30.8.09

Μεταξύ άγνοιας και ανεπάρκειας

Από το ΒΗΜΑ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ:

"Πλησιάζοντας στον Βόλο από την περιοχή της Αγριάς και μόλις δείτε το εργοστάσιο των τσιμέντων, διαπιστώνετε ότι δίπλα υπάρχουν τεράστιες δεξαμενές καυσίμων. Αν γίνετε λίγο περισσότερο παρατηρητικός θα διαπιστώσετε ότι δίπλα στις τεράστιες δεξαμενές έχουν φυτευτεί πεύκα. Τα οποία, απ΄ ό,τι γνωρίζω, είναι ιδιαίτερα εύφλεκτα. Γιατί μπήκαν εκεί; Προφανώς από κάποιον ατσίδα που έχει αγάπη για το περιβάλλον, αλλά οι γνώσεις του για αυτό περιορίζονται σε γλυκανάλατες εκφράσεις του είδους « το περιβάλλον το δανειστήκαμε από τα παιδιά μας». Προ δεκαετιών- είμαι καθηγητής Οικολογίας εδώ και 31 χρόνια- στο πλαίσιο μιας πρωτοποριακής (τρομάρα τους) ιδέας για την περιβαλλοντική ενημέρωση των Ενόπλων Δυνάμεων με κάλεσαν και μίλησα σε ένα πολύ γνωστό στρατόπεδο της Αττικής. Φεύγοντας, έκπληκτος είδα να βρίσκομαι σε έναν πυκνό πευκώνα δίπλα και κολλητά με τα κτίρια. Οταν έδειξα ένα διπλανό κτίριο και ρώτησα τι περιείχε, η απάντηση ήρθε ως κεραμίδα: Πυρομαχικά!

Υστερα από αυτή την εμπειρία μου είχα γράψει ένα άρθρο κατά τη δεκαετία του ΄80 στο «Βήμα» όπου αναρωτιόμουν γιατί οι μονάδες των πυραύλων της Αττικής είναι μέσα σε πεύκα. Την ίδια ερώτηση θα έκανα και προ εβδομάδος, όταν οι πανέξυπνοι υπεύθυνοι του υπουργείου Εθνικής Αμυνας άδειαζαν κάποιες μονάδες που είναι μέσα σε πευκώνα από τους πυραύλους.

Οι παραπάνω ιστορίες είναι ενδεικτικές της ανεπάρκειας που μας χαρακτηρίζει. Ας αρχίσω, λοιπόν, ένα καινούργιο άρθρο για τις δασικές πυρκαϊές, γράφοντας τα ίδια και τα ίδια εδώ και 28 χρόνια!

Εδώ είναι Μεσόγειος
Ελπίζω ότι κατ΄ αρχάς κάποιοι κατανόησαν ότι οι πυρκαϊές αυτές είναι ενδογενές χαρακτηριστικό των περιοχών μεσογειακού κλίματος της υδρογείου (Μεσόγειος και Καλιφόρνια στο Βόρειο Ημισφαίριο και Νότια Αφρική, Αυστραλία και Χιλή στο Νότιο). Θα θυμούνται οι αναγνώστες τον περασμένο χειμώνα τις φωτιές στην Αυστραλία- όταν αυτοί έχουν καλοκαίρι εμείς έχουμε χειμώνακαι στην Καλιφόρνια και στην Ισπανία εφέτος. Αλλά τα μεσογειακά οικοσυστήματα έχουν προσαρμογές με τις οποίες ξεπερνούν τη δράση της πυρκαϊάς αν τα αφήσουν στην ησυχία τους και δεν πλακώσει ο κάθε πικραμένος να τσαλαπατήσει πενήντα φυταράκια φυτεύοντας ένα στη μέση. Και φυσικά το πρώτο που πρέπει να μην γίνει είναι η βόσκηση. Και τα δύο συμβαίνουν παντού στην Ελλάδα των συνδικαλιστών, των αρχόντων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, των ακτιβιστών, οι οποίοι μπερδεύουν έννοιες και αρχές εν ονόματι του ψώνιου τους, των καιροσκόπων καθηγητών που βλέπουν ερευνητικά προγράμματα και χρήμα και του κάθε πικραμένου. Ο οποίος βλέπει τις αποφάσεις της μεγαλύτερης ακτιβιστικής οργάνωσης της Ελλάδας- του Συμβουλίου της Επικρατείας- που μπορεί να θεωρήσει ότι έχουμε φωτιές γιατί δεν έχουμε Κτηματολόγιο. Το ότι η Ρόδος έχει και φωτιές και Κτη ματολόγιο και η Καλιφόρνια και η Γαλλία και η Ισπανία, είναι αλλουνού παπά Ευαγγέλιο.

Τα μεσογειακά οικοσυστήματα δεν είναι προσαρμοσμένα μόνο στο να επανέρχονται με αναγέννηση μετά την πυρκαϊά. Επιθυμούν, επίσης, να μην αυξηθεί υπέρμετρα η βιομάζα τους ούτως ώστε όταν- αργά ή γρήγορα- έλθει η φωτιά, να μην αυξηθούν πολύ οι θερμοκρασίες και συμβεί καταστροφή των σπερμάτων που υπάρχουν στην τράπεζα σπερμάτων του εδάφους. Περιμένουν, λοιπόν, την πυρκαϊά και για την περίπτωση των πευκοδασών- ένα οικοσύστημα είναι ένας οργανισμός, όπως τα επί μέρους κύτταρά μας κάνουν τον άνθρωπο. Τα οποία πευκοδάση έχουν μια ζωή από φωτιά σε φωτιά περίπου 80 ετών. Ο άνθρωπος μπορεί να κάνει λίφτινγκ και να φαίνεται νεότερος, μόνο φαίνεται όμως, δεν είναι. Αντιθέτως ένα πευκοδάσος όταν του αφαιρείς βιομάζα (καυσόξυλα, ξυλεία, ρητίνη κτλ.) το κάνεις νεότερο. Το κλάδεμα, για παράδειγμα, κάνει ένα δένδρο νεότερο. Μια αχλαδιά που την κλαδεύεις ζει περισσότερα χρόνια. Οταν, λοιπόν τα πευκοδάσος το έχεις παρατημένο στην τύχη του και το μόνο που προσέχεις είναι να μη σου καεί, συσσωρεύει βιομάζα, οι πευκοβελόνες γίνονται μια πιθαμή, και γεμίσει νεκρά ξύλα και κλαδιά, όταν έλθει η φωτιά αναπτύσσονται μεγαλύτερες θερμοκρασίες και εσύ χάνεις τον έλεγχο!

Τα πευκοδάση γέρασαν
Γέρασαν λοιπόν τα δάση μας και η ασχετοσύνη που χαρακτηρίζει τη διαχείρισή τους αναφέρεται σε περισσότερους δασοπυροσβέστες, σε περισσότερα αεροπλάνα, σε ηλεκτρονικές μεθόδους διαπίστωσης της πυρκαϊάς και άλλες ανοησίες- μεταξύ των οποίων και πυροσβέστες που νομίζουν ότι τα πεύκα είναι λυόμενα σπίτια. Οι οποίοι αντί να ξεστραβωθούν μελετώντας τι στην ευχή κάνουν αλλού, κοιτάζουν τον αφαλό τους και μιλούν για τα κενά στις προσλήψεις. Παράλληλα ο καθένας έχει άποψη για το τι πρέπει να γίνει, όπως ο πρόεδρος του Τεχνικού Επιμελητηρίου ο οποίος ζητεί να γίνει κάποιος φορέας στον οποίον, προφανώς, θα είναι και ο ίδιος. Λες και το χάλι με τα αυθαίρετα το δημιούργησα εγώ και όχι αυτοί.

