27.2.10
Simon says
I'd like to play a game,
That is so much fun,
And it's not so very hard to do,
The name of the game is Simple Simon says,
And I would like for you to play it to,
Put your hands in the air,
Simple Simon says,
Shake them all about,
Simple Simon says,
Do it when Simon says,
Simple Simon says,
And you will never be out.
Simple Simon says,
Put your hands on your head,
Let your back bone stretch,
Simon says,
Simple simon says,
Put your hands on your head,
Let your back bone stiff,
Simon says,
Put your hands on your head,
Simple Simon says,
Bring them down by your side,
Simple Simon says,
Shake them to your left,
Simple Simon Says,
Now shake them to your right,
Put your hands on your head,
Simple Simon says,
Bring them down by your side,
Simple Simon says,
Shake them to your left,
Simple Simon Says,
Now shake them to your right,
Now that you have learnt,
To play this game with me,
You can see its not so hard to do,
Lets try it once again,
This time more carefully,
And I hope the winner will be you.
Clap your hands in the air,
Simple Simon says,
Do it double time,
Simple Simon says,
Slow it down like before,
Simple Simon says,
Ah, your looking fine.
Simple Simon says,
Now clap them high in the air,
Simple Simon says,
Do it double time,
Simple Simon says,
Slow it down like before,
Simple Simon says,
Ah, your looking fine.
24.2.10
Buena Vista Social Club - El Carretero
Por el camino del sitio mio
un carretero alegre paso
con su canciones que es muy sentida
y muy guajira allegre canto
Me voy al transbordador
a descargar la carretera
para cumplir con la meta
de mi pequena labor
A caballo vamos pa'l monte
a caballo vamos pa'l monte
Yo trabajo sin reposo
para poderme casar
y si lo llego a lograr
sere un guajiro dichoso
A caballo vamos pa'l monte
a caballo vamos pa'l monte
Soy guajiro y carretero
y en el campo vivo bien
porque el campo es el eden
mas lindo del mundo entero
A caballo vamos pa'l monte
a caballo vamos pa'l monte
Chapea el monte,cultiva el llano
recoge el fruto,de tu sudor.
22.2.10
Ντουέτα
Υπάρχουν φίλοι και γνωστοί που δοθείσης ευκαιρίας αναφέρονται με νόημα στην ιδιαίτερη σημασία που έχουν οι αριθμοί, όπως το 1 απ' όπου συνήθως ξεκινάει κανείς (ή μήπως από το 0;). Είναι άλλοι που προτιμούν τα μονά από τα ζυγά και τ' αντίστροφο. Τέλος, δεν λείπουν κι αυτοί που βρίσκουν νόημα στο 3, το 6 ή το 7, το 104, το 726, το 3011 και πάει λέγοντας. Καθένας έχει τους λόγους του που συχνά θεωρεί τόσο σημαντικούς, ώστε να είναι και να παραμένει πιστός στη σχέση με τον αριθμό του.
Κάποιοι αποδίδουν στη μοίρα το δέσιμο αυτό, μερικοί στη (μεταφυσική) έλξη που τους ασκούν τα μικροσκοπικά σημαδάκια και στη βαθύτερη αξία που τους αποκαλύπτεται, σαν δεθούν μαζί τους. Ετσι αισθάνονται όλοι δικαιωμένοι και προσπαθούν να αποδείξουν και σ' άλλους το δίκιο τους, χρησιμοποιώντας το αγαπημένο τους νούμερο σε λόττο, τζόκερ και λαχεία, ρουλέτα, λοταρίες κι ιππόδρομο και περιμένοντας να αποβεί και τυχερό.
Προχθές έμαθα για κάποιον που τον κέρδισε το 2, γιατί νομίζετε; Επειδή βρήκε τον άνθρωπο που θα κάνουν μαζί διαδικτυακό ραδιόφωνο. Θα σας κρατώ ενήμερους.
Κάποιοι αποδίδουν στη μοίρα το δέσιμο αυτό, μερικοί στη (μεταφυσική) έλξη που τους ασκούν τα μικροσκοπικά σημαδάκια και στη βαθύτερη αξία που τους αποκαλύπτεται, σαν δεθούν μαζί τους. Ετσι αισθάνονται όλοι δικαιωμένοι και προσπαθούν να αποδείξουν και σ' άλλους το δίκιο τους, χρησιμοποιώντας το αγαπημένο τους νούμερο σε λόττο, τζόκερ και λαχεία, ρουλέτα, λοταρίες κι ιππόδρομο και περιμένοντας να αποβεί και τυχερό.
Προχθές έμαθα για κάποιον που τον κέρδισε το 2, γιατί νομίζετε; Επειδή βρήκε τον άνθρωπο που θα κάνουν μαζί διαδικτυακό ραδιόφωνο. Θα σας κρατώ ενήμερους.
(Προέλευση της εικόνας)
20.2.10
Talking Heads - Sax and Violins
Falling falling
Gonna drop like a stone
I'm falling through the atmosphere
On a warm afternoon
If lovers discover
That ev'ryone dies
So don't tell me, please hold me
It's a dangerous life
Daddy dear
Let's get outta here
I'm scared
10 o'clock
Nighttime in New York
It's weird
If you're looking for trouble
That's what you will find
Mom & pop
They will fuck you up
For sure
Love so deep
Kills you in your sleep
It's true
Love keeps us together
And love keeps us alive
And we - are criminals that never
broke no laws
And all - we needed was a net
to break our fall
They're searching for diamonds
They're grabbin' at straws
Sex 'n' sin
Sax 'n' violins
It's hell
Wooden heads
Furniture with legs
For sale -
Love keeps us together
And love will drive us insane
And we - are criminals that never
broke no laws
And all - we needed was a net
to break our fall
Going home
Back where I belong
To stay -
Rays of light
They will turn the light
To day -
Birds travel together
Birds follow the sun
And I - am watching as the birds go flying home
19.2.10
Iggy Pop - In the death car
A howling wind is whistling in the night
My dog is growling in the dark
Something's pulling me outside
To ride around in circles
I know that you have got the time
Coz anything I want, you do
You'll take a ride through the strangers
Who don't understand how to feel
In the deathcar, we're alive
In the deathcar, we're alive
I'll let some air come in the window
Kind of wakes me up a little
I don't turn on the radio
Coz they play shit, like....You know
When your hand was down on my dick
It felt quite amazing
And now that, that is all over
All we've got is the silence
In the deathcar, we're alive
In the deathcar, we're alive
So come on mandolins, play
When I touched you
I felt that you still had your baby fat
And a little taste of baby's breath
Makes me forget about death
At your age you're still joking
It ain't time yet for the choking
So now we can see the movie and see each other truly
In the deathcar, we're alive
In the deathcar, we're alive
I want to hear some mandolins
18.2.10
17.2.10
16.2.10
Μιά φορά το χρόνο
Είναι απορίας άξιο πώς καταφέρνει τα τελευταία 10 χρόνια η αντροπαρέα μας να συναντιέται -με μικρές παρασπονδίες και ψιλοκαθυστερήσεις- το βράδυ της παραμονής της Καθαρής Δευτέρας. Ολο τον υπόλοιπο χρόνο είμαστε χαμένοι, αυτή όμως τη νύχτα παρόντες στο ίδιο μπαρ από το 2007. Το προηγούμενο στέκι έκλεισε (έγινε είδη δώρων) κι έτσι, αναγκαστικά, έπρεπε να βρεθεί καινούργιο που βρίσκεται -πού αλλού;- στα βόρεια προάστεια.
