοσίως και κρίνει ότι μόνο κατά δεύτερο λόγο το τριφύλλι διεκδικεί τον τίτλο, τι λένε οι ιθύνοντες επ' αυτού; Επίσης, τι λένε όταν ο Γεωργίου, στο Τηλε Άστυ, συμπέραινε με τα ακόλουθα λόγια: «Αυτός ο Τεν Κάτε θα πρέπει να ήταν τρόφιμος στο Νταού Πεντέλης, ο άνθρωπος είναι ανώμαλος σε όλα...». Όταν η διοίκηση χαρακτηρίζει μπαλαρίνες τους παίκτες, πώς νομιμοποιείται; Το πόπολο, κατά τα φαινόμενα, πρέπει να έχει ραμμένο το στόμα.

Ας πούμε, λοιπόν, τη γνώμη μας για τον λαλίστατο Τεν Κάτε. Το μόνο που έχει δείξει είναι η φυσική κατάσταση των παικτών, που όντως βγάζουν κάθε αγώνα στο φτερό. Από κει και πέρα πέφτει ολλανδικό σκότος. Στη σύνθεση της ενδεκάδας παίρνει συνεχώς βαθμό κάτω του μηδενός. Βάζει με τους Τούρκους ένα νεαρό δεξί μπακ, πρωτάρη δηλαδή, και, ω του θαύματος, τον χρίζει «τουρκικό» σκόρερ. Τι κάνει μετά; Τον εκδικείται, καρφώνοντάς τον στον πάγκο. Τον καίει δηλαδή. Θυμόμαστε τι έλεγε πέρυσι για τον Μάντζιο· φέτος ο Μάντζιος έχει πάρει εκπαιδευτική άδεια. Ένα χρόνο ανάβουμε κεράκι για να φτιάξει επιτέλους μια μέτρια έστω άμυνα· και τι βλέπουμε; Σε κάθε ματς κάνει τα πάντα για να παρατάξει ομάδα σακάτικη, «ξεκλείδωτη», λες και το κάνει επίτηδες. Πώς εξηγούνται εμφανίσεις όπως στο πρώτο ημίχρονο με τη Λάρισα και την Καβάλα; Να θυμίσουμε τα περσινά παιχνίδια με τον Εργοτέλη, τον Ηρακλή και τον Πανσερραϊκό; Οι ιθύνοντες μπορεί να μην το πιστεύουν, αλλά από τη στιγμή που κατεβάζει την ομάδα ξέρουμε -τουλάχιστον εμείς οι παλαιότεροι- αν θα βγάλουμε τα μάτια μας.

Για τον Καραγκούνη τώρα. Αυτό το παιδί είναι στην καρδιά μας εδώ και χρόνια, είναι ο μόνος παίκτης που, κι όταν ξενιτεύτηκε, τον θεωρούσαμε ατόφιο δικό μας παιδί. Ούτε τον Άγιο Νεκτάριο δεν έχει λατρέψει ο κόσμος όσο τον Γιώργο. Αν τον στενοχωρήσαμε, ευχαρίστως να καταβάλουμε το τίμημα. Όσο για το «άκουσε από κάποιον ότι άκουσε από κάποιον άλλον» που μας προσάπτει ο κ. Στέφανος Ησαΐας είναι σχετικώς επικίνδυνο. Ο λόγος είναι απλός: αφού η διοίκηση έχει ευθύνη έναντι της κερκίδας, γιατί ποτέ δεν μάθαμε π.χ. τι συνέβη επιτέλους στη Ριζούπολη και χαζοακούμε μόνο από το ράδιο-αρβύλα διάφορες φρικαλεότητες; Από την αρβύλα μαθαίνουμε γιατί πουλήθηκαν τότε οι παίκτες και τώρα τους μαζεύουμε έναν έναν, έστω και υπερήλικες. Εν πάση περιπτώσει, ο Τεν Κάτε θα φύγει κάποτε, όπως έφυγαν μύριοι όσοι· αντίθετα, εμείς μένουμε επί τα αυτά μισό αιώνα τώρα. Σεβαστείτε λοιπόν κι εσείς το πάθος μας. Έστω κι αν προβαίνουμε σε ατοπήματα".

Για τη μεταφορά

ΜΟΝΑ - ΖΥΓΑ

(Προέλευση της εικόνας)

Ο ανεπρόκοπος

Η φαντασία στην εξουσία

Τί είναι;

Δείτε την απάντηση εδώ

Νέες αφίξεις

Πίσω - μπρος

2009 - Aπό το reporter.gr:

"Την κατάργηση της αγροφυλακής ανακοίνωσε ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη Μιχάλης Χρυσοχοϊδης, στον απόηχο της αναδιάρθρωσης όλων των υπηρεσιών που τον αφορούν και ειδικότερα της Αστυνομίας και του Πυροσβεστικού Σώματος...".