Και βγαίνει και ο κάθε «ειδικός» να μας πει για την καταστροφή «του τελευταίου πνεύμονα πρασίνου», επαναλαμβάνοντας ό,τι είχε πει και στη φωτιά της Πάρνηθας. Ενώ τίποτε από αυτά που είχαν πει τότε δεν ίσχυσε (παράδειγμα η αύξηση στη θερμοκρασία των Αθηνών και άλλα), ξανά τα ίδια και όποιος τα χάψει, τα έχαψε.

Δεν θα ισχυριστώ, βέβαια, ότι η πυρκαϊά δεν μπορεί να είναι και καταστροφή, όπως η πρόσφατη. Αλλά ας συζητήσουμε και λίγο την αντιμετώπισή της. Και ας επιμερίσουμε κάποιες ευθύνες.

Ολα τα περιαστικά της Αττικής (αλλά και της Ελλάδας) είναι ένα σκέτο σκουπιδαριό. Εύκολα ξεκινά από εκεί μια φωτιά. Αρκεί να περάσεις από τον Διόνυσο, που πέρα από το σκουπιδαριό οι πευκοβελόνες φθάνουν ως τον δρόμο. Την ίδια στιγμή περνούν οι κάφροι με το ένα χέρι έξω από το παράθυρο καπνίζοντας. Και δεν λέω, μπορεί να σβήσουν το τσιγάρο- σιγά τα αβγά- στο τασάκι. Οι καύτρες πού πάνε με τον άνεμο; Από την άλλη, η Τοπική Αυτοδιοίκηση αντί να μαζέψει καμιά πευκοβελόνα- πανεύκολα, με μια μηχανική σκούπα- διοργανώνει φεστιβάλ (από λουκάνικου ως λουκουμάδων). Ασε τους δρόμους που αποκαλούνται δασικοί. Ο κάθε βρωμιάρης πάει νύχτα και αδειάζει μπάζα. Τι κάνουν τον χειμώνα οι νομάρχες και οι δήμαρχοι; Πόσοι από αυτούς που ωρύονται για τις ευθύνες του κράτους καθάρισαν έστω και ένα τετραγωνικό μέτρο; Αλλά και ο «περιούσιος» λαός, πώς βλέπει όλα τα ρείθρα της Εθνικής οδού να είναι γεμάτα σκουπίδια και δεν εκνευρίζεται. Τα ρίχνουν ξένοι πράκτορες και Αλβανοί;

Οταν ξεσπάσει η φωτιά
Αν ένα γέρικο πευκοδάσος γεμάτο βιομάζα πιάσει φωτιά, η κατάσταση δεν ελέγχεται με όσα μέσα χρησιμοποιούμε αυτή την εποχή. Κατ΄ αρχάς βλέπουμε τη φορά του ανέμου και τα μελτέμια: εδώ και χιλιάδες χρόνια πάνε από Βορρά προς Νότο. Οι ανοησίες τού είδους «ο άνεμος συνεχώς αλλάζει φορά» ισχύουν σε τοπική κλίμακα όπως στην Αττική που έχει πολλούς λόφους, όμως η γενική κατεύθυνση ήταν Βορράς-Νότος. Πηγαίνουμε σε κάποια απόσταση, αφού δούμε το μετεωρολογικό δελτίο(!), και κόβουμε τα δένδρα. Την κοπή των οποίων... απαγόρευαν οι δασολόγοι! Επίσης η φωτιά περιορίζεται με φωτιά. Βλέπεις πού σε βολεύει και ελέγχεις την κατάσταση και βάζεις φωτιά εσύ σε ένα ελεγχόμενο σημείο. Κάνεις και πολλά άλλα όταν γνωρίζεις το φαινόμενο ακολουθώντας την τακτική «πρώτα διάγνωση και μετά θεραπεία». Εδώ πρώτα πυροβολούμε και μετά σημαδεύουμε!".

Για τη μεταφορά
ΜΟΝΑ - ΖΥΓΑ

(Προέλευση της εικόνας)

Jive Samba

28.8.09

Many rivers to cross



Many rivers to cross
But I can't seem to find my way over
Wandering I'm lost
As I travel along the white cliffs of dover

Many rivers to cross
And it's only my will that keeps me alive
I've been ripped, washed up for years
And I merely survive because of my pride

And this loneliness just won't leave me alone
It's such a drag to be on your own
My woman left and she didn't say why
Well I guess I'll have to try

And this memory just won't leave me alone
It's such a drag to be on your own
My little woman left and she didn't say why
Well I guess I'll have to try

Many rivers to cross
But just where to begin
I'm playing for time
There've been times I find myself
Thinking of committing some terrible crime

Many rivers to cross
But I can't seem to find my way over
Wandering I am lost
As I travel along the white cliffs of dover

27.8.09

Ιστορίες που γράφει η ζωή

Από το χθεσινό ΒΗΜΑ:

"Σοβαρά ερωτήματα για τις συνέπειες και τους μηχανισμούς ελέγχου των ριάλιτι σόου προκαλεί η άγρια δολοφονία μοντέλου του «Ρlayboy» από παίκτη ριάλιτι στις Ηνωμένες Πολιτείες, σε μια υπόθεση που τελείωσε με την αυτοκτονία του δολοφόνου στο δωμάτιο ενός μοτέλ.

«Πρωταγωνιστής» του πραγματικού αυτού δράματος είναι ο 32χρονος Ράιαν Τζένκινς από τον Καναδά, ο οποίος είχε συμμετάσχει σε δύο ριάλιτι σόου της αμερικανικής τηλεόρασης, και θύμα η 26χρονη εν διαστάσει σύζυγός του Τζάσμιν Φιόρε . Στις 15 Αυγούστου το πρώην μοντέλο βρέθηκε άγρια δολοφονημένο. Το πτώμα της Φιόρε εντοπίστηκε σε μια βαλίτσα πεταμένη σε κάδο απορριμμάτων, ενώ οι Αρχές αποφάνθηκαν ότι ο θάνατος είχε επέλθει από ασφυξία, λόγω στραγγαλισμού. Το άψυχο κορμί της άτυχης κοπέλας ήταν παραμορφωμένο σε τέτοιο βαθμό, ώστε ήταν αδύνατο να αναγνωριστεί. Ο δράστης είχε αφαιρέσει τα δάχτυλα και τα δόντια, και το πτώμα τελικώς ταυτοποιήθηκε από τον αύξοντα αριθμό των εμφυτευμάτων σιλικόνης στο στήθος.

Οι έρευνες για τον εντοπισμό του δολοφόνου επικεντρώθηκαν στην- περιπετειώδη- προσωπική ζωή της Φιόρε. Οπως προέκυψε, η 26χρονη είχε παντρευτεί πρόσφατα, για να χωρίσει σχεδόν αμέσως, τον καναδό επιχειρηματία Τζένκινς, πρώην παίκτη του ριάλιτι «Μegan Wants a Μillionaire». Απαραίτητη προϋπόθεση για τη συμμετοχή στο συγκεκριμένο σόου ήταν να διαθέτουν οι 17 άρρενες παίκτες περιουσία πάνω από 1 εκατ. δολάρια, με «έπαθλο» μια εκρηκτική ξανθιά από τη Φλόριδα, τη Μέγκαν Χάουσερμαν .

Σύμφωνα με πληροφορίες των αστυνομικών αρχών, ο Τζένκινς και η Φιόρε γνωρίστηκαν σε στριπτιζάδικο του Λας Βέγκας, όπου ο πρώτος αναζήτησε παρηγοριά όταν τον απέρριψαν από το ριάλιτι. Παντρεύτηκαν 48 ώρες μετά την πρώτη τους γνωριμία.