Η παρέα στην κλασσική σύνθεσή της αριθμεί 5 άτομα. Την προηγούμενη φορά τρεις ήταν παντρεμένοι, ένας προσφάτως χωρισμένος κι ένας φανατικός εργένης. Χθές είχαμε μια απουσία: Ηλθαν οι 2 παντρεμένοι, ο χωρισμένος που εν τω μεταξύ συζεί κι ο εργένης, που συνεχίζει να κρατάει ψηλά τη σημαία της συνέπειάς του (της οποίας είναι κι ο αυστηρότερος κριτής).
Περιμένοντας τα πρώτα ποτά έγινε μια γρήγορη ενημέρωση σε τίτλους, δεν υπήρχε κάτι που να προξενεί έκπληξη κι έτσι ξεκίνησε αυτό το χάος που ενσκήπτει όταν η παρέα αποτελείται μόνο από άνδρες: η συζήτηση πεταγόταν από το ένα θέμα στο άλλο, τα πειράγματα για την ήττα του βάζελου ήταν έντονα, τα ανέκδοτα έπεφταν κατά ριπάς, η κριτική στο φορολογικό νομοσχέδιο ήταν υψηλή.
Σ' αυτό το μοτίβο κύλησε η ώρα μέχρι τον τρίτο και τελευταίο γύρο των ποτών. Καθώς έφθασαν και πήραν τη θέση τους τα χέρια μας είχε πάει 12:30, η ένταση της μουσικής είχε ανέβει κι επικοινωνία λόγω του θορύβου ήταν δύσκολη. Ετσι κάπου κάπου χάζευα δεξιά μας ένα ζευγάρι, που προσπαθούσε χωρίς επιτυχία να ανταποκριθεί στο πνεύμα της ημέρας (14.2)
Υπήρχαν μεγάλες παύσεις, κατά τις οποίες έμπλεκαν τα χέρια τους κοιτάζοντας ο καθένας μπροστά, όπως οι καλεσμένοι στις εκπομπές της τηλεόρασης.
Γυρίζοντας την προσοχή μου στην παρέα είδα το χωρισμένο να έχει το λόγο και τους άλλους να πασχίζουν να τον ακούσουν. Μιλούσε για μια επαγγελματική συνάντηση στο Γραφείο του, στην οποία ήταν -χωρίς ιδιαίτερο λόγο- πολύ αγχωμένος. Καθώς ολοκληρώθηκε κι η αίθουσα συσκέψεων άδειαζε τον πλησίασε μια νέα συνεργάτης του (Κάλι το μικρό της) και τον ρώτησε, γιατί δείχνει τόσο στρεσαρισμένος; Διαλέγοντας νάναι ειλικρινής της απάντησε, πως εδώ και 2 μήνες έφθανε στη δουλειά του το πρωΐ έχοντας προγραμματίσει να κάνει 10 συγκεκριμένα πράγματα κι έφευγε το βράδυ, χωρίς νάχει ασχοληθεί με τα 5 από αυτά ενώ είχαν σκάσει και διάφορα άλλα. Ολοι μας νιώσαμε γρήγορα, πώς αισθανόταν, και κουνήσαμε το κεφάλι.
- Και τί σου είπε; ρώτησε ο ένας παντρεμένος, ψάχνοντας στο μπώλ με τους ξηρούς καρπούς όπου υπήρχαν μόνο φλούδια (το τελευταίο φυστίκι είχα προλάβει εγώ).
- Οτι είναι θέμα ...ρόνου, απάντησε, ενώ από τα ηχεία ούρλιαζε "happy birthday" ο Στήβι Γουόντερ και μιά τούρτα υπερίπτατο (με τα βεγγαλικά της) για να προσγειωθεί 2 τραπέζια πίσω μας.
- That's life, έσπευσε να προσθέσει με νόημα ο εργένης.
Γύρω στη 1 πληρώσαμε και το διαλύσαμε, ανανεώνοντας το ραντεβού μας για το βράδυ της Κυριακής 6.3.2011. Επιστρέφοντας σπίτι θυμήθηκα την τελευταία κουβέντα κι επειδή δεν ήμουν σίγουρος για την απάντηση που έδωσε η κοπέλα στο φίλο μας τον κάλεσα στο κινητό:
- Ρε συ, τί ακριβώς σου είπε η Κάλι (δεν την είπαμε);
- Ναί, ότι είναι θέμα Κρόνου
- Χρόνου ή Κρόνου;
- Κρόνου! Επέμενε πως ήταν ανάδρομος από τα μέσα Νοεμβρίου...
Σκάσαμε κι οι 2 μας στα γέλια κι έτσι -online κι εύθυμοι, μιλώντας για διάφορα- έφθασα πρώτος στο σπίτι μου και τον καληνύχτισα.
Η παρέα στην κλασσική σύνθεσή της αριθμεί 5 άτομα. Την προηγούμενη φορά τρεις ήταν παντρεμένοι, ένας προσφάτως χωρισμένος κι ένας φανατικός εργένης. Χθές είχαμε μια απουσία: Ηλθαν οι 2 παντρεμένοι, ο χωρισμένος που εν τω μεταξύ συζεί κι ο εργένης, που συνεχίζει να κρατάει ψηλά τη σημαία της συνέπειάς του (της οποίας είναι κι ο αυστηρότερος κριτής).