2007 - Από την ομιλία του Β. Πολύδωρα στη Βουλή για την επανασύσταση της αγροφυλακής:

Don't get me wrong

DON'T GET ME WRONG
IF I'M LOOKING KIND OF DAZZLED
I SEE NEON LIGHTS
WHENEVER YOU WALK BY

DON'T GET ME WRONG
IF YOU SAY "HELLO" AND I TAKE A RIDE
UPON A SEA WHERE THE MYSTIC MOON
IS PLAYING HAVOC WITH THE TIDE
DON'T GET ME WRONG

DON'T GET ME WRONG
IF I'M ACTING SO DISTRACTED
I'M THINKING ABOUT THE FIREWORKS
THAT GO OFF WHEN YOU SMILE

DON'T GET ME WRONG
IF I SPLIT LIKE LIGHT REFRACTED
I'M ONLY OFF TO WANDER
ACROSS A MOONLIT MILE

ONCE IN AWHILE
TWO PEOPLE MEET
SEEMINGLY FOR NO REASON
THEY JUST PASS ON THE STREET
SUDDENLY THUNDER, SHOWERS EVERYWHERE
WHO CAN EXPLAIN THE THUNDER AND RAIN
BUT THERE'S SOMETHING IN THE AIR

DON'T GET ME WRONG
IF I COME AND GO LIKE FASHION
I MIGHT BE GREAT TOMORROW
BUT HOPELESS YESTERDAY

DON'T GET ME WRONG
IF I FALL IN THE 'MODE OF PASSION'
IT MIGHT BE UNBELIEVABLE
BUT LET'S NOT SAY "SO LONG"
IT MIGHT JUST BE FANTASTIC
DON'T GET ME WRONG

Η Λούσι της νιότης

Από το in.gr:

"Πέθανε σε ηλικία μόλις 46 ετών η Λούσι Βόντεν-Ο' Ντόνελ, η γυναίκα που ενέπνευσε τον Τζον Λένον να γράψει το θρυλικό κομμάτι Lucy in the Sky with Diamonds.

Η Λούσι Ο' Ντόνελ, συμμαθήτρια του Τζούλιαν Λένον, έπασχε από λύκο και άφησε την τελευταία της πνοή την περασμένη Τρίτη σε νοσοκομείο του Λονδίνου, όπου νοσηλευόταν το τελευταίο διάστημα. Η είδηση του θανάτου της ανακοινώθηκε χθες Δευτέρα.

Η Λούσι και ο Τζούλιαν Λένον γνωρίστηκαν στο προνήπιο. Μία ημέρα, ο τετράχρονος Τζούλιαν επέστρεψε σπίτι και έδειξε στον πατέρα του μία ζωγραφιά του. «Είναι η Λούσι στον ουρανό με τα διαμάντια» τού είπε.

Ένα χρόνο αργότερα, το 1967, το Lucy in the Sky with Diamonds ήταν ένα από τα ιστορικά κομμάτια του άλμπουμ Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band.

Τόσο ο Τζούλιαν Λένον όσο και η μητέρα του, Σίνθια, δήλωσαν συγκλονισμένοι από το θάνατο της Λούσι Ο' Ντόνελ".

Για τη μεταφορά
ΜΟΝΑ - ΖΥΓΑ

Yugo

Πώς διπλασιάζεται η τιμή ενός YUGO;
Φουλάρεις το ρεζερβουάρ.

Γιατι το YUGO έχει θερμαινόμενο πίσω τζάμι;
Για να μη κρυώνουν τα χέρια σου όταν σπρώχνεις.

Πώς μπορείς να εξαφανίσεις ένα YUGO;
Το ψεκάζεις με αντισκωριακό.

Γιατί τα YUGO έχουν τέσσερα πεντάλ;
Με το τέταρτο ανοίγει ο αερόσακος.

Γιατί το βιβλιαράκι που έχουν τα YUGO έχει τόσες πολλές σελίδες;
Γιατί περιέχει τα δρομολόγια των λεωφορείων και των τρένων.

Ποιό είναι το όνειρο όλων των κατόχων YUGO;
Να τους σταματήσουν για υπερβολική ταχύτητα.

Σε τι διαφέρει το απλό YUGO από το YUGO GT;
Το GT έχει αναπτήρα.

Γιατί δεν ξεκινάει ένα YUGO μόλις άναψε πράσινο;
Γιατί πάτησε τσίχλα.

