Από το σημερινό ΒΗΜΑ το άρθρο του Δ. Σωτηρόπουλου:
"Τα επιχειρήματα των αντιπάλων του νομοσχεδίου περί ιθαγένειας και ψήφου μεταναστών αποτελούν παράδειγμα του θολού τοπίου μέσα στο οποίο συζητείται όχι μόνο η συγκεκριμένη ρύθμιση αλλά τα περισσότερα μέτρα δημόσιας πολιτικής. Τούτο συμβαίνει για μια σειρά λόγους: έλλειψη πληροφόρησης σχετικά με τη νέα ρύθμιση, άγνοια εμπειρικών δεδομένων του υπό ρύθμιση προβλήματος, σύγχυση μεταξύ διαφορετικών προβλημάτων και άρα αντιδράσεις «εκτός θέματος», σαθρότητα κριτηρίων με βάση τα οποία οι αντίπαλοι του νομοσχεδίου απαντούν στο πρόβλημα, αδυναμία ένταξης της ρύθμισης σε ευρύτερη προοπτική. Ορισμένα από αυτά τα γνωρίσματα αναπαράγονται εσκεμμένα, από όσους- λίγους- παρεμβαίνουν στη συζήτηση κακόπιστα· άλλα οφείλονται σε χρόνιες αδυναμίες της ελληνικής δημόσιας σφαίρας (πόλωση, έλλειψη σοβαρής πολιτικής αγωγής στα σχολεία, απουσία δομών δημόσιου διαλόγου εκτός του Κοινοβουλίου, προβλήματα διαφάνειας και επαγγελματισμού σε πολλά μέσα ενημέρωσης).
Ανάμεσα στις αρνητικές αντιδράσεις, ξεχωρίζουν δύο. Κατά την πρώτη, η νέα ρύθμιση θα προσελκύσει κύματα μεταναστών που θα εκμεταλλευθούν τις επωφελείς για αυτούς νέες διατάξεις, ώστε, π.χ., να γεννήσουν τα παιδιά τους εδώ αντί σε άλλη δυτική χώρα. Κατά τη δεύτερη, θα υπονομευθεί η εθνική ομοιογένεια, μέσω αλλοίωσης της εθνικής ταυτότητας. Οποιος προβάλλει την πρώτη αντίρρηση έχει πολύ μεγάλη ιδέα για την Ελλάδα του 2010. Οποιος υποστηρίζει τη δεύτερη ίσως αγνοεί την ιστορική ετερογένεια των ελλήνων πολιτών και το πολυσύνθετο περιεχόμενο της εθνικής ταυτότητας.
Είναι προφανές ότι ο ρυθμός και ο όγκος της μετανάστευσης δεν θα επηρεαστούν από τη δυνατότητα που θα παράσχει ο νόμος στους ήδη μόνιμα διαμένοντες γονείς παιδιού που γεννήθηκε εδώ, να ζητήσουν να τού αποδοθεί η ελληνική ιθαγένεια. Ούτε, πάλι, όσοι μεταναστεύσουν προς την Ελλάδα θα το κάνουν επειδή κάποτε, εφόσον κριθεί ότι πληρούν τις προϋποθέσεις του νόμου, θα μπορέσουν να ψηφίσουν για τον δήμαρχο κάποιας ελληνικής πόλης. Ανεξάρτητα από την πρόθεση του νομοθέτη, η μετανάστευση προς την Ελλάδα και διαμέσου της Ελλάδας θα αυξηθεί έτσι κι αλλιώς λόγω της γεωγραφικής της θέσης, των προβλημάτων επιβίωσης και της διεύρυνσης του χάσματος πλούσιων- φτωχών στον κοντινό μας «Τρίτο Κόσμο».
Η «εθνική ομοιογένεια», εξάλλου, είναι έννοια προβληματική: μεταξύ των ελλήνων πολιτών υπήρχαν ανέκαθεν μειονότητες αλλόγλωσσων και αλλόθρησκων. Κατά τον προηγούμενο αιώνα πολλοί από αυτούς ανταλλάχθηκαν με ελληνικούς πληθυσμούς που βρίσκονταν εκτός Ελλάδας ή εκδιώχθηκαν. Από πολλούς «αλλογενείς» αφαιρέθηκε η ελληνική ιθαγένεια, όταν έκαναν το λάθος να ταξιδέψουν εκτός των ελληνικών συνόρων (συνήθης πρακτική μέχρι την τροποποίηση του Κώδικα Ιθαγένειας το 1998). Δεν είναι παρηγορητικό ότι και άλλα κράτη έκαναν τα ίδια.