Περιμένοντας τα πρώτα ποτά έγινε μια γρήγορη ενημέρωση σε τίτλους, δεν υπήρχε κάτι που να προξενεί έκπληξη κι έτσι ξεκίνησε αυτό το χάος που ενσκήπτει όταν η παρέα αποτελείται μόνο από άνδρες: η συζήτηση πεταγόταν από το ένα θέμα στο άλλο, τα πειράγματα για την ήττα του βάζελου ήταν έντονα, τα ανέκδοτα έπεφταν κατά ριπάς, η κριτική στο φορολογικό νομοσχέδιο ήταν υψηλή.
Σ' αυτό το μοτίβο κύλησε η ώρα μέχρι τον τρίτο και τελευταίο γύρο των ποτών. Καθώς έφθασαν και πήραν τη θέση τους τα χέρια μας είχε πάει 12:30, η ένταση της μουσικής είχε ανέβει κι επικοινωνία λόγω του θορύβου ήταν δύσκολη. Ετσι κάπου κάπου χάζευα δεξιά μας ένα ζευγάρι, που προσπαθούσε χωρίς επιτυχία να ανταποκριθεί στο πνεύμα της ημέρας (14.2)
Υπήρχαν μεγάλες παύσεις, κατά τις οποίες έμπλεκαν τα χέρια τους κοιτάζοντας ο καθένας μπροστά, όπως οι καλεσμένοι στις εκπομπές της τηλεόρασης.
Γυρίζοντας την προσοχή μου στην παρέα είδα το χωρισμένο να έχει το λόγο και τους άλλους να πασχίζουν να τον ακούσουν. Μιλούσε για μια επαγγελματική συνάντηση στο Γραφείο του, στην οποία ήταν -χωρίς ιδιαίτερο λόγο- πολύ αγχωμένος. Καθώς ολοκληρώθηκε κι η αίθουσα συσκέψεων άδειαζε τον πλησίασε μια νέα συνεργάτης του (Κάλι το μικρό της) και τον ρώτησε, γιατί δείχνει τόσο στρεσαρισμένος; Διαλέγοντας νάναι ειλικρινής της απάντησε, πως εδώ και 2 μήνες έφθανε στη δουλειά του το πρωΐ έχοντας προγραμματίσει να κάνει 10 συγκεκριμένα πράγματα κι έφευγε το βράδυ, χωρίς νάχει ασχοληθεί με τα 5 από αυτά ενώ είχαν σκάσει και διάφορα άλλα. Ολοι μας νιώσαμε γρήγορα, πώς αισθανόταν, και κουνήσαμε το κεφάλι.
- Και τί σου είπε; ρώτησε ο ένας παντρεμένος, ψάχνοντας στο μπώλ με τους ξηρούς καρπούς όπου υπήρχαν μόνο φλούδια (το τελευταίο φυστίκι είχα προλάβει εγώ).
- Οτι είναι θέμα ...ρόνου, απάντησε, ενώ από τα ηχεία ούρλιαζε "happy birthday" ο Στήβι Γουόντερ και μιά τούρτα υπερίπτατο (με τα βεγγαλικά της) για να προσγειωθεί 2 τραπέζια πίσω μας.
- That's life, έσπευσε να προσθέσει με νόημα ο εργένης.
Γύρω στη 1 πληρώσαμε και το διαλύσαμε, ανανεώνοντας το ραντεβού μας για το βράδυ της Κυριακής 6.3.2011. Επιστρέφοντας σπίτι θυμήθηκα την τελευταία κουβέντα κι επειδή δεν ήμουν σίγουρος για την απάντηση που έδωσε η κοπέλα στο φίλο μας τον κάλεσα στο κινητό:
- Ρε συ, τί ακριβώς σου είπε η Κάλι (δεν την είπαμε);
- Ναί, ότι είναι θέμα Κρόνου
- Χρόνου ή Κρόνου;
- Κρόνου! Επέμενε πως ήταν ανάδρομος από τα μέσα Νοεμβρίου...
Σκάσαμε κι οι 2 μας στα γέλια κι έτσι -online κι εύθυμοι, μιλώντας για διάφορα- έφθασα πρώτος στο σπίτι μου και τον καληνύχτισα.
(Προέλευση της εικόνας)
15.2.10
Enjoy the silence
Words like violence
Break the silence
Come crashing in
Into my little world
Painful to me
Pierce right through me
Can't you understand
Oh my little girl
All I ever wanted
All I ever needed
Is here in my arms
Words are very unnecessary
They can only do harm
Vows are spoken
To be broken
Feelings are intense
Words are trivial
Pleasures remain
So does the pain
Words are meaningless
And forgettable
All I ever wanted
All I ever needed
Is here in my arms
Words are very unnecessary
They can only do harm
Enjoy the silence
14.2.10
The Temper Trap - Sweet Disposition
sweet disposition
never too soon
oh reckless abandon
like no one's
watching you
a moment, a love
a dream, a laugh
a kiss, a cry
our rights, our wrongs
a moment, a love
a dream, a laugh
a moment, a love
a dream, a laugh
just stay there
cause i'll be comin over
and while our bloods still young
it's so young
it runs
and we won't stop til it's over
won't stop to surrender
songs of desperation
I played them for you
a moment, a love
a dream, a laugh
a kiss, a cry
our rights, our wrongs
a moment, a love
a dream, a laugh
a moment, a love
a dream, a laugh
just stay there
cause i'll be comin over
and while our bloods still young
it's so young
it runs
and we won't stop til it's over
won't stop to surrender
a moment, a love
a dream, a laugh
a kiss, a cry
our rights, our wrongs (won't stop til it's over)
13.2.10
Εξομολογήσεις
Από email (παλιού) επισκέπτη:
"...Χωρίς να λέω ότι είμαι ο τακτικότερος επισκέπτης σας, όποτε βλέπω φώς μπαίνω και σας ρίχνω μια ματιά. Ας πούμε ότι είμαι συνδρομητής σας, όπως αυτοί που ζουν σε ξένη χώρα και περιμένουν να φθάσει η εφημερίδα τους από την πατρίδα. Εχοντας λοιπόν μια τέτοια -στη χάση και στη φέξη- επαφή με τα μονά ζυγά σχεδόν από την αρχή τους θέλω να σας πω μερικές σκόρπιες σκέψεις μου.