Καθώς οι έρευνες για τον Τζένκινς προχωρούσαν, οι δημοσιογράφοι ανακάλυψαν βίντεο και φωτογραφίες από την τολμηρή ερωτική ζωή του ζεύγους, οι οποίες ήταν «ανεβασμένες» στην ιστοσελίδα του ΜySpace.

Την περασμένη Κυριακή ο Τζένκινς βρέθηκε κρεμασμένος από τη ζώνη του σε ένα άχρωμο μοτέλ του Καναδά. Το κίνητρο της στυγερής δολοφονίας φαίνεται πως ήταν η ζήλια. Η Φιόρε συναντιόταν με τον πρώην φίλο της Ρόμπερτ Χάσμαν και την παραμονή της δολοφονίας είχε στείλει πολλά μηνύματα στο κινητό του.

Εκ των υστέρων έγινε γνωστό ότι ο αυτόχειρας δολοφόνος είχε καταδικαστεί σε 15μηνη επιτήρηση για επίθεση σε πρώην φιλενάδα του, ενώ τον Δεκέμβριο θα δικαζόταν για ξυλοδαρμό (και) της Φιόρε. Η προβολή του συγκεκριμένου ριάλιτι διεκόπη".


Για τη μεταφορά
ΜΟΝΑ - ΖΥΓΑ

(Προέλευση της εικόνας)

24.8.09

Ορια

Aπό το χθεσινό ΒΗΜΑ:

"Oι συζητήσεις και τα ερωτήματα μετά τις εκπληκτικές κούρσες του Γιουσέιν Μπολτ στους τελικούς των 100 και των 200 μέτρων στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου πληθαίνουν συνεχώς. Οι εντυπωσιακές επιδόσεις που πέτυχε στο Βερολίνο ο τζαμαϊκανός αθλητής είναι αδύνατον να επαναληφθούν ή μήπως είδαμε απλά να πραγματοποιούνται άλλα δύο παγκόσμια ρεκόρ τα οποία πρόκειται σύντομα να καταρριφθούν; Οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι οι επιδόσεις του Μπολτ έχουν πλέον αγγίξει τα όρια των ανθρώπινων δυνατοτήτων αλλά παράλληλα τίθενται και άλλα ζητήματα. Για πόσο καιρό ακόμη ο άνθρωπος θα συνεχίσει να τρέχει όλο και πιο γρήγορα, να πηδά όλο και πιο ψηλά και να δυναμώνει όλο και πιο πολύ; Η απάντηση που δίνουν κάποιοι είναι: Για όσο χρόνο υπάρχει απαίτηση και αναζήτηση αθλητών που είναι πιο γρήγοροι, πιο δυνατοί και, πάνω από όλα, έχουν τη δίψα και το πάθος να προσπαθούν να σπάνε ρεκόρ. Με δεδομένο ότι ο Μπολτ είναι μόλις 22 ετών, όλοι υποθέτουν ότι τουλάχιστον από αυτόν έχουμε να δούμε και άλλα ρεκόρ στο μέλλον. Ο ίδιος πάντως κάνει τη δική του πρόβλεψη:«Νομίζω ότι το ρεκόρ στα 100 μέτρα μπορεί να φτάσει στα 9.40 και εκεί θα παραμείνει,αλλά πάλι ποτέ δεν ξέρεις»λέει ο τζαμαϊκανός αθλητής και αφήνει ανοιχτό ένα παράθυρο για να μην την πατήσει όπως ο προηγούμενος κάτοχος του παγκοσμίου ρεκόρ στα 100 μέτρα Αμερικανός Μορίς Γκριν, ο οποίος είχε πει πέρυσι ότι είναι ίσως εφικτό να γίνουν κάποιοι χρόνοι κάτω από 9.70 αλλά ποτέ κάτω από 9.60.

Φυσικά κάθε πρόβλεψη γίνεται και υπό δεδομένες συνθήκες. Πριν από 60 χρόνια εθεωρείτο αδύνατον να καλύψει κάποιος το ένα μίλι σε τέσσερα λεπτά. Το 1954 το κατάφερε ο Ρότζερ Μπάνιστερ δείχνοντας ότι είναι εφικτό και από τότε περί τους χίλιους αθλητές έχουν καταφέρει να καλύψουν την απόσταση αυτή σε 240 δευτερόλεπτα. Με την ιδέα του ότι ίσως δεν υπάρχουν τελικά κάποια όρια φαίνεται να αντιπαρατίθεται η στατιστική ανάλυση.«Οδηγούμαστε σε μια πορεία στο τέλος της οποίας οι αθλητικές επιδόσεις θα φτάσουν στα όριά τους, κάτι που θα σημάνει και το τέλος των ρεκόρ.Ειδικά για αγωνίσματα όπως τα 100 μέτρα τα ρεκόρ μπορεί να μοιάζουν εντυπωσιακά αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι. Το παγκόσμιο ρεκόρ στα 100 μέτρα το 1912 ήταν 10.06 και έναν αιώνα μετά έχει πέσει λίγα εκατοστά του δευτερολέπτου.Στην πραγματικότητα λοιπόν ο άνθρωπος δεν έχει καταφέρει να τρέξει πολύ πιο γρήγορα από ό,τι στο παρελθόν»αναφέρει οΓκρεγκ Γουάιτ, καθηγητής Αθλητικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο John Μoores στο Λίβερπουλ, ο οποίος στηρίζει την άποψή του σε ένα μαθηματικό μοντέλο που σχεδίασε για την εξέλιξη των ρεκόρ στο μέλλον με βάση τη διαχρονική πορεία των επιδόσεων. Το μοντέλο του Γουάιτ στηρίχθηκε στην έρευνα που έκανε πέρυσι το Ινστιτούτο Αθλητισμού της Γαλλίας, στην οποία αναφέρεται ότι το 2060 τα ρεκόρ θα πιάσουν ταβάνι και δεν θα μπορούν πλέον να γίνουν καλύτερες επιδόσεις. Στην έρευνα είχε γίνει ανάλυση όλων των παγκοσμίων ρεκόρ από την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα το 1896. Σύμφωνα με την έρευνα, το 1896 οι αθλητές είχαν καταφέρει να πιάσουν το 75% των μέγιστων ανθρωπίνων δυνατοτήτων ενώ το 2008 οι αθλητές είχαν φτάσει στο 99%. Η εκτίμηση των ερευνητών είναι ότι ως το 2027 το 50% των αθλητών που θα παίρνουν μέρος σε μια διοργάνωση θα έχει πλέον καταφέρει να πιάσει το 100%, με το σύνολο των αθλητών να το επιτυγχάνει το 2060, οπότε και δεν θα μπορούν να γίνουν πλέον άλλα ρεκόρ.

ΧΕΡΙΑ
Η κίνηση των χεριών εξισορροπεί τον κορμό με τα πόδια επιτρέποντας στο σώμα να βρίσκεται πάντοτε σε όρθια θέση και να δίνεται έτσι ο απαραίτητος ρυθμός στο τρέξιμο. Η τεχνική βοηθά στο να παραμένει μόνιμα σταθερός ο κορμός, ώστε η ενέργεια να μεταφέρεται με τη μέγιστη δυνατή αποδοτικότητα στους γοφούς για να βελτιώνεται η επιτάχυνση.

ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ
Ενώ οι περισσότεροι σπρίντερ κινούνται πάντοτε ελαφρώς δεξιά και αριστερά όταν τρέχουν, ο Μπολτ καταφέρνει να κινείται με απόλυτη ισορροπία αφού οι ώμοι του είναι πάντοτε ευθυγραμμισμένοι με τους γοφούς του, γεγονός που τον βοηθά να παράγει και να καταναλώνει ενέργεια με τον πλέον αποδοτικό τρόπο.

ΜΥΪΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ
Ολοι οι άνθρωποι διαθέτουν δύο ειδών μυϊκές ίνες. Εκείνες που έχουν αργή ταχύτητα αντίδρασης (κάνουν δηλαδή αργές συσπάσεις) και εκείνες που έχουν ταχεία αντίδραση. Οι «γρήγορες» μυϊκές ίνες παράγουν μεγάλη ποσότητα ενέργειας σε μικρό χρόνο. Η συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων γεννιέται με ισορροπία στα δύο είδη μυϊκών ινών και διαθέτει από 50%. Οι σπρίντερ όμως διαθέτουν «γρήγορες» ίνες σε ποσοστό 90%. Η αναλογία δεν μπορεί να μεταβληθεί μέσω προπόνησης. Αν δηλαδή κάποιος γεννηθεί με 50% «γρήγορες» ίνες, δεν μπορεί να αυξήσει το ποσοστό αυτό μέσω προπόνησης. Αυτό που μπορεί να αλλάξει με την προπόνηση είναι το μέγεθος των «γρήγορων» ινών.

ΔΙΑΣΚΕΛΙΣΜΟΙ
Ο Μπολτ ολοκλήρωσε την κούρσα των 100 μέτρων με 41 διασκελισμούς ξεκινώντας με μικρότερα βήματα και μεγαλώνοντας τους διασκελισμούς στη διάρκεια της κούρσας. Κατά μέσο όρο κάλυπτε 2,44 μέτρα με κάθε του βήμα. Οι αντίπαλοί του έφτασαν στο τέρμα κάνοντας 45-48 διασκελισμούς.

ΠΟΔΙΑ ΚΑΙ ΥΨΟΣ
Η κοινή αντίληψη ήταν ως σήμερα ότι το μεγάλο ύψος αποτελεί εμπόδιο στη βελτίωση της επιτάχυνσης. Ωστόσο το σώμα του Μπολτ είναι φτιαγμένο έτσι ώστε να κάνει μεγάλους διασκελισμούς με μεγάλη ταχύτητα. Αυτό συμβαίνει γιατί τα πόδια του είναι ιδιαίτερα υψηλά σε σχέση με το συνολικό ύψος του, με αποτέλεσμα το μηριαίο οστό να λειτουργεί ως μοχλός που παράγει μεγάλους διασκελισμούς. Αυτό σε συνδυασμό με τη δύναμη που έχουν τα πόδια του σε σχέση με το συνολικό βάρος του, του επιτρέπει να κάνει μεγάλους διασκελισμούς με μεγάλη ταχύτητα".

Για τη μεταφορά
ΜΟΝΑ - ΖΥΓΑ

(Προέλευση της εικόνας)

22.8.09

Blame it on the bossa nova



I was at a dance when he caught my eye
Standin' all alone lookin' sad and shy
We began to dance, swaying' to and fro
And soon I knew I'd never let him go

Blame it on the bossa nova with its magic spell
Blame it on the bossa nova that he did so well
Oh, it all began with just one little dance
But then it ended up a big romance
Blame it on the bossa nova
The dance of love

(Now was it the moon?)
No, no, the bossa nova
(Or the stars above?)
No, no, the bossa nova
(Now was it the tune?)
Yeah, yeah, the bossa nova
(The dance of love)

[Instrumental organ]

Now I'm glad to say I'm his bride to be
And we're gonna raise a family
And when our kids ask how it came about
I'm gonna say to them without a doubt

Blame it on the bossa nova with its magic spell
Blame it on the bossa nova that he did so well
Oh, it all began with just one little dance
But then it ended up a big romance
Blame it on the bossa nova
The dance of love

(Now was it the moon?)
No, no, the bossa nova
(Or the stars above?)
No, no, the bossa nova
(Now was it the tune? )
Yeah, yeah, the bossa nova
(The dance of love)

(Now was it the moon?)
No, no, the bossa nova
(Or the stars above ?)
No, no, the bossa nova

21.8.09

Συστήματα


Από τα χθεσινά ΝΕΑ το άρθρο του Β. Κρεμμυδά:

"Με τα εκκλησιαστικά πράγματα έχω να ασχοληθώ από την εποχή Χριστόδουλου· και δεν σκόπευα να ασχοληθώ, αν, κάθε φορά που βρίσκομαι έξω από τα μεγάλα αστικά κέντρα, δεν συναντούσα το «πνεύμα» του ακέραιο- αυτό το απίστευτο, αυταρχικό εκκλησιαστικό κράτος που είχε εγκαθιδρύσει. Άλλωστε, σε τέτοιες ιδεολογίες αυτό είναι που θαυμάζει κανείς· πως σε δέκα μόλις χρόνια καταφέρνουν να δημιουργήσουν καθεστώτα που χρειάζονται κάμποσες δεκαετίες, αν κάποιος θελήσει να τα ανατρέψει.

Αλλά και πάλι, δεν θα χάλαγα τη ζαχαρένια μου και τις μικρές ή μεγάλες αποδράσεις μου από το «κλεινόν άστυ» αν δεν διαπίστωνα ότι στα μικρά μέρη, εκεί όπου η κρατική εξουσία είναι από πολύ χαλαρή έως ανύπαρκτη, τίθεται, για μένα- και πολλούς άλλους, υποθέτω - ζήτημα σχέσης κρατικής και εκκλησιαστικής εξουσίας· σε αυτά τα μέρη η δεύτερη είναι η μόνη εξουσία. Ασκείται μάλιστα με πολύ έντονο τρόπο. Γνωρίζουμε, άλλωστε, ότι το παλιό «παπάς και δάσκαλος», ως εξουσία και μαζί συμβουλάτορες- προστάτες του χωριού, δεν ισχύει ως προς το δεύτερο σκέλος του, αφού εδώ και δεκαετίες η θέση του δασκάλου έχει υποβαθμιστεί- ξέρουμε γιατί.

Ιδιαίτερα στα μικρά μέρη, όπου υπάρχει κάποιο προσκύνημα- και είναι άφθονα αυτά, το ξέρουμε-, η κρατική εξουσία τίθεται στην υπηρεσία της εκκλησιαστικής. Παραδείγματα; Όσα θέλουμε: ένα, από πρόσφατο σημείωμά μου, όπου είδαμε ένα αντιτορπιλικό να πηγαίνει στη Βενετία για να μεταφέρει ολίγα οστά των «Αγίων Φανέντων» (και που, όπως είπαμε, την καθόλου περιφρονητέα δαπάνη της κίνησης του αντιτορπιλικού δεν την κατέβαλε η Εκκλησία, αλλά ο προϋπολογισμός του υπουργείου Εθνικής Άμυνας, δηλαδή εσύ κι εγώ). Ή στην ίδια περίπτωση η μετακίνηση του αγήματος που απέδωσε τιμές στην άφιξη και τη λιτάνευση των οστών.

Παλιότερα, πολεμικό πλοίο είχε πάει στον Πειραιά για να παραλάβει το «αγγείο» με την καρδιά του Μιαούλη- μη γελάτε!- και να τη μεταφέρει στην Ύδρα, όπου και αυτήν τη διεκδίκησε και δεν ξέρω αν δεν την διεκδικεί ακόμη η εκεί Μητρόπολη.

Αυτά τουλάχιστον είναι γεγονότα άπαξ. Τα άλλα είναι τα χειρότερα που επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο, συνήθως το καλοκαίρι- πού να τρέχει ο κόσμος μες στο καταχείμωνο. Και, αφού αφήσουμε κατά μέρος εκείνες τις άπειρες θαυματουργές Παναγίες του Δεκαπενταύγουστου, ας πάμε στους άλλους άπειρους, τους οσίους και τις οσίες, τους, άκρως ενδιαφέροντες άλλωστε για την Ιστορία και την Ιστοριογραφία, νεομάρτυρες.