(Προέλευση της εικόνας)

Παπαγαλάκια

Από το Goal.com:

"Όλα ξεκίνησαν την περασμένη Πέμπτη, παραμονές του ντέρμπι (ΤΣΣΚΑ Σόφιας - Λέφσκι), όταν στα γραφεία της Λέφσκι έφτασε ένα φαξ με πρόταση για τους τέσσερις κορυφαίους ποδοσφαιριστές της ομάδας με αντίτιμο, το οποίο θα έφερνε την οικονομική εξυγίανση της ομάδας.

Συγκεκριμένα, η φιλόδοξη πρωταθλήτρια Ρωσίας, Ρούμπιν Καζάν, ιδιοκτήτης της οποίας είναι ένας μεγιαστάνας, φέρεται να ζήτησε από τους διοικούντες τη Λέφσκι τους Ζίφκο Μιλάνοφ, Ντάρσκο Τασέφσκι, Ζε Σοάρες και Γιουσέφ Ραμπέχ, οι οποίοι είναι τα "αστέρια" του συλλόγου.

Η συνολική προσφορά έφτανε τα 4 εκατομμύρια ευρώ, ποσό που για για τα δεδομένα της βουλγαρικής ομάδας θεωρείται... αστρονομικό. Η προσφορά έγινε από έναν φερόμενο παράγοντα της Ρούμπιν, ο οποίος εξήγησε πως η ρώσικη ομάδα είχε πάρει ειδική άδεια από την UEFA για να κάνει μεταγραφές παρά τη λήξη της περιόδου, καθώς η ομάδα είχε πληγεί από τη γρίπη και δεν είχε διαθέσιμους ποδοσφαιριστές!

Η προσφορά περιείχε έναν όρο: Οι ποδοσφαιριστές να μεταβούν άμεσα στη Ρωσία προκειμένου να "κλείσει" το deal. Οι ιθύνοντες της Λέφσκι γνώριζαν πως ακολουθούσε το μεγάλο ντέρμπι του πρωταθλήματος, όμως με τον κίνδυνο να χάσουν αυτό το μεγάλο ποσό, έκαναν αποδεκτή την πρόταση και έστειλαν τους ποδοσφαιριστές στη Ρωσία!

Οι Βούλγαροι δημοσιογράφοι επικοινώνησαν με τους παράγοντες και τον προπονητή της Ρούμπιν Καζάν και πληροφορήθηκαν με έκπληξη ότι δεν υπήρχε κανένα ενδιαφέρον από την πλευρά τους για άλλους παίκτες -αφενός γιατί είχε λήξει η μεταγραφική περίοδος και αφετέρου γιατί δεν είχαν προσβληθεί από καμία επιδημία γρίπης...

Ήταν πλέον αργά... Ο οικονομικός διευθυντής της Λέφσκι είχε μεταβεί στη μακρινή Ρωσία με τους τέσσερις ποδοσφαιριστές και συνάντησαν τον φερόμενο ως εκπρόσωπο της Ρούμπιν Καζάν, Μαρκ Μπέργκερ.

Ο Μπέργκερ έταξε στους ποδοσφαιριστές από 500.000 ευρώ και είχε κλείσει δωμάτια για τον καθένα ξεχωριστά σε μεγάλο ξενοδοχείο της χώρας, μέχρι να περάσουν από ιατρικές εξετάσεις.

Τα έγγραφα για την υπογραφή των συμβολαίων των τεσσάρων παικτών δεν είχαν κάνει την εμφάνισή τους στα γραφεία της Λέφσκι και οι διοικούντες άρχισαν να υποψιάζονται πως κάτι... βρωμάει. Την επόμενη μέρα ο φερόμενος ως Μαρκ Μπέργκερ είχε εξαφανιστεί και το "πουλάκι είχε πετάξει"...

Τελικά, ο εκπρόσωπος της Λέφσκι επέστρεψε στη Βουλγαρία μαζί με τους ποδοσφαιριστές και ενημερώθηκαν πως το ντέρμπι είχε χαθεί με σκορ 2-0, αποτέλεσμα που έφερε τη Λέφσκι στην 8η θέση, η οποία είναι η χειρότερη της ιστορίας της.

"Μείναμε έκπληκτοι όταν ακούσαμε για την άφιξη αυτών των παικτών από τη στιγμή που το μεταγραφικό παράθυρο στη Ρωσία έχει κλείσει", δήλωσε για το θέμα ο εκπρόσωπος του ρωσικού συλλόγου Μαξίμ Λοπούκοφ, την ώρα που οι διοικούντες τη Λέφσκι αντιμετώπιζαν την οργή του Τύπου και των οπαδών.