Τα πόστ σας τις περισσότερες φορές, αν αφαιρέσει κανείς τη "μονομανία" σας με τις προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ και τις εκστρατείες των υποψηφίων, είναι απρόσμενα κι άλλοτε μου άρεσαν κι άλλοτε όχι -μα καθόλου όμως, όπως αυτό με τον αναπτήρα (που δεν είναι και το μόνο).
Τώρα τελευταία προτιμάτε τραγούδια. Το 2009, μάλιστα, θαρρώ πως υπερτερούν από τα κείμενα. Και το 2010, όμως, συνεχίζεται η παράδοση.
Αρκετά, όμως, με την κριτική. Ηρθε η ώρα να πάρουν τα μονά ζυγά στα χέρια τους οι λιγοστοί αναγνώστες σας. Ακούστε, λοιπόν, και βάλτε αν μπορείτε το κατάλληλο μουσικό χαλί στην ιστορία που θα σας διηγηθώ:
Ετοιμαζόμουν τις προάλλες να βγώ από το gmail, όταν έλαβα από άγνωστο πρόσωπο ένα mail: "Μπαίνω για μπάνιο...". Οσο κι αν έψαξα, δεν βρήκα κάτι να μου θυμίζει η διεύθυνση "...@yahoo.gr". Φαίνεται πως πέρασε κάμποση ώρα, γιατί ακολούθησε νέο: "Στεγνώνω μαλλιά...". Η μυστηριώδης αποστολέας (ήταν φανερό πως ήταν γυναίκα) είχε τελειώσει το μπάνιο της. Ηρθαν κι άλλα mail, που μετέφεραν με ελάχιστα λόγια και μεγάλη πειστικότητα τη διαδικασία που η άγνωστή μου ακολουθούσε καθώς ντυνόταν.
Αναρωτιόμουν όλη αυτή την ώρα (πρέπει να κράτησε λίγο πάνω από 30') αν θάπρεπε να απαντήσω σε κάποιο από τα μηνύματα, ενημερώνοντας ότι τα στέλνει σε λάθος πρόσωπο. Δεν τόκανα για ένα απλό λόγο: Ηταν η πρώτη και μάλλον μοναδική φορά στη ζωή μου, που παρακολουθώντας (λάθρα, είναι η αλήθεια) μια γυναίκα να ντύνεται ένιωσα ότι ο έρωτας μπορεί να μετατρέψει μια τέτοια διαδικασία ρουτίνας σε περιπέτεια.
Βλέποντας πως αύριο είναι 14 Φεβρουαρίου, είμαι σίγουρος ότι δεν θα δημοσιεύσετε το mail μου. 3 σχεδόν χρόνια τώρα δεν έχετε καν αναφερθεί σε αυτή την ημέρα..."
Για τη μεταφορά
ΜΟΝΑ ΖΥΓΑ
"...Χωρίς να λέω ότι είμαι ο τακτικότερος επισκέπτης σας, όποτε βλέπω φώς μπαίνω και σας ρίχνω μια ματιά. Ας πούμε ότι είμαι συνδρομητής σας, όπως αυτοί που ζουν σε ξένη χώρα και περιμένουν να φθάσει η εφημερίδα τους από την πατρίδα. Εχοντας λοιπόν μια τέτοια -στη χάση και στη φέξη- επαφή με τα μονά ζυγά σχεδόν από την αρχή τους θέλω να σας πω μερικές σκόρπιες σκέψεις μου.
Τα πόστ σας τις περισσότερες φορές, αν αφαιρέσει κανείς τη "μονομανία" σας με τις προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ και τις εκστρατείες των υποψηφίων, είναι απρόσμενα κι άλλοτε μου άρεσαν κι άλλοτε όχι -μα καθόλου όμως, όπως αυτό με τον αναπτήρα (που δεν είναι και το μόνο).
Τώρα τελευταία προτιμάτε τραγούδια. Το 2009, μάλιστα, θαρρώ πως υπερτερούν από τα κείμενα. Και το 2010, όμως, συνεχίζεται η παράδοση.
Αρκετά, όμως, με την κριτική. Ηρθε η ώρα να πάρουν τα μονά ζυγά στα χέρια τους οι λιγοστοί αναγνώστες σας. Ακούστε, λοιπόν, και βάλτε αν μπορείτε το κατάλληλο μουσικό χαλί στην ιστορία που θα σας διηγηθώ:
Ετοιμαζόμουν τις προάλλες να βγώ από το gmail, όταν έλαβα από άγνωστο πρόσωπο ένα mail: "Μπαίνω για μπάνιο...". Οσο κι αν έψαξα, δεν βρήκα κάτι να μου θυμίζει η διεύθυνση "...@yahoo.gr". Φαίνεται πως πέρασε κάμποση ώρα, γιατί ακολούθησε νέο: "Στεγνώνω μαλλιά...". Η μυστηριώδης αποστολέας (ήταν φανερό πως ήταν γυναίκα) είχε τελειώσει το μπάνιο της. Ηρθαν κι άλλα mail, που μετέφεραν με ελάχιστα λόγια και μεγάλη πειστικότητα τη διαδικασία που η άγνωστή μου ακολουθούσε καθώς ντυνόταν.
Αναρωτιόμουν όλη αυτή την ώρα (πρέπει να κράτησε λίγο πάνω από 30') αν θάπρεπε να απαντήσω σε κάποιο από τα μηνύματα, ενημερώνοντας ότι τα στέλνει σε λάθος πρόσωπο. Δεν τόκανα για ένα απλό λόγο: Ηταν η πρώτη και μάλλον μοναδική φορά στη ζωή μου, που παρακολουθώντας (λάθρα, είναι η αλήθεια) μια γυναίκα να ντύνεται ένιωσα ότι ο έρωτας μπορεί να μετατρέψει μια τέτοια διαδικασία ρουτίνας σε περιπέτεια.
Βλέποντας πως αύριο είναι 14 Φεβρουαρίου, είμαι σίγουρος ότι δεν θα δημοσιεύσετε το mail μου. 3 σχεδόν χρόνια τώρα δεν έχετε καν αναφερθεί σε αυτή την ημέρα..."