Και αυτοί, όπου εορτάζονται και το περιβάλλον τους επιτρέπει να κάνουν και θαύματα, η Εκκλησία δηλαδή που τα οργανώνει όλα, επιστρατεύει το κράτος για να αποδώσει κύρος στην όλη δραματουργία- η θεία λειτουργία θα τελεστεί από τον μητροπολίτη, ο οποίος θα εκφωνήσει και ψυχωφελή λόγο, θα παραστεί και ο υπουργός που εκλέγεται στην περιφέρεια, κάποιος βουλευτής τουλάχιστον και θα επιστρατευθεί ισχυρή δύναμη της Αστυνομίας, για να επιβλέψει την τήρηση της τάξης, και της Τροχαίας, για να διευκολύνει τους προσκυνητές από άλλα μέρη, δηλαδή το παραδάκι να προσέρχεται· μαζί θα απομακρύνει όλα τα αυτοκίνητα σε μακρινή απόσταση, για να περνούν τα πούλμαν με τους προσκυνητές.

Έτσι, όταν τυχαίνει να υπάρχουν στο μέρος του νεομάρτυρα παραθεριστές μόνιμοι, δηλαδή να κάνουν εκεί τις διακοπές τους, σε δικά τους σπίτια, κάθε χρόνο, αυτοί αποκλείονται για δύο- τρεις ημέρες- πού να φτάσεις το αυτοκίνητό σου, για παράδειγμα, εκεί που σε υποχρέωσαν να το πας, για να πας στην κοντινή πόλη και να κάνεις τις προμήθειές σου. Και το χειρότερο: κατά τις ιερές τελετουργίες, τα μεγάφωνα είναι στη μεγαλύτερή τους ένταση, ώστε υποχρεώνονται όλοι, θέλουν δεν θέλουν, να ακούνε τα πάντα, να ζαλίζονται από τις συνεχείς, κακόφωνες συνήθως, ψαλμωδίες και να αγανακτούν από τα πύρινα κηρύγματα που, ούτε λίγο ούτε πολύ, μας στέλνουν όλους στην Κόλαση! Βίαιη άσκηση εξουσίας.

Υπάρχει όμως και άλλη βίαιη άσκηση της εκκλησιαστικής εξουσίας. Ο λόγος είναι για τις «ιδιοκτησίες» της Εκκλησίας, της τοπικής, του Αγίου, του οσίου, του νεομάρτυρα, που εκτός από τις μεγάλες εκτάσεις εκτός οικισμών κατέχουν και κομμάτια γης, πάντοτε τα «φιλέτα», είτε στα χωριά, είτε στις μικρές και μεγάλες πόλεις, που τα αποκλείουν από κοινωνικές δραστηριότητες: αίθουσες που δεν δίδονται για διαλέξεις, μαθήματα ή μουσικές- θεατρικές βραδιές, οικόπεδα που δεν δίδονται, είτε για τις ίδιες εκδηλώσεις, ούτε ακόμη και για στάθμευση αυτοκινήτων όπου υπάρχει ανάγκη - στα χωριά, κυρίως τα ορεινά, υπάρχει πάντοτε μεγάλη ανάγκη.

Σε όλα αυτά η σχέση κρατική- εκκλησιαστική εξουσία λειτουργεί απρόσκοπτα υπέρ της δεύτερης· είδαμε, μάλιστα, ότι η πρώτη τίθεται στην υπηρεσία της δεύτερης- και πάλι χωρίς να πληρώνει αυτή, αλλά εσύ κι εγώ".

Για τη μεταφορά
ΜΟΝΑ- ΖΥΓΑ

(Προέλευση της εικόνας)

13.8.09

Επί σκοπόν



H εικονιζόμενη μύγα στις ανδρικές τουαλέτες του αεροδρομίου του Αμστερνταμ έχει ενσωματωθεί στο υλικό τους και σκοπό έχει να αιχμαλωτίσει την προσοχή όσων τις χρησιμοποιούν, επ' αγαθώ της τριγύρω απ΄ αυτές καθαριότητας (Εντοπισμός: antonix)

(Προέλευση των εικόνων)

12.8.09

To hell with love



I'm gonna like somebody
and let them like me
going further means chains
and I was born to be free
To hell with love
To hell with love
I'll find a way to keep
from gettin' them too deep
to hell with love

I like to sleep when night comes
and laugh every day
and when you 're in love
it just doesn't work that way
To hell with love
To hell with love
I'm gonna backup fast
so love stays in my past
to hell with love

I've been in love so bad
I thought that I would die
I could build a waterbed with all the tears I cried
To hell with love
To hell with love
Forget what other people do
as from me and you
To hell with love
To hell with love

And when it comes to you and me
That's the way it's gonna be
And if you share my point of view
I'm a woman made for you
when it comes to push a show
if you are holding out for love
To hell with love

8.8.09

Γλώσσες


Από τη στήλη της Α. Φραγκουδάκη στα ΝΕΑ:

"# Χωρίς στοιχεία, έχει κανείς την εντύπωση ότι οι Έλληνες, με τόσα φροντιστήρια γλωσσών και εξαιτίας του τουρισμού, θα πρέπει να είναι ανάμεσα στους πρώτους γνώστες ξένων γλωσσών στην Ευρώπη. Δεν είναι όμως έτσι.

Σύμφωνα με στοιχεία του Ευρωβαρόμετρου (2006), οι μισοί σχεδόν από τους περίπου 500 εκατομμύρια πολίτες της Ε.Ε. δεν μιλούν παρά μόνο τη μητρική τους γλώσσα. # Η γνώση ξένων γλωσσών προκύπτει από ανάγκη για τους λαούς που η γλώσσα τους έχει μικρούς αριθμούς ομιλητών, αλλά οφείλεται επίσης στη μόρφωση και τις νοοτροπίες. Τη λιγότερη απ΄ όλους ανάγκη έχουν οι ομιλητές της διεθνούς γλώσσας σήμερα. Οι Βρετανοί είναι 62% μονόγλωσσοι, οι Ισπανοί (ομιλητές της δεύτερης σε αριθμούς γλώσσας στον κόσμο) 56%, ενώ οι Γάλλοι 49%. Πάντως 38% των Βρετανών, 44% των Ισπανών και 51% των Γάλλων μιλάει τουλάχιστον μία ξένη γλώσσα.

# Αν συγκρίνουμε ποσοστά των κρατών που οι γλώσσες τους έχουν μικρούς αριθμούς ομιλητών, π.χ. Έλληνες, Ολλανδοί, Σουηδοί, θα δούμε πολύ μεγάλες διαφορές. Στην Ελλάδα 43% των πολιτών δεν ξέρει καμία ξένη γλώσσα, ενώ μόνο 9% στην Ολλανδία και 10% στη Σουηδία. Τουλάχιστον μία ξένη γλώσσα μιλάει 57% των Ελλήνων, ενώ 91% των Ολλανδών και 90% των Σουηδών. Οι διαφορές δείχνουν το γενικότερο μορφωτικό επίπεδο αλλά και τις νοοτροπίες, που κάνουν τους λαούς πιο ανοιχτούς ή πιο εσωστρεφείς.

# Οι γλώσσες έχουν επαγγελματική χρησιμότητα. Το Ευρωπαϊκό Γραφείο για τις Λιγότερο Διαδεδομένες Γλώσσες διαπιστώνει το 2007 ότι την εξαγωγική στην Ε.Ε. δραστηριότητα μικρών επιχειρήσεων ευνοεί σημαντικά η γνώση άλλων από την εθνική τους γλωσσών και μάλιστα των γλωσσών με μικρούς αριθμούς ομιλητών (και το αντίθετο, τις ευκαιρίες που χάνουν επιχειρήσεις από τη δυσκολία επικοινωνίας σε άλλες γλώσσες).