Τις τελευταίες δύο δεκαετίες πλήθη μεταναστών εντάχθηκαν στον οικονομικά ενεργό πληθυσμό. Για τους παλαιότερους από αυτούς και κυρίως για τα παιδιά τους, προκύπτει ένα ζήτημα δικαιοσύνης. Αν δεν θέλουμε να παρατείνουμε τον διχασμό της κοινωνίας (πολλοί φορείς όλων των δικαιωμάτων, λιγότεροι κανενός δικαιώματος), πρέπει σταδιακά να δώσουμε πολιτικά δικαιώματα σε όσους μετανάστες πληρούν προϋποθέσεις παρόμοιες με τις ισχύουσες στις περισσότερες χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Η ανησυχία περί μελλοντικής αλλοίωσης της εθνικής ταυτότητας είναι άτοπη, δεδομένου ότι οι νέοι, χάρη στις σύγχρονες συγκοινωνιακές και επικοινωνιακές δυνατότητες, ζουν ήδη ταυτόχρονα στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, στον κόσμο, απολαμβάνοντας περισσότερες από μια συλλογικές ταυτότητες.
Τέλος, παρά τον ειδικό της χαρακτήρα, η προτεινόμενη ρύθμιση για τους μετανάστες και τα παιδιά τους έχει ευρύτερη σημασία και για όσους δεν είναι μετανάστες. Πολλοί αυτόχθονες δεν συγκινούνται πλέον από τα διαδοχικά και κάποτε εύλογα οράματα που το πολιτικό μας σύστημα διακίνησε στο παρελθόν (ανεξάρτητη, ελεύθερη, αναπτυγμένη, ισχυρή Ελλάδα). Το ζητούμενο πλέον είναι η- ανεύρετη- δίκαιη Ελλάδα".
Από τα σημερινά ΝΕΑ η παρέμβαση της Α. Φραγκουδάκη:
"Ένα από τα θεμέλια του ρατσισμού είναι ο φόβος της πολιτισμικής αλλοίωσης ενός λαού. Καλλιεργούν ορισμένοι αυτό τον φόβο, με αφορμή το νομοσχέδιο για την ιθαγένεια μεταναστών. Ο κίνδυνος που απειλεί, λέει, εμάς τους Έλληνες κυκλοφορεί και σε αριθμούς. Σε 40 χρόνια, κραυγάζουν, εμείς οι Έλληνες θα είμαστε «μειονότητα» στην ίδια μας τη χώρα.
Για να είναι όμως απειλή η ιθαγένεια όσων π.χ. γεννήθηκαν εδώ, αυτό σημαίνει ότι οι Έλληνες δεν είμαστε αυτό που είμαστε, αλλά είμαστε μια «φυλετικά» αμιγής οικογένεια με συγγένεια «βιολογική».
Πιστεύουνάραγε όσοι τα λένε αυτά ότι έχουν γεννηθεί από Έλληνες, που γέννησαν Έλληνες, που είχαν γεννήσει Έλληνες... έως τη Μινωική εποχή; Αν το πιστεύουν, θα πρέπει να μην ξέρουν απολύτως τίποτα για τη γενιά τους ούτε καλά καλά τον παππού και τη γιαγιά τους. Κανένας τους δεν έχει δηλαδή προγόνους Αρβανίτες ή Σλάβους και όλες τις πάρα πολλές ένα γύρω στη Μεσόγειο καταβολές από τον Καύκασο έως τα Βαλκάνια, την Ανατολή και την Αφρική;
Δεν είμαστε«φυλετικά καθαρός» λαός οι Έλληνες, γιατί τέτοιος λαός δεν υπάρχει. Η εθνική υπαγωγή είναι αποτέλεσμα της ιδεολογίας και όχι της βιολογίας. Δεν είναι «εξ αίματος» συγγένεια, είναι βούληση του ανήκειν στην πολιτική κοινότητα που είναι το ελληνικό έθνος- κράτος.
Έτσι γίναμε Έλληνες εμείς οι Έλληνες, όπως έγιναν και οι άλλοι έθνη, στη Μεσόγειο, χωνευτήρι όπου συναντήθηκαν οι αρχαιότεροι πολιτισμοί με σχεδόν όλους τους νεώτερους, και στα Βαλκάνια, όπου όλα τα κράτη όταν συγκροτήθηκαν ήταν πολυεθνοτικά. Το εθνικόπαραμύθι άλλων εποχών για την αιώνες κοιμισμένη βασιλοπούλα- πατρίδα, που «ξύπνησε» και έτσι λοιπόν γίναμε ελληνικό κράτος, σαν επιχείρημα στη διαμόρφωση πολιτικής για τους μετανάστες σήμερα, δεν είναι άγνοια όλων των παραπάνω. Είναι διεκδίκηση της «φυλετικής καθαρότητας». Αυτό όμως συνέβη 1933 με 1945. Τότε που η πολιτική υπέρ της «καθαρότητας της πατρίδας» μεταμόρφωσε τη γερμανική βασιλοπούλα σε Φρανκενστάιν. Και το τέρας πλανάται σαν σκιάχτρο ακόμα σήμερα τραυματικό ιδίως για τον γερμανικό λαό και πάντοτε τρομαχτικό για όλους".