Για τη μεταφορά
ΜΟΝΑ ΖΥΓΑ
(Προέλευση της εικόνας)
12.2.10
Hold on
They hung a sign up in out town
"if you live it up, you won't
live it down"
So, she left Monte Rio, son
Just like a bullet leaves a gun
With charcoal eyes and Monroe hips
She went and took that California trip
Well, the moon was gold, her
Hair like wind
She said don't look back just
Come on Jim
Oh you got to
Hold on, Hold on
You got to hold on
Take my hand, I'm standing right here
You gotta hold on
Well, he gave her a dimestore watch
And a ring made from a spoon
Everyone is looking for someone to blame
But you share my bed, you share my name
Well, go ahead and call the cops
You don't meet nice girls in coffee shops
She said baby, I still love you
Sometimes there's nothin left to do
Oh you got to
Hold on, hold on
You got to hold on
Take my hand, I'm standing right here, you got to
Just hold on.
Well, God bless your crooked little heart St. Louis got the best of me
I miss your broken-china voice
How I wish you were still here with me
Well, you build it up, you wreck it down
You burn your mansion to the ground
When there's nothing left to keep you here, when
You're falling behind in this
Big blue world
Oh you go to
Hold on, hold on
You got to hold on
Take my hand, I'm standing right here
You got to hold on
Down by the Riverside motel,
It's 10 below and falling
By a 99 cent store she closed her eyes
And started swaying
But it's so hard to dance that way
When it's cold and there's no music
Well your old hometown is so far away
But, inside your head there's a record
That's playing, a song called
Hold on, hold on
You really got to hold on
Take my hand, I'm standing right here
And just hold on.
9.2.10
I drove all night
I had to escape
The city was sticky and cruel
Maybe I should have called you first
But I was dying to get to you
I was dreaming while I drove
The long straight road ahead, uh, huh
Could taste your sweet kisses
Your arms open wide
This fever for you is just burning me up inside
I drove all night to get to you
Is that alright
I drove all night
Crept in your room
Woke you from your sleep
To make love to you
Is that alright
I drove all night
What in this world
Keep us from tearing apart
No matter where I go I hear
The beating of your heart
I think about you
When the night is cold and dark
No one can move me
The way that you do
Nothing erases the feeling between me and you
I drove all night to get to you
Is that alright
I drove all night
Crept in your room
Woke you from your sleep
To make love to you
Is that alright
I drove all night
Could taste your sweet kisses
Your arms open wide
This fever for you is just burning me up inside
I drove all night to get to you
Is that alright
I drove all night
Crept in your room
Woke you from your sleep
To make love to you
I drove all night
8.2.10
You got me
If you were worried 'bout where
I been or who I saw or
what club I went to with my homies
baby don't worry you know that you got me
7.2.10
Copacabana
Her name was Lola, she was a showgirl
With yellow feathers in her hair and a dress cut down to there
She would merengue and do the cha-cha
And while she tried to be a star, Tony always tended bar
Across a crowded floor, they worked from 8 till 4
They were young and they had each other
Who could ask for more?
At the Copa (CO!), Copacabana (Copacabana)
The hottest spot north of Havana (here)
At the Copa (CO!), Copacabana
Music and passion were always the fashion
At the Copa....they fell in love
His name was Rico, he wore a diamond
He was escorted to his chair, he saw Lola dancin' there
And when she finished, he called her over
But Rico went a bit too far, Tony sailed across the bar
And then the punches flew and chairs were smashed in two
There was blood and a single gun shot
But just who shot who?
At the Copa (CO!), Copacabana (Copacabana)
The hottest spot north of Havana (here)
At the Copa (CO!), Copacabana
Music and passion were always the fashion
At the Copa....she lost her love
Her name is Lola, she was a showgirl
But that was 30 years ago, when they used to have a show
Now it's a disco, but not for Lola
Still in the dress she used to wear, faded feathers in her hair
She sits there so refined, and drinks herself half-blind
She lost her youth and she lost her Tony
Now she's lost her mind!
At the Copa (CO!), Copacabana (Copacabana)
The hottest spot north of Havana (here)
At the Copa (CO!), Copacabana
Music and passion were always the fashion
At the Copa....don't fall in love
6.2.10
Gimme Shelter
Oh, a storm is threat'ning
My very life today
If I don't get some shelter
Oh yeah, I'm gonna fade away
War, children, it's just a shot away
It's just a shot away
War, children, it's just a shot away
It's just a shot away
Ooh, see the fire is sweepin'
My very street today
Burns like a red coal carpet
Mad bull lost its way
War, children, it's just a shot away
It's just a shot away
War, children, it's just a shot away
It's just a shot away
Rape, murder!
It's just a shot away
It's just a shot away
Rape, murder!
It's just a shot away
It's just a shot away
Rape, murder!
It's just a shot away
It's just a shot away
The floods is threat'ning
My very life today
Gimme, gimme shelter
Or I'm gonna fade away
War, children, it's just a shot away
It's just a shot away
I tell you love, sister, it's just a kiss away
It's just a kiss away
3.2.10
Μαύρο
«Θα μαυρίσει ο τόπος αν εφαρμοστεί (ο προτεινόμενος νόμος για παροχή ελληνικής ιθαγένειας). Θα γεμίσουμε παραρτήματα της Αλ Κάϊντα. Δεν μπορείς να φέρνεις 700.000 μουσουλμάνους να τους κάνεις Ελληνες, χωρίς να ρωτάς την εκκλησία», φέρεται -κατά το ΒΗΜΑ- ειπών ο μητροπολίτης Θεσ/νίκης Ανθιμος, ενδεδυμένος κατά πάσα πιθανότητα με μαύρα ράσα.