"Ήταν μία μοναδική ανοησία και η Λέφσκι έγινε ανέκδοτο", ανέφερε χαρακτηριστικά η εφημερίδα "Trud", και ο ρεπόρτερ της Λέφσκι, Βαλεντίν Ντένεφ, μίλησε με σκληρά λόγια για την ομάδα του: "Δώσαμε τον τίτλο με τον πιο ηλίθιο τρόπο. Μας έκαναν να φαινόμαστε σαν οι ηλίθιοι της Ευρώπης".

Την απίστευτη αυτή πλεκτάνη φέρεται να έστησε στοιχηματική εταιρία, η οποία έδινε ως νικήτρια την ΤΣΣΚΑ Σόφιας. Η στοιχηματική μαφία είχε ρίξει μεγάλα ποσά στο συγκεκριμένο παιχνίδι και αυτό κίνησε την υποψία των στοιχηματικών γραφείων οι οποίες ανέφεραν αλλόκοτα μεγάλα ποσά σε αυτό το σημείο.

Η απόδοση για τη νίκη των γηπεδούχων είχε πέσει δραματικά από το 1.96 στο 1.67 και το αποτέλεσμα δικαίωσε τις υποψίες...

Η υπόθεση αναμένεται να φτάσει μέχρι την Ιντερπόλ ενώ ο πρόσφατα εκλεγμένος πρωθυπουργός της χώρας, Μπόικο Μπορίσοφ, ανακοίνωσε πως θα γίνουν εξονυχιστικοί έλεγχοι για να βρεθούν οι ένοχοι. Τα παράδοξα του ποδοσφαίρου..."

Για τη μεταφορά

ΜΟΝΑ - ΖΥΓΑ

(Προέλευση της εικόνας)

Vicious

Vicious
You hit me with a flower
You do it every hour
Ohh, baby youre so vicious

Vicious
You want me to hit you with a stick
But all Ive gots a guitar pick
Huh... baby youre so vicious

When I watch you come
Baby I just want to run far away
Youre not the kind of person
Around whom I want to stay

When I see you comin down the street
I step on your hands and I mangle your feet
Youre not the kind of person that I wanna meet
Oh, baby, youre so vicious

Vicious
You hit me with a flower
You do it every hour
Ohh, baby youre so vicious

Vicious
Hey, why dont you swallow razor blades
You must think Im some kinda gay blade
But baby, youre so vicious
When I watch you comin
I just have to run
Youre not good and you certainly arent very much fun
When I see you walkin down the street
I step on your hand and I mangle your feet
Youre not the kind of person that I even wanna meet
cause youre so vicious

Εκλογές και καλλιστεία

Από email αναγνώστη:

"... Οι εκλογές δεν είναι καλλιστεία, δήλωσε πειστικά ο Αρης Σπηλιωτόπουλος στο ΒΗΜΑ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ..."

Για τη μεταφορά
ΜΟΝΑ ΖΥΓΑ

Υπερβολές

Aπό τα ΝΕΑ:

"Ελπίζω ότι ακόμη κι εκείνοι που συμφωνούν με την απαγόρευση του καπνίσματος στους κλειστούς χώρους και θέλουν την επέκταση του μέτρου στο αυτοκίνητο και το σπίτι όταν υπάρχουν παιδιά, θα θεωρήσουν ολέθρια και παράλογη την πρόταση του επιτρόπου Υγείας της Νέας Υόρκης να απαγορευτεί το κάπνισμα στα πάρκα και τις παραλίες. Ακόμη και οι πιο φανατικοί σταυροφόροι της απαγόρευσης, αλλά και οι λάτρεις της στατιστικής, θα δυσκολευτούν να πιστέψουν ότι μια τζούρα Lucky Strike στην αύρα του Ατλαντικού μπορεί να έχει την οποιαδήποτε συνέπεια στους παθητικούς καπνιστές.

Είναι αστείο το γεγονός ότι μια χώρα όπου μπορεί κανείς να αγοράσει ένα όπλο από το σούπερ μάρκετ στην τιμή δύο πακέτων Μarlboro, ανησυχεί τόσο πολύ για το κάπνισμα στους ανοικτούς χώρους. Και ότι ένα έθνος που αρνείται να υπογράψει το Πρωτόκολλο του Κιότο και είναι έτοιμο να μποϊκοτάρει την επόμενη συμφωνία για το κλίμα στην Κοπεγχάγη, εξοργίζεται με ένα αναμμένο τσιγάρο στο Σέντραλ Παρκ.

Κανένας δεν επισήμανε αυτές τις αντιφάσεις στη «Χώρα της Ελευθερίας». Αλλά αυτό που προσβάλλει πραγματικά σε αυτήν την περίπτωση, είναι ο συνδυασμός διδακτικού στόμφου και χυδαίας αχαριστίας.