Give a little bit Give a little bit of your love to me Give a little bit I'll give a little bit of my love to you There's so much that we need to share So send a smile and show you care
I'll give a little bit I'll give a little bit of my life for you So give a little bit Oh give a little bit of your time to me See the man with the lonely eyes Oh take his hand, you'll be surprised
Give a little bit Give a little bit of your love to me I’ll give a little bit I'll give a little bit of my life for you Now's the time that we need to share So find yourself, we're on our way back home
Oooh we're going home Don't you need, don’t you need to feel at home? Ah yeah, we gotta sing Ooo yeah, gotta get a feelin’ Ooo yeah come along too
Yeah, come along too, hey Come'a, come'a, come'a, come along Take'a, take'a, take'a look yeah Ooo yeah, come along too
Yeah, come along feel it Say take a look Come along too For a long ride Come a long way Oh sing it tonight
[The name of this tune is Mississippi Goddam And I mean every word of it]
Alabama's gotten me so upset Tennessee made me lose my rest And everybody knows about Mississippi Goddam
Alabama's gotten me so upset Tennessee made me lose my rest And everybody knows about Mississippi Goddam
Can't you see it Can't you feel it It's all in the air I can't stand the pressure much longer Somebody say a prayer
Alabama's gotten me so upset Tennessee made me lose my rest And everybody knows about Mississippi Goddam
[This is a show tune But the show hasn't been written for it, yet]
Hound dogs on my trail School children sitting in jail Black cat cross my path I think every day's gonna be my last
Lord have mercy on this land of mine We all gonna get it in due time I don't belong here I don't belong there I've even stopped believing in prayer
Don't tell me I tell you Me and my people just about due I've been there so I know They keep on saying "Go slow!"
But that's just the trouble "do it slow" Washing the windows "do it slow" Picking the cotton "do it slow" You're just plain rotten "do it slow" You're too damn lazy "do it slow" The thinking's crazy "do it slow" Where am I going What am I doing I don't know I don't know
Just try to do your very best Stand up be counted with all the rest For everybody knows about Mississippi Goddam
[I made you thought I was kiddin' didn't we]
Picket lines School boycotts They try to say it's a communist plot All I want is equality for my sister my brother my people and me
Yes you lied to me all these years You told me to wash and clean my ears And talk real fine just like a lady And you'd stop calling me Sister Sadie
Oh but this whole country is full of lies You're all gonna die and die like flies I don't trust you any more You keep on saying "Go slow!" "Go slow!"
But that's just the trouble "do it slow" Desegregation "do it slow" Mass participation "do it slow" Reunification "do it slow" Do things gradually "do it slow" But bring more tragedy "do it slow" Why don't you see it Why don't you feel it I don't know I don't know
You don't have to live next to me Just give me my equality Everybody knows about Mississippi Everybody knows about Alabama Everybody knows about Mississippi Goddam
"Από πολύ μικρή ηλικία όλοι γνωρίζουμε και νιώθουμε οικειότητα με τις ίδιες χριστουγεννιάτικες εικόνες: τη φάτνη, το άχυρο, τα άλογα, τους Μάγους, τους βοσκούς, τα αγγελάκια με το τραγούδι τους, όλα τα πρόσωπα που πλαισιώνουν τη Γέννηση, όλους τους «δευτεραγωνιστές» της Θείας ιστορίας. Ακόμη περισσότερο, ολοένα περισσότερο τα τελευταία χρόνια διαθέτουμε χριστουγεννιάτικα δέντρα και Αγιο Βασίλη (ή Αγιο Νικόλα για άλλους), ταράνδους, γαλοπούλες και ψώνια- πολλά ψώνια. Συχνά έχω αναρωτηθεί: Πόση σχέση έχουν όλα αυτά με αυτό που γιορτάζουμε, τη γέννηση του Χριστού; Μια πρόχειρη απάντηση είναι: Πολύ μικρή. Αλλά η, έστω συνοπτική, αναζήτηση της σχέσης αυτής είναι σίγουρα διασκεδαστική.
Ξεκινώντας από την «πρωτογενή» πηγή οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι το αποτέλεσμα είναι μάλλον αποθαρρυντικό: οι Ευαγγελιστές είναι μάλλον φειδωλοί με τις λεπτομέρειες της ιστορίας όταν αποφασίζουν έστω και να αναφερθούν σε αυτήν. Ας πούμε, ο Ιωάννης, γιος του Ζεβεδαίου, ο«μαθητής ον ηγάπα ο Ιησούς»,δεν μας λέει κουβέντα για τη Γέννηση. Επειτα από μια ποιητική εισαγωγή, μας συστήνει αυτός στον Ιωάννη τον Βαπτιστή και μας αφηγείται το περιστατικό κατά το οποίο ο Βαπτιστής αντικρίζει για πρώτη φορά τον Ιησού, ενήλικο πια, και αναφωνεί:«Ιδε ο αμνός του Θεού ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου».