( Προέλευση της εικόνας)
24.1.10
Αντιδράσεις "εκτός θέματος"
Από το σημερινό ΒΗΜΑ το άρθρο του Δ. Σωτηρόπουλου:
"Τα επιχειρήματα των αντιπάλων του νομοσχεδίου περί ιθαγένειας και ψήφου μεταναστών αποτελούν παράδειγμα του θολού τοπίου μέσα στο οποίο συζητείται όχι μόνο η συγκεκριμένη ρύθμιση αλλά τα περισσότερα μέτρα δημόσιας πολιτικής. Τούτο συμβαίνει για μια σειρά λόγους: έλλειψη πληροφόρησης σχετικά με τη νέα ρύθμιση, άγνοια εμπειρικών δεδομένων του υπό ρύθμιση προβλήματος, σύγχυση μεταξύ διαφορετικών προβλημάτων και άρα αντιδράσεις «εκτός θέματος», σαθρότητα κριτηρίων με βάση τα οποία οι αντίπαλοι του νομοσχεδίου απαντούν στο πρόβλημα, αδυναμία ένταξης της ρύθμισης σε ευρύτερη προοπτική. Ορισμένα από αυτά τα γνωρίσματα αναπαράγονται εσκεμμένα, από όσους- λίγους- παρεμβαίνουν στη συζήτηση κακόπιστα· άλλα οφείλονται σε χρόνιες αδυναμίες της ελληνικής δημόσιας σφαίρας (πόλωση, έλλειψη σοβαρής πολιτικής αγωγής στα σχολεία, απουσία δομών δημόσιου διαλόγου εκτός του Κοινοβουλίου, προβλήματα διαφάνειας και επαγγελματισμού σε πολλά μέσα ενημέρωσης).
Ανάμεσα στις αρνητικές αντιδράσεις, ξεχωρίζουν δύο. Κατά την πρώτη, η νέα ρύθμιση θα προσελκύσει κύματα μεταναστών που θα εκμεταλλευθούν τις επωφελείς για αυτούς νέες διατάξεις, ώστε, π.χ., να γεννήσουν τα παιδιά τους εδώ αντί σε άλλη δυτική χώρα. Κατά τη δεύτερη, θα υπονομευθεί η εθνική ομοιογένεια, μέσω αλλοίωσης της εθνικής ταυτότητας. Οποιος προβάλλει την πρώτη αντίρρηση έχει πολύ μεγάλη ιδέα για την Ελλάδα του 2010. Οποιος υποστηρίζει τη δεύτερη ίσως αγνοεί την ιστορική ετερογένεια των ελλήνων πολιτών και το πολυσύνθετο περιεχόμενο της εθνικής ταυτότητας.
Είναι προφανές ότι ο ρυθμός και ο όγκος της μετανάστευσης δεν θα επηρεαστούν από τη δυνατότητα που θα παράσχει ο νόμος στους ήδη μόνιμα διαμένοντες γονείς παιδιού που γεννήθηκε εδώ, να ζητήσουν να τού αποδοθεί η ελληνική ιθαγένεια. Ούτε, πάλι, όσοι μεταναστεύσουν προς την Ελλάδα θα το κάνουν επειδή κάποτε, εφόσον κριθεί ότι πληρούν τις προϋποθέσεις του νόμου, θα μπορέσουν να ψηφίσουν για τον δήμαρχο κάποιας ελληνικής πόλης. Ανεξάρτητα από την πρόθεση του νομοθέτη, η μετανάστευση προς την Ελλάδα και διαμέσου της Ελλάδας θα αυξηθεί έτσι κι αλλιώς λόγω της γεωγραφικής της θέσης, των προβλημάτων επιβίωσης και της διεύρυνσης του χάσματος πλούσιων- φτωχών στον κοντινό μας «Τρίτο Κόσμο».
Η «εθνική ομοιογένεια», εξάλλου, είναι έννοια προβληματική: μεταξύ των ελλήνων πολιτών υπήρχαν ανέκαθεν μειονότητες αλλόγλωσσων και αλλόθρησκων. Κατά τον προηγούμενο αιώνα πολλοί από αυτούς ανταλλάχθηκαν με ελληνικούς πληθυσμούς που βρίσκονταν εκτός Ελλάδας ή εκδιώχθηκαν. Από πολλούς «αλλογενείς» αφαιρέθηκε η ελληνική ιθαγένεια, όταν έκαναν το λάθος να ταξιδέψουν εκτός των ελληνικών συνόρων (συνήθης πρακτική μέχρι την τροποποίηση του Κώδικα Ιθαγένειας το 1998). Δεν είναι παρηγορητικό ότι και άλλα κράτη έκαναν τα ίδια.
Τις τελευταίες δύο δεκαετίες πλήθη μεταναστών εντάχθηκαν στον οικονομικά ενεργό πληθυσμό. Για τους παλαιότερους από αυτούς και κυρίως για τα παιδιά τους, προκύπτει ένα ζήτημα δικαιοσύνης. Αν δεν θέλουμε να παρατείνουμε τον διχασμό της κοινωνίας (πολλοί φορείς όλων των δικαιωμάτων, λιγότεροι κανενός δικαιώματος), πρέπει σταδιακά να δώσουμε πολιτικά δικαιώματα σε όσους μετανάστες πληρούν προϋποθέσεις παρόμοιες με τις ισχύουσες στις περισσότερες χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Η ανησυχία περί μελλοντικής αλλοίωσης της εθνικής ταυτότητας είναι άτοπη, δεδομένου ότι οι νέοι, χάρη στις σύγχρονες συγκοινωνιακές και επικοινωνιακές δυνατότητες, ζουν ήδη ταυτόχρονα στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, στον κόσμο, απολαμβάνοντας περισσότερες από μια συλλογικές ταυτότητες.
Τέλος, παρά τον ειδικό της χαρακτήρα, η προτεινόμενη ρύθμιση για τους μετανάστες και τα παιδιά τους έχει ευρύτερη σημασία και για όσους δεν είναι μετανάστες. Πολλοί αυτόχθονες δεν συγκινούνται πλέον από τα διαδοχικά και κάποτε εύλογα οράματα που το πολιτικό μας σύστημα διακίνησε στο παρελθόν (ανεξάρτητη, ελεύθερη, αναπτυγμένη, ισχυρή Ελλάδα). Το ζητούμενο πλέον είναι η- ανεύρετη- δίκαιη Ελλάδα".