# Οι γλώσσες όμως καλλιεργούν και νοοτροπίες, κάνουν το «ξένο» δικό μας. Οι γλώσσες αποτελούν σημαντικό άνοιγμα σε άλλες κουλτούρες, σε άλλους τρόπους σκέψης, συνήθειες, αξίες, ήθη, αισθητικές κατηγορίες κ.ο.κ.

Το άνοιγμα είναι ισχυρό αντίδοτο στη μισαλλοδοξία. Οι γλώσσες είναι πόρτα που οδηγεί από τον «κόσμο τον μικρό» στον «μέγα»".

Για τη μεταφορά
ΜΟΝΑ - ΖΥΓΑ

(Προέλευση της εικόνας)

7.8.09

Ενέσεις ρεαλισμού


Από το χθεσινό ΒΗΜΑ:

"Αυτή είναι η ιστορία ενός από τα μεγαλύτερα ανείπωτα σκάνδαλα της εποχής μας. Στις ημέρες μας οι λαοί που χρειάζονται περισσότερο από όλους φάρμακα κρίσιμα για την επιβίωσή τους εμποδίζονται να τα παράγουν. Ιδού το πιο πρόσφατο παράδειγμα: Εργοστάσια στον φτωχό κόσμο επιθυμούν απελπισμένα να αρχίσουν να παράγουν το δικό τους, φθηνότερο Τamiflu για να προστατεύσουν τους πληθυσμούς τους, αλλά έχουν ρητές εντολές να μην το κάνουν. Γιατί; Ωστε να μπορέσουν οι πλούσιες φαρμακοβιομηχανίες να προστατεύσουν τους πελάτες και τα κέρδη τους. Υπάρχει εναλλακτική σε αυτό το άρρωστο σύστημα, αλλά επιλέγουμε να την αγνοούμε.

Για να κατανοήσουμε αυτή την ιστορία, πρέπει να ξεκινήσουμε με ένα φαινομενικό μυστήριο. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) ορθώς προειδοποιούσε εδώ και μήνες ότι αν η νέα γρίπη εξαπλωνόταν στα φτωχότερα τμήματα του κόσμου θα θέριζε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπινες ζωές. Και όμως, έλεγε επίσης στις κυβερνήσεις του φτωχού κόσμου να μην προχωρήσουν στην παραγωγή όσο το δυνατόν περισσότερου Τamiflu- του μοναδικού φαρμάκου που καταπραΰνει τα συμπτώματα και ενδεχομένως σώζει ζωές.

Οι κυβερνήσεις μας έχουν επιλέξει εδώ και δεκαετίες τη λειτουργία ενός παράξενου συστήματος για τη δημιουργία φαρμάκων. Το μεγαλύτερο μέρος του έργου που επιτελούν οι επιστήμονες για να φθάσει ένα φάρμακο ως το τοπικό φαρμακείο γίνεται σε πανεπιστημιακά εργαστήρια με κρατική επιχορήγηση, πληρωμένη από τη φορολογία των πολιτών.

Οι φαρμακοβιομηχανίες συνήθως μπαίνουν στη διαδικασία παραγωγής αργά και πληρώνουν για ένα μέρος των ακριβών αλλά μη δημιουργικών τελευταίων σταδίων της, αγοράζοντας για παράδειγμα χημικές ουσίες ή πληρώνοντας για τις απαιτούμενες κλινικές δοκιμές. Ως αντάλλαγμα, αποκτούν για χρόνια τα αποκλειστικά δικαιώματα παρασκευής και εκμετάλλευσης του φαρμάκου.

Αν και δεν είναι αυτός ο στόχος των ατόμων που εργάζονται μέσα στο σύστημα, το αποτέλεσμα είναι συχνά θανατηφόρο. Στον φτωχό κόσμο το σύστημα κατοχύρωσης της πατέντας στα φάρμακα τα κάνει απρόσιτα για τους αρρώστους, αν οι χώρες τους δεν μπορούν να παρασκευάσουν γενόσημα- αντίγραφα των φαρμάκων που δεν προστατεύονται από πατέντα και είναι εξίσου αποτελεσματικά.

Εδώ έρχεται η λύση για το μυστήριο της νέας γρίπης. Σύμφωνα με έναν κανονισμό που ορίζει ότι στο πλαίσιο μιας εξαιρετικά πιεστικής έκτακτης ανάγκης για τη δημόσια υγεία θα επιτρεπόταν στις φτωχές χώρες η παρασκευή γενοσήμων, οι χώρες αυτές θα είχαν το δικαίωμα να παρασκευάσουν όσο γενόσημο του Τamiflu ήθελαν. Η Roche όμως, η φαρμακοβιομηχανία που διαθέτει την πατέντα του, δεν θέλει να φτιάχνει ο φτωχός κόσμος τα δικά του, φθηνότερα αντίγραφα αλλά να αγοράζει την πατενταρισμένη εκδοχή του φαρμάκου από την οποία εισπράττει κέρδη. Η Roche έδωσε άδεια σε λίγες εταιρείες του αναπτυσσόμενου κόσμου να φτιάξουν το φάρμακο, με τη διαφορά ότι πρέπει να πληρώσουν για αυτή την άδεια, πράγμα αδύνατον.

Σε αντίθεση με όλους εμάς, ο ΠΟΥ φαίνεται να στηρίζει τη Roche. Οι άνθρωποι του ΠΟΥ είναι οι καταλληλότεροι για να αποφασίσουν σε τι συνίσταται μια εξαιρετικά πιεστική έκτακτη ανάγκη, η οποία να δικαιολογεί την παραβίαση των κανόνων. Το μήνυμά τους ήταν: «Μη χρησιμοποιήσετε το παραθυράκι».

«Γιατί συμπεριφέρονται έτσι; Εξαιτίας άμεσης ή έμμεσης πίεσης που δέχονται από τις φαρμακοβιομηχανίες» λέει ο καθηγητής Μπρουκ Μπέικερ, ειδήμονας σε θέματα πατέντας φαρμάκων.

Ποιο θα είναι το τελικό αποτέλεσμα; Οι φτωχές χώρες δεν είναι τόσο προετοιμασμένες όσο θα μπορούσαν να είναι. Αν υπάρξει πανδημία, ο αριθμός των ανθρώπων που θα πεθάνουν θα είναι πολύ μεγαλύτερος απ΄ ό,τι θα μπορούσε να ήταν.

Το επιχείρημα που προέβαλαν οι μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες προς υπεράσπιση αυτού του συστήματος είναι απλό και αρχικώς ακούγεται λογικό: «Πρέπει να χρεώνουμε μεγάλα ποσά για τα φάρμακά “μας” ώστε να μπορέσουμε να αναπτύξουμε νέα σωτήρια φάρμακα. Θέλουμε να δημιουργήσουμε όσο περισσότερες θεραπείες μπορούμε και αυτό μπορούμε να το κάνουμε μόνο αν έχουμε εισοδήματα. Πολλές από τις έρευνες που χρηματοδοτούμε δεν οδηγούν στην παρασκευή εμπορεύσιμων φαρμάκων, συνεπώς πρόκειται για μια δαπανηρή διαδικασία».

Παρ΄ όλα αυτά, ενδελεχείς μελέτες αποκαλύπτουν ότι μόνο το 14% του προϋπολογισμού των φαρμακοβιομηχανιών διοχετεύεται στην ανάπτυξη φαρμάκων- συνήθως στο μη δημιουργικό τελικό στάδιο των κλινικών δοκιμών. Το υπόλοιπο πηγαίνει στο μάρκετινγκ και γίνεται κέρδη. Και ακόμη και με αυτό το ισχνό 14% οι φαρμακοβιομηχανίες κατασπαταλούν μια περιουσία δημιουργώντας φάρμακα που έχουν ακριβώς το ίδιο αποτέλεσμα με άλλα προϋπάρχοντα, αλλά έχουν ένα διαφορετικό μόριο. Ετσι δημιουργούν μια νέα πατέντα και εισπράττουν έναν πακτωλό κερδών.