Ο Ματθαίος, ο φοροεισπράκτορας στην Καπερναούμ που άκουσε τον Χριστό να του λέει«ακολούθει μοι», μας επισημαίνει απλώς ότι προτού προλάβουν ο Ιωσήφ και η Μαρία να «συνευρεθούν» («πριν ή συνελθείν» ), η νεαρά Παρθένος«ευρέθη εν γαστρί έχουσα εκ Πνεύματος Αγίου». Για τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου ούτε λόγος. Μας διηγείται βέβαια ό,τι συνέβη ανάμεσα στον Ηρώδη και στους Μάγους, καθώς και την Προσκύνηση. Το Θείο Βρέφος όμως έχει ήδη γεννηθεί και ο Ματθαίος δεν αναφέρει λέξη για απογραφή, δυσκολία στην ανεύρεση καταλύματος, φάτνη, άλογα ή ποιμένες.
Και του Μάρκου η αφήγηση ξεκινάει με το πρόσωπο του Ιωάννη του Βαπτιστή και τη Βάπτιση του Ιησού στον Ιορδάνη ποταμό. Εύλογο, ίσως, καθώς ο Μάρκος δεν ήταν ένας από τους δώδεκα μαθητές του Ιησού ούτε φαίνεται να τον γνώρισε προσωπικά. Αναφέρεται στις Πράξεις των Αποστόλων ως συνοδός του Παύλου και του Βαρνάβα στην Αντιόχεια (Πράξ. ιβ Δ 25), μελετητές όμως φαίνεται να πιστεύουν ότι τα περισσότερα σχετικά με τη ζωή του Ιησού τα έμαθε από τον Απόστολο Πέτρο.
Ο πιο γενναιόδωρος με την αφήγησή του είναι ο Λουκάς. Μας αφηγείται, μεταξύ άλλων, τον Ευαγγελισμό («χαίρε, Κεχαριτωμένη· ο Κύριος μετά Σου· ευλογημένη συ εν γυναιξίν» ), την απογραφή («και επορεύοντο πάντες απογράφεσθαι» ), τη φάτνη («και έτεκε τον υιόν αυτής τον πρωτότοκον, και εσπαργάνωσεν αυτόν και ανέκλινεν αυτόν εν τη φάτνη»), καθώς και την υπέροχη σκηνή με τους ποιμένες που φοβούνται και τους αγγέλους που τους καθησυχάζουν τραγουδώντας: «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη,εν ανθρώποις ευδοκία» . Το μόνο πρόβλημα είναι ότι ούτε ο Λουκάς ήταν μαθητής του Ιησού. Μορφωμένος- ήταν γιατρός το επάγγελμα- και εργατικός ως συγγραφέας- πιστεύεται ότι είναι επίσης ο συγγραφέας των Πράξεων των Αποστόλων-, ο Λουκάς ήταν ακόλουθος του Παύλου. Εικάζεται βέβαια ότι είχε επικοινωνήσει με συγγενείς του Ιωάννη του Βαπτιστή, καθώς και με την ίδια τη Θεοτόκο, και έτσι πιστεύουμε ότι συγκέντρωσε τα περιστατικά της Γέννησης και της νεαρής ηλικίας του Ιησού.
Παρά την ένδεια των ευαγγελικών αφηγήσεων, πάντως, δεν είναι λίγοι οι πιστοί χριστιανοί που θρηνούν την εκκοσμίκευση των Χριστουγέννων και ζητούν την επιστροφή στον «αυθεντικό», χριστιανικό χαρακτήρα τους. Ξεχνούν, μάλλον, ιδιαίτερα οι μαχητικότεροι ανάμεσά τους που κατοικούν ως επί το πλείστον σε προτεσταντικές περιοχές του δυτικού κόσμου, άλλη μια ενδιαφέρουσα (ιστορική) λεπτομέρεια: κατά την επικράτηση της προτεσταντικής επανάστασης στην Αγγλία ο εορτασμός των Χριστουγέννων είχε απαγορευθεί. Και είχε απαγορευθεί ακριβώς επειδή ήταν αντιχριστιανικός, ακριβώς επειδή οι προτεστάντες εκείνοι γνώριζαν ότι αποτελούσε συνέχιση ενός παγανιστικού εθίμου: του εορτασμού του χειμερινού ηλιοστασίου. Μοιάζει λογικό, ιδιαίτερα αν αναρωτηθεί κανείς πού ακριβώς αναφέρεται ότι ο Χριστός γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου.