"Τα επιχειρήματα των αντιπάλων του νομοσχεδίου περί ιθαγένειας και ψήφου μεταναστών αποτελούν παράδειγμα του θολού τοπίου μέσα στο οποίο συζητείται όχι μόνο η συγκεκριμένη ρύθμιση αλλά τα περισσότερα μέτρα δημόσιας πολιτικής. Τούτο συμβαίνει για μια σειρά λόγους: έλλειψη πληροφόρησης σχετικά με τη νέα ρύθμιση, άγνοια εμπειρικών δεδομένων του υπό ρύθμιση προβλήματος, σύγχυση μεταξύ διαφορετικών προβλημάτων και άρα αντιδράσεις «εκτός θέματος», σαθρότητα κριτηρίων με βάση τα οποία οι αντίπαλοι του νομοσχεδίου απαντούν στο πρόβλημα, αδυναμία ένταξης της ρύθμισης σε ευρύτερη προοπτική. Ορισμένα από αυτά τα γνωρίσματα αναπαράγονται εσκεμμένα, από όσους- λίγους- παρεμβαίνουν στη συζήτηση κακόπιστα· άλλα οφείλονται σε χρόνιες αδυναμίες της ελληνικής δημόσιας σφαίρας (πόλωση, έλλειψη σοβαρής πολιτικής αγωγής στα σχολεία, απουσία δομών δημόσιου διαλόγου εκτός του Κοινοβουλίου, προβλήματα διαφάνειας και επαγγελματισμού σε πολλά μέσα ενημέρωσης).
Ανάμεσα στις αρνητικές αντιδράσεις, ξεχωρίζουν δύο. Κατά την πρώτη, η νέα ρύθμιση θα προσελκύσει κύματα μεταναστών που θα εκμεταλλευθούν τις επωφελείς για αυτούς νέες διατάξεις, ώστε, π.χ., να γεννήσουν τα παιδιά τους εδώ αντί σε άλλη δυτική χώρα. Κατά τη δεύτερη, θα υπονομευθεί η εθνική ομοιογένεια, μέσω αλλοίωσης της εθνικής ταυτότητας. Οποιος προβάλλει την πρώτη αντίρρηση έχει πολύ μεγάλη ιδέα για την Ελλάδα του 2010. Οποιος υποστηρίζει τη δεύτερη ίσως αγνοεί την ιστορική ετερογένεια των ελλήνων πολιτών και το πολυσύνθετο περιεχόμενο της εθνικής ταυτότητας.
Είναι προφανές ότι ο ρυθμός και ο όγκος της μετανάστευσης δεν θα επηρεαστούν από τη δυνατότητα που θα παράσχει ο νόμος στους ήδη μόνιμα διαμένοντες γονείς παιδιού που γεννήθηκε εδώ, να ζητήσουν να τού αποδοθεί η ελληνική ιθαγένεια. Ούτε, πάλι, όσοι μεταναστεύσουν προς την Ελλάδα θα το κάνουν επειδή κάποτε, εφόσον κριθεί ότι πληρούν τις προϋποθέσεις του νόμου, θα μπορέσουν να ψηφίσουν για τον δήμαρχο κάποιας ελληνικής πόλης. Ανεξάρτητα από την πρόθεση του νομοθέτη, η μετανάστευση προς την Ελλάδα και διαμέσου της Ελλάδας θα αυξηθεί έτσι κι αλλιώς λόγω της γεωγραφικής της θέσης, των προβλημάτων επιβίωσης και της διεύρυνσης του χάσματος πλούσιων- φτωχών στον κοντινό μας «Τρίτο Κόσμο».
Η «εθνική ομοιογένεια», εξάλλου, είναι έννοια προβληματική: μεταξύ των ελλήνων πολιτών υπήρχαν ανέκαθεν μειονότητες αλλόγλωσσων και αλλόθρησκων. Κατά τον προηγούμενο αιώνα πολλοί από αυτούς ανταλλάχθηκαν με ελληνικούς πληθυσμούς που βρίσκονταν εκτός Ελλάδας ή εκδιώχθηκαν. Από πολλούς «αλλογενείς» αφαιρέθηκε η ελληνική ιθαγένεια, όταν έκαναν το λάθος να ταξιδέψουν εκτός των ελληνικών συνόρων (συνήθης πρακτική μέχρι την τροποποίηση του Κώδικα Ιθαγένειας το 1998). Δεν είναι παρηγορητικό ότι και άλλα κράτη έκαναν τα ίδια.
Τις τελευταίες δύο δεκαετίες πλήθη μεταναστών εντάχθηκαν στον οικονομικά ενεργό πληθυσμό. Για τους παλαιότερους από αυτούς και κυρίως για τα παιδιά τους, προκύπτει ένα ζήτημα δικαιοσύνης. Αν δεν θέλουμε να παρατείνουμε τον διχασμό της κοινωνίας (πολλοί φορείς όλων των δικαιωμάτων, λιγότεροι κανενός δικαιώματος), πρέπει σταδιακά να δώσουμε πολιτικά δικαιώματα σε όσους μετανάστες πληρούν προϋποθέσεις παρόμοιες με τις ισχύουσες στις περισσότερες χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Η ανησυχία περί μελλοντικής αλλοίωσης της εθνικής ταυτότητας είναι άτοπη, δεδομένου ότι οι νέοι, χάρη στις σύγχρονες συγκοινωνιακές και επικοινωνιακές δυνατότητες, ζουν ήδη ταυτόχρονα στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, στον κόσμο, απολαμβάνοντας περισσότερες από μια συλλογικές ταυτότητες.
Τέλος, παρά τον ειδικό της χαρακτήρα, η προτεινόμενη ρύθμιση για τους μετανάστες και τα παιδιά τους έχει ευρύτερη σημασία και για όσους δεν είναι μετανάστες. Πολλοί αυτόχθονες δεν συγκινούνται πλέον από τα διαδοχικά και κάποτε εύλογα οράματα που το πολιτικό μας σύστημα διακίνησε στο παρελθόν (ανεξάρτητη, ελεύθερη, αναπτυγμένη, ισχυρή Ελλάδα). Το ζητούμενο πλέον είναι η- ανεύρετη- δίκαιη Ελλάδα".
Για τη μεταφορά
ΜΟΝΑ - ΖΥΓΑ
( Προέλευση της εικόνας)
16.1.10
Αυτός ο φόβος
Από τα σημερινά ΝΕΑ η παρέμβαση της Α. Φραγκουδάκη:
"Ένα από τα θεμέλια του ρατσισμού είναι ο φόβος της πολιτισμικής αλλοίωσης ενός λαού. Καλλιεργούν ορισμένοι αυτό τον φόβο, με αφορμή το νομοσχέδιο για την ιθαγένεια μεταναστών. Ο κίνδυνος που απειλεί, λέει, εμάς τους Έλληνες κυκλοφορεί και σε αριθμούς. Σε 40 χρόνια, κραυγάζουν, εμείς οι Έλληνες θα είμαστε «μειονότητα» στην ίδια μας τη χώρα.