Δεν υπάρχει πιο ανιδιοτελής και ηρωική τάξη από τους καπνιστές, οι οποίοι συμβάλλουν με πολύ περισσότερα δισεκατομμύρια δολάρια στην οικονομία απ΄ όσα επιβαρύνουν το σύστημα υγείας, ενώ χαρίζουν τις συντάξεις τους στο κράτος πεθαίνοντας νωρίτερα- μάλλον αφήνοντας νωρίτερα έναν ετοιμοθάνατο πλανήτη".

Για τη μεταφορά
ΜΟΝΑ - ΖΥΓΑ

Εφιάλτες

Από τα σημερινά ΝΕΑ:

«Δεν υπάρχει ούτε μία υπόθεση -ούτε μία - στην οποία να είναι σαφές ότι κάποιος εκτελέστηκε για ένα έγκλημα που δεν διέπραξε», έχει δηλώσει ο Άντονιν Σκάλια, ένας από τους εννέα δικαστές του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ. Όμως η πραγματικότητα είναι διαφορετική.

Τον Φεβρουάριο του 2004, ο Κάμερον Τοντ Ουίλινγκχαμ θανατώθηκε από την Πολιτεία του Τέξας για τον εμπρησμό και φόνο των τριών νεαρών θυγατέρων του. Τα τρία κορίτσια είχαν παγιδευτεί όταν το σπίτι τους έγινε παρανάλωμα του πυρός, δύο ημέρες πριν από τα Χριστούγεννα του 1991. Δύο εβδομάδες αργότερα, ο Ουίλινγκχαμ, άνεργος μηχανικός αυτοκινήτων, συνελήφθη και κατηγορήθηκε ότι είχε βάλει εσκεμμένα τη φωτιά. Η δίκη του είχε όλα τα χαρακτηριστικά μιας δίκης όπου ο κατηγορούμενος είναι φτωχός: κακούς, διορισμένους από το κράτος συνηγόρους, αμφίβολα ιατροδικαστικά στοιχεία από δύο «ειδικούς» που όμως ουδέποτε αμφισβητήθηκαν, και την κατάθεση από ένα «καρφί» των φυλακών που ισχυρίστηκε ότι ο Ουίλινγκχαμ ομολόγησε το έγκλημα σε ανύποπτη στιγμή ενώ περίμενε να δικαστεί. Η δίκη του διήρκεσε μόνο δύο ημέρες και οι ένορκοι χρειάστηκαν μόλις μία ώρα για να τον κρίνουν ένοχο.

Διαμαρτυρόταν. Έπειτα από πολλές προσφυγές χωρίς αποτέλεσμα- η τελευταία έγινε στο Συμβούλιο Χαρίτων και Αναστολών του Τέξας, το οποίο δεν μπήκε καν στον κόπο να εξετάσει μια έκθεση του κορυφαίου ερευνητή εμπρησμών στις ΗΠΑ του δρος Τζέραλντ Χερστ, ο οποίος κατέληγε στο συμπέρασμα πως η πυρκαγιά ήταν τυχαία-, ο Ουίλινγκχαμ εκτελέστηκε με θανατηφόρο ένεση στη φυλακή του Χάντσβιλ. Μέχρι το τέλος, δεμένος στο φορείο στην αίθουσα εκτελέσεων, φώναζε, διαμαρτυρόταν ότι ήταν αθώος.

Έκτοτε, η υπόθεση αυτή έγινε το επίκεντρο του ενδιαφέροντος των πολέμιων της θανατικής ποινής. Το Δεκέμβριο του 2004, η εφημερίδα «Τhe Chicago Τribune» δημοσίευσε ένα μακροσκελές άρθρο που αμφισβητούσε τις καταθέσεις των ερευνητών της πυρκαγιάς στη δίκη του 1992. Αργότερα το CΝΝ έκανε ένα ρεπορτάζ προς την ίδια κατεύθυνση, ενώ τρεις διαφορετικές εκθέσεις ανεξάρτητων ειδικών κατέληξαν σε παρόμοια συμπεράσματα.

Όμως αυτό τον μήνα ήρθε το πιο συντριπτικό πλήγμα: το περιοδικό «Τhe Νew Υorker» δημοσίευσε άρθρο 16.000 λέξεων το οποίο ισοπέδωσε ολόκληρη την υπόθεση εναντίον του Ουίλινγκχαμ. Αποδείχθηκε πως το «καρφί» ήταν ένας ναρκομανής μικροκακοποιός που αργότερα αναίρεσε αυτά που είχε καταθέσει. «Έχει παρέλθει το διάστημα παραγραφής για ψευδομαρτυρία, έτσι δεν είναι;» ρώτησε τον δημοσιογράφο του περιοδικού, τον Ντέιβιντ Γκραν.