Ευτυχώς οι περισσότεροι σύγχρονοι προτεστάντες δεν είναι οι πουριτανοί του Κρόμγουελ. Αναρωτιέμαι, ωστόσο, πόσο συνειδητοποιεί, ας πούμε, ο μέσος χριστιανός ότι συνεχίζει το παγανιστικό έθιμο της αρχαιότητας, να φέρνει κλαδιά από αειθαλή δέντρα μέσα στο σπίτι του τον χειμώνα; Ή ότι η ιδέα του εορτασμού «γενεθλίων» αυτή την περίοδο του χρόνου συνδέεται όχι με τον Ιησού αλλά με την «Dies Νatalis Solis Ιnvicti», κυριολεκτικά «ημέρα γενεθλίων του ανίκητου ήλιου», όταν δοξάζονταν μια σειρά θεότητες, μεταξύ άλλων ο Σύρος Ελάχ Γκαμπάλ και ο Πέρσης Μίθρας; Για να μην αναφερθούμε καν στον Αγιο Βασίλειο, ο οποίος στη δυτική παράδοση είναι ο Αγιος Νικόλαος. Σε έναν βαθμό η σύγχυση των δύο δικαιολογείται (έστω και αν παραδοσιακά ο Αγιος Βασίλειος φέρνει δώρα την Πρωτοχρονιά και όχι τα Χριστούγεννα), καθ΄ ότι και οι δύο ήταν από τη Μικρά Ασία, ο πρώτος από την Καισάρεια, ο δεύτερος από τη Μύρα. Ετσι εξηγείται ότι λίγους αιώνες αργότερα αισθάνθηκαν αμφότεροι την ανάγκη να μετακομίσουν στη Λαπωνία, διότι η παραδοσιακή κόκκινη στολή με την άσπρη γούνα των χριστιανών επισκόπων του 4ου αιώνα ήταν λίγο ζεστή για τη Μικρά Ασία.
Σίγουρα, βέβαια, όλα αυτά δεν πρέπει να μας αποθαρρύνουν από το να απολαύσουμε το χριστιανικό, εμ, παγανιστικό, εμ, ρωμαϊκό, εμ, εορταστικό, τέλος πάντων, πνεύμα των ημερών. Εν μέσω ταράνδων (που, ως γνωστόν, ευδοκιμούν στη Βηθλεέμ), ελάτων (χαρακτηριστικής, δηλαδή, παλαιστινιακής χλωρίδας) και ευελπιστώντας ότι η γαλοπούλα (γνωστή από το θαύμα όπου ο Ιησούς είχε δύο και τις πολλαπλασίασε για να ταΐσει χιλιάδες πιστούς) θα είναι καλοψημένη, σας εύχομαι υγεία και ευτυχία για τις γιορτές του Χειμερινού Ηλιοστασίου..."
Για τη μεταφορά ΜΟΝΑ - ΖΥΓΑ
(Προέλευση της εικόνας, που συνοδεύεται από τη λεζάντα: "Από τις λιγότερο γνωστές πλευρές της παιδικής ηλικίας του Ιησού και σίγουρα όχι από αυτές που γιορτάζουμε αυτές τις ημέρες: Μαξ Ερνστ, «Η Αγία Παρθένος τιμωρεί τον μικρό Ιησού ενώπιον τριών μαρτύρων»,1926")
Don't ya love her madly Don't ya need her badly Don't ya love her ways Tell me what you say
Don't ya love her madly Wanna be her daddy Don't ya love her face Don't ya love her as she's walkin' out the door Like she did one thousand times before
Don't ya love her ways Tell me what you say Don't ya love her as she's walkin' out the door
All your love All your love All your love All your love
All your love is gone So sing a lonely song Of a deep blue dream Seven horses seem to be on the mark
Yeah, don't you love her Don't you love her as she's walkin' out the door
All your love All your love All your love
Yeah, all your love is gone So sing a lonely song Of a deep blue dream Seven horses seem to be on the mark
Well, don't ya love her madly Don't ya love her madly Don't ya love her madly
Από τη στήλη της Αννας Φραγκουδάκη στα σημερινά ΝΕΑ:
"# Ξανάνοιξε για πολλοστή φορά το θέμα της διδασκαλίας των αρχαίων ελληνικών. Το άνοιξε ο δάσκαλος τόσων γενεών Εμμανουήλ Κριαράς έχοντας σε αυτή την ηλικία το κουράγιο να μάχεται ακόμα. Ήδη δημοσιεύτηκαν αντιρρήσεις. Είναι όλες ξεπερασμένες, άστοχες και αβάσιμες.
# Έχουν από δεκαετίες τεκμηριώσει γλωσσολόγοι (της Θεσσαλονίκης) ότι δεν πρέπει να διδάσκονται αρχαία ελληνικά στους μαθητές πριν από τα 16 χρόνια, επειδή τότε κατακτάται ο πλήρης έλεγχος της συντακτικής δομής των επίσημων μορφών της ομιλούμενης γλώσσας.
# Μαθαίνουν ωστόσο π.χ. αγγλικά στο δημοτικό, λέγεται. Χωρίς τη γνώση των αρχαίων, λέγεται, δεν μπορούν τα παιδιά να μάθουν «σωστά» τη σύγχρονη ελληνική. Αυτά και άλλα επιχειρήματα πηγάζουν όλα από ένα ιδεολόγημα που περιγράφει την ελληνική μία, «ενιαία και αδιάσπαστη επί σαράντα αιώνες».
«Μία και ενιαία» γλώσσα από τη μινωική εποχή.