Ως αποτέλεσμα, οι εταιρείες φαρμάκων δεν ξοδεύουν σχεδόν τίποτε για τις ασθένειες που σκοτώνουν τους περισσότερους ανθρώπους, όπως η ελονοσία, διότι τα θύματα είναι φτωχά και δεν κερδίζουν από αυτά.

Υποφέρουμε όλοι από αυτή τη δυσλειτουργία. Η επίτροπος σε θέματα Ανταγωνισμού της ΕΕ κυρία Νέλι Κρους συμπέρανε πρόσφατα ότι οι Ευρωπαίοι πληρώνουν 40% περισσότερο απ΄ ό,τι θα έπρεπε για τα φάρμακά τους εξαιτίας αυτού του «σαθρού» συστήματος- χρήματα που θα μπορούσαν να σώσουν πολλές ζωές αν κατευθύνονταν προς την πραγματική υγειονομική περίθαλψη.

Γιατί διατηρούμε αυτό το σύστημα εφόσον είναι τόσο κακό; Οι φαρμακοβιομηχανίες έχουν δαπανήσει την τελευταία δεκαετία περισσότερα από 3 δισ. δολάρια σε λομπίστες και πολιτικές «χορηγίες» μόνο στις ΗΠΑ. Εχουν δωροδοκήσει πολιτικούς για να κάνουν το σύστημα να λειτουργήσει προς το συμφέρον τους. Αν αμφιβάλλετε για το πόσο βαθιά φθάνει αυτή η επιρροή, ο Ρεπουμπλικανός γερουσιαστής Γουόλτερ Μπάρτον παραδέχεται ότι το τον τελευταίο νόμο για τη δημόσια υγεία στις ΗΠΑ το 2003 «τον συνέταξαν οι φαρμακοβιομηχανίες» .

Υπάρχει πολύ καλύτερος τρόπος να αναπτύσσουμε φάρμακα, αρκεί να τον υιοθετήσουμε. Προτάθηκε από τον Τζόζεφ Στίγκλιτζ, κάτοχο του Νομπέλ Οικονομίας, και είναι απλός. Οι κυβερνήσεις του δυτικού κόσμου θα πρέπει να θεσπίσουν ένα Ταμείο με απόθεμα πολλών δισ. δολαρίων το οποίο θα χορηγεί χρηματικά βραβεία στους επιστήμονες που θα αναπτύσσουν θεραπείες ή εμβόλια. Τα μεγαλύτερα βραβεία θα αποδίδονται σε εκείνους οι οποίοι θα ανακαλύψουν θεραπείες για ασθένειες που σκοτώνουν εκατομμύρια ανθρώπους. Μετά την απόδοση του βραβείου, τα δικαιώματα χρήσης της θεραπείας θα είναι δημόσια. Οποιοσδήποτε, οπουδήποτε στον κόσμο, θα μπορεί να παρασκευάζει το φάρμακο και να σώζει ζωές.

Το οικονομικό κίνητρο που παρέχει αυτό το σύστημα στους επιστήμονες είναι το ίδιο με το σημερινό, αλλά ολόκληρη η ανθρωπότητα θα δρέπει τα οφέλη του και όχι μόνο ένα ολιγάριθμο μονοπώλιο ιδιωτών και οι ελάχιστοι τυχεροί που μπορούν να πληρώνουν τις παραφουσκωμένες τιμές του. Οι παραλογισμοί του τρέχοντος συστήματος θα έπαυαν.

Δεν είναι φθηνή λύση- θα κόστιζε το 0,6% του ΑΕΠ- αλλά μεσοπρόθεσμα θα γλιτώναμε μια περιουσία, διότι τα συστήματα περίθαλψης δεν θα ήταν πλέον αναγκασμένα να καταβάλλουν τεράστια χρηματικά ποσά στις φαρμακοβιομηχανίες. Στο μεταξύ το κόστος των φαρμάκων θα μειωνόταν δραστικά για τους φτωχούς και θα τα έκανε για πρώτη φορά προσιτά σε δεκάδες εκατ. από αυτούς.

Μολαταύτα οι προσπάθειες αλλαγής του παρόντος συστήματος προσκρούουν στις φαρμακοβιομηχανίες και στις στρατιές τους από λομπίστες. Αυτός είναι λόγος για τον οποίον ο τρόπος που ρυθμίζεται η παραγωγή φαρμάκων σε ολόκληρο τον κόσμο είναι ακόμη σχεδιασμένος ώστε να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των μετόχων των φαρμακοβιομηχανιών και όχι την υγεία της ανθρωπότητας.

Η ιδέα της προνομιακής και αποκλειστικής πρόσβασης σε κρίσιμη για την επιβίωση ιατρική τεχνογνωσία, ώστε ελάχιστοι άνθρωποι να μπορούν να κερδίζουν από αυτή, αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα ανοσιουργήματα της εποχής μας. Πρέπει να διαλύσουμε αυτό το νοσηρό σύστημα. Μόνο τότε θα μπορέσουμε να παγκοσμιοποιήσουμε το πνεύμα του Τζόνας Σαλκ, του σπουδαίου επιστήμονα ο οποίος εφηύρε το εμβόλιο της πολιομυελίτιδας αλλά αρνήθηκε να το πατεντάρει, λέγοντας απλώς: «Θα ήταν σαν να κατοχύρωνα πατέντα για τον ήλιο».

Για τη μεταφορά
ΜΟΝΑ - ΖΥΓΑ

(Προέλευση της εικόνας)

5.8.09

Λόγια της πλώρης

Από email αναγνώστη:

"... Η κάθε περίοδος, λοιπόν, έχει τα δικά της χίτς και να μερικά αθλητικά: η επιδεκτική άγνοια, η στόμφα μεγάλου παίκτη, ο προπονητής που δεν χάνει ευκαιρία να στυλιτεύει τα λάθη των παικτών, η επιθετική άμυνα, η αλλαγή ομάδας (πάλι!) του Σούλη Μαρκόπουλου, η απώλεια ταυτότητας (αμυντικού παίκτη από αντίπαλο επιθετικό), (ξανά) το ευρωπαϊκό κοστούμι (των πράσινων)..."

Για την μεταφορά
ΜΟΝΑ - ΖΥΓΑ

(Προέλευση της εικόνας)

4.8.09

Marisa Monte - Dança da solidão



Solidão é lava que cobre tudo
Amargura em minha boca
Sorri seus dentes de chumbo
Solidão palavra cavada no coração
Resignado e mudo
No compasso da desilusão

Desilusão, desilusão
Danço eu dança você
Na dança da solidão

Camélia ficou viúva, Joana se apaixonou
Maria tento a morte, por causa do seu amor
Meu pai sempre me dizia, meu filho tome cuidado
Quando eu penso no futuro, não esqueço o meu passado

Desilusão, desilusão
Danço eu dança você
Na dança da solidão

Quando vem a madrugada, meu pensamento vagueia
Corro os dedos na viola, contemplando a lua cheia
Apesar de tudo existe, uma fonte de água pura
Quem beber daquela água, não terá mais amargura

Desilusão, desilusão
Danço eu dança você
Na dança da solidão

1.8.09

Sylvia's mother



Sylvia's mother says "Sylvia's busy"
"Too busy to come to the phone"
Sylvia's mother says "Sylvia's tryin'"
"To start a new life of her own"
Sylvia's mother says "Sylvia's happy"
"So why don't you leave her alone?"