Η μπίρα και τα παιδιά. Επισημαίνει επίσης ότι ουδέποτε αποδείχθηκε ότι παρουσιάστηκε κάποιο αξιόπιστο κίνητρο για το έγκλημα. Ο Ουίλινγκχαμ δεν ήταν άγιος. Έπινε, είχε δεσμούς και ήταν βίαιος. Στη δίκη, οι εισαγγελείς είπαν ότι σκότωσε τα παιδιά του «επειδή έμπαιναν στη μέση ανάμεσα σ΄ αυτόν και την μπίρα του». Η γυναίκα του Στέισι είχε πει ωστόσο ότι δεν είχε συμβεί τίποτε ασυνήθιστο πριν από την πυρκαγιά και ότι ενώ ο σύζυγός της την κακομεταχειριζόταν κατά καιρούς, ουδέποτε είχε κακομεταχειριστεί τα παιδιά: «Ίσα ίσα, τα κακομάθαινε», σχολίασε.

Όμως το σημαντικότερο στοιχείο στο άρθρο του Γκραν είναι ότι απορρίπτει την υπόθεση του εμπρησμού.

Ο δρ. Χερστ, ο κορυφαίος ερευνητής στο θέμα, είχε καταδείξει στην έκθεσή του, ήδη από το 2004, ότι ούτε μία από τις 20 δήθεν ενδείξεις εμπρησμού που αναφέρθηκαν στη δίκη δεν μπορούσε να αντέξει σε σοβαρή επιστημονική εξέταση. Η θεωρία, για παράδειγμα, ότι η πυρκαγιά είχε ξεσπάσει ταυτόχρονα σε τρία σημεία· ή ότι η διαδρομή της φωτιάς ήταν τόσο «παράξενη» που σίγουρα είχε χρησιμοποιηθεί υγρό επιταχυντικό· ή ότι ο Ουίλινγκχαμ δεν θα είχε προλάβει να βγει από το σπίτι χωρίς σοβαρά εγκαύματα στα γυμνά του πόδια αν ήταν αθώος- όλες καταρρίφθηκαν. Ακόμη και ο Κρεγκ Μπέιλερ, ο ειδικός στις πυρκαγιές εμπειρογνώμονας που προσελήφθη από την Πολιτεία του Τέξας, έγραψε ότι οι αρχικοί ερευνητές βασίστηκαν σε μεθόδους «που χαρακτηρίζουν μυστικιστές ή μέντιουμ». Με άλλα λόγια, ο Ουίλινγκχαμ έπεσε θύμα της ψευδοεπιστήμης, που είναι η πληγή των αμερικανικών δικαστηρίων.

Από απελπισμένος έγινε... αδιάφορος
Η πυρκαγιά ξέσπασε το πρωί της 23ης Δεκεμβρίου, το 1991. Ο Ουίλινγκχαμ ξύπνησε από τις φωνές της Άμπερ, της δίχρονης κόρης του. Στο σπίτι βρίσκονταν επίσης και τα δίδυμα μωρά του, η Κάρμον και η Κάμερον. Η οικογένεια ήταν φτωχή και η σύζυγος του Ουίλινγκχαμ, η Στέισι, είχε βγει να πάρει ένα έλατο για τα παιδιά από τον Στρατό Σωτηρίας. Ο Ουίλινγκχαμ είπε πως προσπάθησε να σώσει τα παιδιά του αλλά ο καπνός και οι φλόγες δεν τον άφησαν. Κάποια στιγμή άρπαξαν φωτιά τα μαλλιά του. Τα παράθυρα στο παιδικό δωμάτιο εξερράγησαν και οι φλόγες πήδησαν έξω. Οι πυροσβέστες αναγκάστηκαν να ακινητοποιήσουν τον Ουίλινγκχαμ και τελικά να του περάσουν χειροπέδες καθώς ήθελε να χιμήξει ξανά μέσα. Στις αρχικές τους καταθέσεις, οι γείτονες επιβεβαίωσαν πως ούρλιαζε απελπισμένος, «τα μωρά μου καίγονται». Όταν όμως θεωρήθηκε επισήμως ύποπτος, οι καταθέσεις άρχισαν να αλλάζουν. Από «απελπισμένος» ο Ουίλινγκχαμ έγινε «αδιάφορος» και «αλλόκοτος». «Το μυαλό δεν είναι μια παθητική μηχανή», εξήγησε ο Ιτιόλ Ντρορ, ειδικός ψυχολόγος, στον «Νew Υorker». «Άπαξ και πιστέψεις σε κάτι, άπαξ και περιμένεις κάτι, αυτό αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο εκλαμβάνεις και θυμάσαι τις πληροφορίες».