# Στοιχειώδεις γνώσεις αρκούν για να ξέρει κανείς ότι στην ιστορία της γλώσσας υπήρξαν πολλά γλωσσικά συστήματα, με πολύ διαφορετική το καθένα σύνταξη έως σήμερα. Έχουν χιλιοειπωθεί τα επιχειρήματα. Η διδασκαλία που αναμιγνύει συντάξεις διαφορετικές από παλιότερα συστήματα εμποδίζει την κατάκτηση της σύνταξης των σύγχρονων, λόγιων ποικιλιών της ελληνικής. Ο αντίλογος περιέχει μόνο ρητορείες. Σχεδόν δεν έχει κανείς τι να προσθέσει. Ίσως λύση θα ήταν το ακόλουθο πείραμα.
# Ας διαβάσουν οι αναγνώστες μερικά κείμενα, π.χ. του Εμμανουήλ Κριαρά, με παράλληλα μερικά κείμενα ενός που υποστηρίζει να διδάσκουμε στα μικρά παιδιά την ελληνική των «σαράντα αιώνων». Και ας συγκρίνει ιδίως τη σύνταξη που προκύπτει από τον γλωσσικό «πλούτο» της «διαχρονικής ελληνικής».
Ας προσέξει τίνος από τους δύο τα κείμενα περιέχουν ακυριολεξίες, ασάφειες, ταυτολογίες, σολοικισμούς και κακοσυνταξίες, λεξιθηρία, κακόζηλο ύφος, πλατειασμούς και περιττολογίες.
# Όποιος κάνει το πείραμα, είναι σχεδόν βέβαιο ποια θέση θα πάρει στο ξεπερασμένο δίλημμα, αν πρέπει ή δεν πρέπει να διδάσκεται η αρχαία γλώσσα στο γυμνάσιο και τι είδους γλωσσική διδασκαλία στο σχολείο θα κάνει τα παιδιά μας επαρκείς γνώστες των επίσημων και λόγιων ποικιλιών της γλώσσας τους, ώστε να μάθουν στη συνέχεια μεταξύ πολλών άλλων και αρχαία ελληνικά".
And you may find yourself living in a shotgun shack And you may find yourself in another part of the world And you may find yourself behind the wheel of a large automobile And you may find yourself in a beautiful house, with a beautiful wife And you may ask yourself-Well...How did I get here?
Letting the days go by/let the water hold me down Letting the days go by/water flowing underground Into the blue again/after the money's gone Once in a lifetime/water flowing underground.
And you may ask yourself How do I work this? And you may ask yourself Where is that large automobile? And you may tell yourself This is not my beautiful house! And you may tell yourself This is not my beautiful wife!
Letting the days go by/let the water hold me down Letting the days go by/water flowing underground Into the blue again/after the money's gone Once in a lifetime/water flowing underground.
Same as it ever was...Same as it ever was...Same as it ever was... Same as it ever was...Same as it ever was...Same as it ever was... Same as it ever was...Same as it ever was...
Water dissolving...and water removing There is water at the bottom of the ocean Carry the water at the bottom of the ocean Remove the water at the bottom of the ocean!
Letting the days go by/let the water hold me down Letting the days go by/water flowing underground Into the blue again/in the silent water Under the rocks and stones/there is water underground.
Letting the days go by/let the water hold me down Letting the days go by/water flowing underground Into the blue again/after the money's gone Once in a lifetime/water flowing underground.
And you may ask yourself What is that beautiful house? And you may ask yourself Where does that highway go? And you may ask yourself Am I right?...Am I wrong? And you may tell yourself My god, What have I done?
Letting the days go by/let the water hold me down Letting the days go by/water flowing underground Into the blue again/in the silent water Under the rocks and stones/there is water underground.
Letting the days go by/let the water hold me down Letting the days go by/water flowing underground Into the blue again/after the money's gone Once in a lifetime/water flowing underground.
Same as it ever was...Same as it ever was...Same as it ever was... Same as it ever was...Same as it ever was...Same as it ever was... Same as it ever was...Same as it ever was...
"Διακριτική επίπληξη -ευγενέστατη είναι η αλήθεια- δεχθήκαμε από τα εντεταλμένα όργανα της ΠΑΕ Παναθηναϊκός για κάποια «φημολογούμενη» κρίση παίκτη της ομάδας που «ατυχώς» κοινοποιήσαμε και η οποία αφορούσε τον προπονητή Χενκ τεν Κάτε. Τυπικά η ΠΑΕ έχει δίκιο, καθότι οφείλει να προστατεύει τη σύμπνοια του δυναμικού της και να μην επιτρέπει να αναφύονται δηλητηριώδη παράσιτα στα αποδυτήρια. Άρα, οφείλουμε να απολογηθούμε και κατά κάποιον τρόπο να δείξουμε ταυτότητα - έστω και εκ του τυπογραφικού μακρόθεν.