Για να είναι όμως απειλή η ιθαγένεια όσων π.χ. γεννήθηκαν εδώ, αυτό σημαίνει ότι οι Έλληνες δεν είμαστε αυτό που είμαστε, αλλά είμαστε μια «φυλετικά» αμιγής οικογένεια με συγγένεια «βιολογική».
Πιστεύουνάραγε όσοι τα λένε αυτά ότι έχουν γεννηθεί από Έλληνες, που γέννησαν Έλληνες, που είχαν γεννήσει Έλληνες... έως τη Μινωική εποχή; Αν το πιστεύουν, θα πρέπει να μην ξέρουν απολύτως τίποτα για τη γενιά τους ούτε καλά καλά τον παππού και τη γιαγιά τους. Κανένας τους δεν έχει δηλαδή προγόνους Αρβανίτες ή Σλάβους και όλες τις πάρα πολλές ένα γύρω στη Μεσόγειο καταβολές από τον Καύκασο έως τα Βαλκάνια, την Ανατολή και την Αφρική;
Δεν είμαστε«φυλετικά καθαρός» λαός οι Έλληνες, γιατί τέτοιος λαός δεν υπάρχει. Η εθνική υπαγωγή είναι αποτέλεσμα της ιδεολογίας και όχι της βιολογίας. Δεν είναι «εξ αίματος» συγγένεια, είναι βούληση του ανήκειν στην πολιτική κοινότητα που είναι το ελληνικό έθνος- κράτος.
Έτσι γίναμε Έλληνες εμείς οι Έλληνες, όπως έγιναν και οι άλλοι έθνη, στη Μεσόγειο, χωνευτήρι όπου συναντήθηκαν οι αρχαιότεροι πολιτισμοί με σχεδόν όλους τους νεώτερους, και στα Βαλκάνια, όπου όλα τα κράτη όταν συγκροτήθηκαν ήταν πολυεθνοτικά. Το εθνικόπαραμύθι άλλων εποχών για την αιώνες κοιμισμένη βασιλοπούλα- πατρίδα, που «ξύπνησε» και έτσι λοιπόν γίναμε ελληνικό κράτος, σαν επιχείρημα στη διαμόρφωση πολιτικής για τους μετανάστες σήμερα, δεν είναι άγνοια όλων των παραπάνω. Είναι διεκδίκηση της «φυλετικής καθαρότητας». Αυτό όμως συνέβη 1933 με 1945. Τότε που η πολιτική υπέρ της «καθαρότητας της πατρίδας» μεταμόρφωσε τη γερμανική βασιλοπούλα σε Φρανκενστάιν. Και το τέρας πλανάται σαν σκιάχτρο ακόμα σήμερα τραυματικό ιδίως για τον γερμανικό λαό και πάντοτε τρομαχτικό για όλους".
"Ένα από τα θεμέλια του ρατσισμού είναι ο φόβος της πολιτισμικής αλλοίωσης ενός λαού. Καλλιεργούν ορισμένοι αυτό τον φόβο, με αφορμή το νομοσχέδιο για την ιθαγένεια μεταναστών. Ο κίνδυνος που απειλεί, λέει, εμάς τους Έλληνες κυκλοφορεί και σε αριθμούς. Σε 40 χρόνια, κραυγάζουν, εμείς οι Έλληνες θα είμαστε «μειονότητα» στην ίδια μας τη χώρα.
Για να είναι όμως απειλή η ιθαγένεια όσων π.χ. γεννήθηκαν εδώ, αυτό σημαίνει ότι οι Έλληνες δεν είμαστε αυτό που είμαστε, αλλά είμαστε μια «φυλετικά» αμιγής οικογένεια με συγγένεια «βιολογική».
Πιστεύουνάραγε όσοι τα λένε αυτά ότι έχουν γεννηθεί από Έλληνες, που γέννησαν Έλληνες, που είχαν γεννήσει Έλληνες... έως τη Μινωική εποχή; Αν το πιστεύουν, θα πρέπει να μην ξέρουν απολύτως τίποτα για τη γενιά τους ούτε καλά καλά τον παππού και τη γιαγιά τους. Κανένας τους δεν έχει δηλαδή προγόνους Αρβανίτες ή Σλάβους και όλες τις πάρα πολλές ένα γύρω στη Μεσόγειο καταβολές από τον Καύκασο έως τα Βαλκάνια, την Ανατολή και την Αφρική;
Δεν είμαστε«φυλετικά καθαρός» λαός οι Έλληνες, γιατί τέτοιος λαός δεν υπάρχει. Η εθνική υπαγωγή είναι αποτέλεσμα της ιδεολογίας και όχι της βιολογίας. Δεν είναι «εξ αίματος» συγγένεια, είναι βούληση του ανήκειν στην πολιτική κοινότητα που είναι το ελληνικό έθνος- κράτος.
Έτσι γίναμε Έλληνες εμείς οι Έλληνες, όπως έγιναν και οι άλλοι έθνη, στη Μεσόγειο, χωνευτήρι όπου συναντήθηκαν οι αρχαιότεροι πολιτισμοί με σχεδόν όλους τους νεώτερους, και στα Βαλκάνια, όπου όλα τα κράτη όταν συγκροτήθηκαν ήταν πολυεθνοτικά. Το εθνικόπαραμύθι άλλων εποχών για την αιώνες κοιμισμένη βασιλοπούλα- πατρίδα, που «ξύπνησε» και έτσι λοιπόν γίναμε ελληνικό κράτος, σαν επιχείρημα στη διαμόρφωση πολιτικής για τους μετανάστες σήμερα, δεν είναι άγνοια όλων των παραπάνω. Είναι διεκδίκηση της «φυλετικής καθαρότητας». Αυτό όμως συνέβη 1933 με 1945. Τότε που η πολιτική υπέρ της «καθαρότητας της πατρίδας» μεταμόρφωσε τη γερμανική βασιλοπούλα σε Φρανκενστάιν. Και το τέρας πλανάται σαν σκιάχτρο ακόμα σήμερα τραυματικό ιδίως για τον γερμανικό λαό και πάντοτε τρομαχτικό για όλους".
Για τη μεταφορά
ΜΟΝΑ - ΖΥΓΑ
(Προέλευση της εικόνας)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)