Για τη μεταφορά
ΜΟΝΑ - ΖΥΓΑ

Siboney

Siboney, yo te quiero
yo me muero por tu amor;
Siboney en tu boca
la miel puso su dulzor;
ven a mi que te quiero
y que te adoro
y que eres para mi.

Siboney al arrullo
de la palma pienso en ti.
Siboney de mi sueno
que no oyes la queja de mi voz
Siboney, si no vienes
me morire de amor.

Siboney de mi sueno
te espero con ansia en mi caney
porque tu eres el dueno
de mi amor Siboney.

Oye el eco de mi canto de cristal
no se pierda por entre el rudo manigual.

Ισορροπίες

Από τα χθεσινά ΝΕΑ:

"Η πρακτική που ακολουθείται στην Ελλάδα έναντι όσων ζητούν άσυλο δεν διασφαλίζει τα δικαιώματά τους. Στη βάση αυτή το Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο της Γερμανίας ανέστειλε την επαναπροώθηση Ιρακινού πρόσφυγα στη χώρα.

Για δεύτερη φορά μέσα σε διάστημα μίας εβδομάδας η Ελλάδα απασχόλησε το Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο της Γερμανίας. Μετά την ακύρωση της έκδοσης του πρώην διευθυντή της Siemens Μιχάλη Χριστοφοράκου την περασμένη Παρασκευή, οι δικαστές της Καρλσρούης αποφαίνονται τώρα ότι η Ελλάδα δεν είναι «ασφαλής» χώρα για τους πρόσφυγες.

Ο 22χρονος Ιρακινός, μέλος της θρησκευτικής κοινότητας των Γιεζιτών, έφθασε ως λαθρομετανάστης στην Ελλάδα, τέθηκε υπό κράτηση και υπέβαλε αίτηση για πολιτικό άσυλο. Η αίτησή του απορρίφθηκε και κατόπιν αυτού διέφυγε στη Γερμανία, όπου επίσης υπέβαλε αίτηση χορήγησης ασύλου. Οι γερμανικές αρχές αποφάσισαν την επαναπροώθησή του στην Ελλάδα βάσει του «κανονισμού του Δουβλίνου ΙΙ» που θεσπίζει την αρχή της «ασφαλούς τρίτης χώρας». Αυτή ορίζει ότι ο πρόσφυγας επαναπροωθείται στην πρώτη χώρα που πέρασε, αν είναι «ασφαλής τρίτη χώρα». Ως τέτοιες θεωρούνται οι χώρες-μέλη της Ε.Ε. και μία σειρά άλλων κρατών.

Ακύρωσαν επαναπροώθηση
Το Συνταγματικό Δικαστήριο της Καρλσρούης ανέστειλε την απόφαση του Εφετείου της Βόρειας Ρηνανίας Βεστφαλίας για την επαναπροώθηση του Ιρακινού μέχρι να αποφανθούν οι ανώτατοι δικαστές και επί της ουσίας της υπόθεσης. Το Συνταγματικό Δικαστήριο στην απόφασή του διαπιστώνει ότι υπάρχει κίνδυνος να «μην καταχωρηθεί» από τις ελληνικές αρχές και «να καταλήξει άστεγος».

Η εξέλιξη αυτή στιγματίζει με βούλα συνταγματικού δικαστηρίου πλέον την πρακτική που ακολουθείται στην Ελλάδα σχετικά με τους πρόσφυγες και τους αιτούντες άσυλο, καθώς διαπιστώνει ότι δεν διασφαλίζονται οι εγγυήσεις του κράτους δικαίου. Ταυτόχρονα στιγματίζει και την πρακτική που ακολουθεί η Γερμανία να επαναπροωθεί με συνοπτικές διαδικασίες πρόσφυγες στα ασφαλή τρίτα κράτη. Θέτει δε επί τάπητος και το ζήτημα της «αλληλεγγύης» που αξιώνουν οι χώρες-μέλη της νότιας περιφέρειας της Ε.Ε. στο θέμα του ασύλου.