Αναρωτιόμαστε λοιπόν: άνθρωποι σαν κι εμάς που παρακολουθούν το σύλλογο επί μισό αιώνα και βάλε, εξαρτώντας τη θυμική τους διάθεση από το κυριακάτικο ή τεταρτιανό αποτέλεσμα του εκάστοτε αγώνα, τι λόγους έχουν να παρέχουν πράγματα σε προπονητή και παίκτες και ουσιαστικά να τους εμποδίζουν στο έργο τους; Αν δεν μιλήσουμε για την ηθική υπόσταση της κερκίδας, για το άναρχο πλήθος και την άδηλη εσωτερική ομοψυχία του κυριακάτικου συμφυρμού, νόημα δεν βγαίνει. Πράγματι, δύσκολα εξηγείται ο λόγος που εξ απαλών ονύχων ένα παιδαρέλι ταυτίζει το εγώ του με μια ποδοσφαιρική ομάδα και συντηρεί αυτή την ταύτιση ίσαμε τα γεράματά του. Συνήθως οι άσχετοι προς το ποδόσφαιρο εξηγούν τον οπαδικό φανατισμό σαν λειψή καλλιέργεια, οχλοκρατία και σαν ένα είδος λαϊκής τύφλας. Η «τύφλα» χρειάζεται σε πολλά πράγματα στη ζωή, μόνο που από μόνη της δεν εξηγεί τίποτα. Όταν καθηγητές, ποιητές, επιχειρηματίες, ψυχαναλυτές, βουλευτές -ακόμη και ιερείς- κλίνουν το γόνυ στον ποδοσφαιρικό φανατισμό, κάτι βαθύτερο θα υπάρχει σε αυτό το φαινόμενο. Άλλωστε, στα μεγάλα ντέρμπι της δυτικής Ευρώπης, στην κερκίδα των επισήμων βλέπουμε από βασιλιάδες και πρωθυπουργούς μέχρι τον πιο άσημο κοινολαΐτη.
Το αλλόκοτο, όμως, σε αυτή την ανταπόκριση είναι ότι οι δεκάδες χιλιάδες της κερκίδας δεν έχουν στάτους. Μολονότι γνωρίζουν τα πάντα για την ομάδα και υπερφορτώνουν τη μνήμη τους με άπειρες λεπτομέρειες περί παικτών, αγώνων, επιτυχιών και ατυχιών, η σχέση τους με τον σύλλογο παραμένει επιεικώς εξωτερική. Δεν μετέχουν σε τίποτα· ούτε σε αλλαξοπροεδρίες, ούτε σε αγορές παικτών και προπονητών, ούτε στην οιαδήποτε απόφαση. Οι οπαδοί δεν μοιάζουν καθόλου με τους ψηφοφόρους των κομμάτων. Αυτά έχουν κάποιο έρμα δημοκρατικότητας, αντίθετα οι ομάδες -επιχειρήσεις γαρ- είναι απολυταρχικές. Η λαϊκή βάση βασίζει τον εαυτό της μονάχα, ενώ η ομάδα βασίζεται στις εμπνεύσεις του προέδρου. Οπότε, δημιουργείται ένα χάσμα το οποίο αποδεικνύεται δημιουργικό. Η κερκίδα λέει τα δικά της και οι διοικούντες τα δικά τους. Κανείς ποτέ δεν κατάφερε να φιμώσει την κερκίδα, να την ποδηγετήσει, να την αναγκάσει να απολογηθεί. Αυθαιρέτω δικαιώματι στην κερκίδα μιλάς ελεύθερα, καταφέρεσαι εναντίον πάντων, ασχημονείς όσο αντέχεις.
Μήπως είναι περίεργο ότι η κερκίδα βράζει εναντίον του Τεν Κάτε; Μέσα σε αυτό τον βραστήρα πληροφορηθήκαμε και την (υποτιθέμενη) φράση του Καραγκούνη και επειδή ταυτίζεται πλήρως με την άποψή μας την κοινοποιήσαμε. Πού βρίσκεται το αμάρτημα; Αν οι ιθύνοντες του συλλόγου υποψιάζονται υποβολιμιαίες σκέψεις, διασπορά ψευδών ειδήσεων και άλλα τερπνά παράγωγα, απλώς σφάλλουν, δείχνοντας υπερβάλλουσα ευθιξία. Απορούμε λοιπόν· όταν ο Κατσουράνης φθέγγεται δημοσίως και κρίνει ότι μόνο κατά δεύτερο λόγο το τριφύλλι διεκδικεί τον τίτλο, τι λένε οι ιθύνοντες επ' αυτού; Επίσης, τι λένε όταν ο Γεωργίου, στο Τηλε Άστυ, συμπέραινε με τα ακόλουθα λόγια: «Αυτός ο Τεν Κάτε θα πρέπει να ήταν τρόφιμος στο Νταού Πεντέλης, ο άνθρωπος είναι ανώμαλος σε όλα...». Όταν η διοίκηση χαρακτηρίζει μπαλαρίνες τους παίκτες, πώς νομιμοποιείται; Το πόπολο, κατά τα φαινόμενα, πρέπει να έχει ραμμένο το στόμα.