«Να μην αφεθεί μόνη της η Ελλάδα στο πρόβλημα»
«Η ΕΛΛΑΔΑ δεν πρέπει να αφεθεί μόνη της στο πρόβλημα που αντιμετωπίζει με τους πρόσφυγες και τους λαθρομετανάστες», είπε στα «ΝΕΑ» ο Γκίντερ Μπούργκχαρτ, πρόεδρος της οργάνωσης Ρro Αsyl, που άσκησε επανειλημμένως δριμεία κριτική στις «απάνθρωπες συνθήκες» που επικρατούν για τους πρόσφυγες στη χώρα. Ο κ. Μπούργκχαρτ είχε επισκεφθεί το 2008 τη Λέσβο, την Πάτρα και την Αθήνα και διαπίστωσε ιδίοις όμμασι την «απαράδεκτη κατάσταση στην Πέτρου Ράλλη» με τις «ουρές για ένα εισιτήριο» προκειμένου να υποβάλουν αίτηση ασύλου. Κατηγορεί την κυβέρνηση για το Προεδρικό Διάταγμα 81/2009 του περασμένου Ιουλίου που «δεν ανταποκρίνεται σε ένα κράτος δικαίου», καθώς αποφασίζουν αστυνομικοί εάν ο αιτών άσυλο διώκεται ή όχι και δεν υπάρχει καμία δυνατότητα προσφυγής στη Δικαιοσύνη. «Δεν μπορείς να κρατάς γυναίκες και παιδιά επί μήνες σε καταυλισμούς χωρίς να έχουν δει στα μάτια τους έναν ανακριτή. Οι συνθήκες είναι απάνθρωπες, δεν υπάρχει καμία πρόνοια για εκείνους που χρήζουν προστασίας», λέει ο κ. Μπούργκχαρτ. Ταυτόχρονα ο πρόεδρος της Ρro Αsyl θεωρεί τη δικαστική απόφαση κόλαφο και για τη Γερμανία, καθώς διαπιστώνει ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να ανταποκριθεί στο κύμα λαθρομετανάστευσης. «Η απόφαση στοχεύει εξίσου το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες», υπογραμμίζει ο κ. Μπούργκχαρτ. Αναδεικνύει «την ανάγκη αναπροσαρμογής των ρυθμίσεων περί ασύλου στην Ε.Ε.», ώστε οι χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά να δέχονται πρόσφυγες που φθάνουν π.χ. στην Ελλάδα, την Κύπρο και τη Μάλτα".

Για τη μεταφορά

ΜΟΝΑ - ΖΥΓΑ

(Προέλευση της εικόνας)

Michel Polnareff - La poupée qui fait non

C'est une poupée qui fait non, non, non, non
Toute la journée elle fait non, non, non, non
Elle est, elle est tellement jolie
Que j'en rêve la nuit

C'est une poupée qui fait non, non, non, non
Toute la journée elle fait non, non, non, non
Personne ne lui a jamais appris
Qu'on pouvait dire oui

Sans même écouter elle fait non, non, non, non
Sans me regarder elle fait non, non, non, non
Pourtant je donnerais ma vie
Pour qu'elle dise oui

Pourtant je donnerais ma vie
Pour qu'elle dise oui

Mais c'est une poupée qui fait non, non, non, non
Toute la journée elle fait non, non, non, non
Personne ne lui a jamais appris
Que l'on peut dire oui

Non, non, non, non ...

Sacha Distel - Monsieur Cannibale

En le voyant sortir de son camion
Chasser les papillons d'Afrique
Les cannibales en le traitant d'espion
L'arrêtèrent sans façon de suite
Il essaya de leur parler Anglais
Espagnol, Portugais, Chinois
Mais en voyant leurs mâchoires
Qui s'ouvraient
Il se mit à hurler d'effroi

Oh, Monsieur Cannibale,
Je n'veux pas mourir
Monsieur Cannibale
Laissez-moi partir

Il leur montra son briquet, son stylo
Sa montre et les photos d'sa femme
Il leur chanta un grand air de Gounod
Des chansons d'Adamo, que dalle !
Il leur fit voir des journaux de Paris
Personne ne réagit, non plus
Désespéré il sortit des revues
Remplies de filles toutes nues, et dit :

Oh, Monsieur Cannibale,
Je n'veux pas mourir
Monsieur Cannibale
Laissez-moi partir

Quand le grand chef aperçut ces revues
Qu'il vit toutes ces filles nues, il rit !
Mais dans sa tête une idée saugrenue
Une idée farfelue surgit
Dans une case où était son harem
Il entraîna lui-même le gars
Qui en voyant les femmes se ruer sur lui
Avec tant d'appétit, hurla :

Oh, Monsieur Cannibale,
Je n'veux pas mourir
Monsieur Cannibale
Laissez-moi partir

Pendant huit jours, il resta enfermé
Et dut se partager, en vain
Et comme déjà il n'était pas bien gros
Il perdit vingt kilos, au moins
Quand arriva l'instant où le grand chef
Lui fit comprendre par geste, Allez !
Prends ton camion et retourne chez toi
Le pauvre homme s'écria : Jamais !

Monsieur Cannibale, je n'veux plus partir
Monsieur Cannibale, j'aime mieux mourir !