Ας πούμε, λοιπόν, τη γνώμη μας για τον λαλίστατο Τεν Κάτε. Το μόνο που έχει δείξει είναι η φυσική κατάσταση των παικτών, που όντως βγάζουν κάθε αγώνα στο φτερό. Από κει και πέρα πέφτει ολλανδικό σκότος. Στη σύνθεση της ενδεκάδας παίρνει συνεχώς βαθμό κάτω του μηδενός. Βάζει με τους Τούρκους ένα νεαρό δεξί μπακ, πρωτάρη δηλαδή, και, ω του θαύματος, τον χρίζει «τουρκικό» σκόρερ. Τι κάνει μετά; Τον εκδικείται, καρφώνοντάς τον στον πάγκο. Τον καίει δηλαδή. Θυμόμαστε τι έλεγε πέρυσι για τον Μάντζιο· φέτος ο Μάντζιος έχει πάρει εκπαιδευτική άδεια. Ένα χρόνο ανάβουμε κεράκι για να φτιάξει επιτέλους μια μέτρια έστω άμυνα· και τι βλέπουμε; Σε κάθε ματς κάνει τα πάντα για να παρατάξει ομάδα σακάτικη, «ξεκλείδωτη», λες και το κάνει επίτηδες. Πώς εξηγούνται εμφανίσεις όπως στο πρώτο ημίχρονο με τη Λάρισα και την Καβάλα; Να θυμίσουμε τα περσινά παιχνίδια με τον Εργοτέλη, τον Ηρακλή και τον Πανσερραϊκό; Οι ιθύνοντες μπορεί να μην το πιστεύουν, αλλά από τη στιγμή που κατεβάζει την ομάδα ξέρουμε -τουλάχιστον εμείς οι παλαιότεροι- αν θα βγάλουμε τα μάτια μας.
Για τον Καραγκούνη τώρα. Αυτό το παιδί είναι στην καρδιά μας εδώ και χρόνια, είναι ο μόνος παίκτης που, κι όταν ξενιτεύτηκε, τον θεωρούσαμε ατόφιο δικό μας παιδί. Ούτε τον Άγιο Νεκτάριο δεν έχει λατρέψει ο κόσμος όσο τον Γιώργο. Αν τον στενοχωρήσαμε, ευχαρίστως να καταβάλουμε το τίμημα. Όσο για το «άκουσε από κάποιον ότι άκουσε από κάποιον άλλον» που μας προσάπτει ο κ. Στέφανος Ησαΐας είναι σχετικώς επικίνδυνο. Ο λόγος είναι απλός: αφού η διοίκηση έχει ευθύνη έναντι της κερκίδας, γιατί ποτέ δεν μάθαμε π.χ. τι συνέβη επιτέλους στη Ριζούπολη και χαζοακούμε μόνο από το ράδιο-αρβύλα διάφορες φρικαλεότητες; Από την αρβύλα μαθαίνουμε γιατί πουλήθηκαν τότε οι παίκτες και τώρα τους μαζεύουμε έναν έναν, έστω και υπερήλικες. Εν πάση περιπτώσει, ο Τεν Κάτε θα φύγει κάποτε, όπως έφυγαν μύριοι όσοι· αντίθετα, εμείς μένουμε επί τα αυτά μισό αιώνα τώρα. Σεβαστείτε λοιπόν κι εσείς το πάθος μας. Έστω κι αν προβαίνουμε σε ατοπήματα".
"Την κατάργηση της αγροφυλακής ανακοίνωσε ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη Μιχάλης Χρυσοχοϊδης, στον απόηχο της αναδιάρθρωσης όλων των υπηρεσιών που τον αφορούν και ειδικότερα της Αστυνομίας και του Πυροσβεστικού Σώματος...".
2007 - Από την ομιλία του Β. Πολύδωρα στη Βουλή για την επανασύσταση της αγροφυλακής:
DON'T GET ME WRONG IF I'M LOOKING KIND OF DAZZLED I SEE NEON LIGHTS WHENEVER YOU WALK BY
DON'T GET ME WRONG IF YOU SAY "HELLO" AND I TAKE A RIDE UPON A SEA WHERE THE MYSTIC MOON IS PLAYING HAVOC WITH THE TIDE DON'T GET ME WRONG
DON'T GET ME WRONG IF I'M ACTING SO DISTRACTED I'M THINKING ABOUT THE FIREWORKS THAT GO OFF WHEN YOU SMILE
DON'T GET ME WRONG IF I SPLIT LIKE LIGHT REFRACTED I'M ONLY OFF TO WANDER ACROSS A MOONLIT MILE
ONCE IN AWHILE TWO PEOPLE MEET SEEMINGLY FOR NO REASON THEY JUST PASS ON THE STREET SUDDENLY THUNDER, SHOWERS EVERYWHERE WHO CAN EXPLAIN THE THUNDER AND RAIN BUT THERE'S SOMETHING IN THE AIR
DON'T GET ME WRONG IF I COME AND GO LIKE FASHION I MIGHT BE GREAT TOMORROW BUT HOPELESS YESTERDAY
DON'T GET ME WRONG IF I FALL IN THE 'MODE OF PASSION' IT MIGHT BE UNBELIEVABLE BUT LET'S NOT SAY "SO LONG" IT MIGHT JUST BE FANTASTIC DON'T GET ME WRONG