And the operator says "40 cents more for the next 3 minutes"
Please Mrs. Avery, I just gotta talk to her
I'll only keep her a while
Please Mrs. Avery, I just wanna tell 'er goodbye

Sylvia's mother says "Sylvia's packin'"
"She's gonna be leavin' today"
Sylvia's mother says "Sylvia's marryin' "
"A fella down Galveston way"
Sylvia's mother says "Please don't say nothin'"
"To make her start cryin' and stay"

And the operator says "40 cents more for the next 3 minutes"
Please Mrs. Avery, I just gotta talk to her
I'll only keep her a while
Please Mrs. Avery, I just wanna tell 'er goodbye

Sylvia's mother says "Sylvia's hurryin' "
"She's catchin' the nine o'clock train"
Sylvia's mother says "Take your umbrella"
"cause Sylvie, it's startin' to rain"
And Sylvia's mother says "thank you for callin'"
"And, sir, won't you call back again?"

And the operator says "40 cents more for the next 3 minutes"
Please Mrs. Avery, I just gotta talk to her
I'll only keep her a while
Please Mrs. Avery, I just wanna tell 'er goodbye

24.7.09

40 χρόνια



Από τη στήλη του Γ. Αγγελόπουλου στα ΝΕΑ:

"Η φωτογραφία τους, στο εξώφυλλο του άλμπουμ της θρυλικής συναυλίας του Γούντστοκ, έγινε σύμβολο εκείνου του καλοκαιριού της ειρήνης, της αγάπης και της ανεκτικότητας. Σαράντα χρόνια μετά, ο Νικ και η Μπόμπι Ερκολάιν, είναι ακόμη μαζί και φωτογραφήθηκαν στην ίδια πόζα.


Ήταν το 1969, οι δύο εραστές ήταν 20 χρονών και είχαν μόλις τρεις μήνες μαζί. Ζούσαν στο Πάιν Μπους, στην Πολιτεία της Νέας Υόρκης, και είχαν φτάσει στο Μπέθελ μ΄ ένα στέισον-βάγκον για να παρακολουθήσουν από τις 15 ώς τις 18 Αυγούστου το τριήμερο φεστιβάλ. Ήταν νωρίς το απόγευμα, στη σκηνή έπαιζαν οι Τζέφερσον Αιρπλέιν και η Μπόμπι και ο Νικ στέκονταν αγκαλιασμένοι, προφυλαγμένοι κάτω από μια παλιά κουβέρτα. Ο φωτογράφος Μπερκ Άζλι πάτησε το κουμπί της μηχανής του και, λίγο αργότερα, η φωτογραφία τους δημοσιευόταν πρώτα στο εξώφυλλο του «Life» και μετά, το 1970, σ΄ εκείνο του διπλού άλμπουμ του Γούντστοκ. «Την εποχή εκείνη εργαζόμουν για το ΄΄Νιούζγουηκ΄΄», θυμάται ο φωτογράφος, «όμως προτίμησα να πάω στο Γούντστοκ με τη γυναίκα μου και τα παιδιά μου για να ζήσουμε το γεγονός σε όλη του την έκταση. Έτσι, ενώ οι συνάδελφοί μου φωτογράφιζαν τη σκηνή, εγώ έκανα βόλτες μέσα στο πλήθος».

Εξηντάρηδες πλέον, η Μπόμπι και ο Νικ πόζαραν τις προάλλες για την εφημερίδα «Νιου Γιορκ Ντέιλυ Νιουζ», τυλιγμένοι και πάλι με μια κουβέρτα (την παλιά την έχουν φυλάξει, αλλά είναι πια πολύ φθαρμένη). Παντρεύτηκαν δύο καλοκαίρια μετά το φεστιβάλ, το 1971. Και με την ευκαιρία της φετινής, 40ής επετείου του Γούντστοκ, βρέθηκαν και πάλι στη δημοσιότητα. «Δεν είχαμε αντιληφθεί ότι μας φωτογράφισαν και μόνο όταν είδα το εξώφυλλο του άλμπουμ του Γούντστοκ, αναγνώρισα πρώτα την κουβέρτα και μετά εμάς τους δύο», λέει ο Νικ. «Δεν αντιληφθήκαμε αμέσως τη σπουδαιότητα αυτής της φωτογραφίας», προσθέτει η Μπόμπι. «Το μόνο πρόβλημα ήταν ότι έπρεπε να πω στη μητέρα μου, που δεν ήξερε τίποτε, ότι είχα πάει στο φεστιβάλ».

Σήμερα η Μπόμπι εργάζεται στο δημοτικό σχολείο του Πάιν Μπους και ο Νικ για την κομητεία Όραντζ. Εξακολουθούν να ζουν κοντά στο Μπέθελ και έχουν δύο γιους, τον Μάθιου και τον Λουκ, 30 και 27 ετών αντίστοιχα. «Πιστεύω ότι από τις χιλιάδες φωτογραφίες εκείνων των τριών ημερών, επελέγη αυτή επειδή ήταν ειρηνική, ακριβώς όπως και ο χαρακτήρας της εκδήλωσης», εξηγεί ο Νικ. «Απεικονίζει έντιμα μια γενιά. Όταν κοιτάζω αυτή τη φωτογραφία, δεν βλέπω εμένα και την Μπόμπι. Βλέπω τη γενιά μας»".


Για την αντιγραφή
ΜΟΝΑ - ΖΥΓΑ

(Προέλευση των εικόνων)

17.7.09

Αυτοί κι εμείς

Από τα χθεσινά ΝΕΑ:

"Σαν σήμερα πριν από 40 χρόνια, ο Νιλ Άρμστρονγκ, ο Έντουιν «Μπαζ» Όλντριν και ο Μάικλ Κόλινς ξεκινούσαν με την αποστολή «Απόλλων 11» να κατακτήσουν τη Σελήνη. Και το κατάφεραν- όμως στην ιστορία της ανθρωπότητας, αν εξαιρέσει κανείς τη δολοφονία του Κέννεντυ και τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001, δεν υπάρχει άλλο συμβάν που να γέννησε περισσότερες θεωρίες συνωμοσίας. Ακόμα και σήμερα, υπάρχουν άνθρωποι πεπεισμένοι πως οι Αμερικανοί ουδέποτε περπάτησαν στο φεγγάρι, απλώς ήθελαν τόσο πολύ να φανεί ότι κερδίζουν τον διαστημικό «αγώνα» εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης που σκηνοθέτησαν τις αποστολές σε τηλεοπτικά πλατό. Οι συνωμοσιολόγοι έχουν τα επιχειρήματά τους· εμείς τα αντεπιχειρήματα.

1. Τα αστέρια
ΣΥΝΩΜΟΣΙΟΛΟΓΟΣ: Οι φωτογραφίες που τραβήχτηκαν από την επιφάνεια της Σελήνης δείχνουν έναν σκοτεινό ουρανό, αλλά το Διάστημα είναι γεμάτο αστέρια. Πού είναι τα αστέρια; ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Το σεληνιακό τοπίο φωτίζεται από τον Ήλιο και η κάμερα τραβάει φωτογραφίες ενός ανθρώπου με λευκή (διαστημική) στολή. Είναι λοιπόν προγραμματισμένη σε μεγάλο διάφραγμα και υψηλή ταχύτητα- και τα απομακρυσμένα αστέρια είναι υπερβολικά αχνά για να φανούν.

2. Η ραδιενέργεια
ΣΥΝΩΜΟΣΙΟΛΟΓΟΣ: Γιατί δεν σκότωσε τους αστροναύτες η ραδιενέργεια από τα μαγνητικά πεδία γύρω από τη Γη;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Η ραδιενέργεια στις επονομαζόμενες ζώνες Van Αllen είναι αρκούντως ισχυρή για να σκοτώσειαλλά μόνο αν χρονοτριβήσει κανείς. Οι αστροναύτες μπήκαν και βγήκαν σε περίπου μία ώρα- περίπου το ίδιο επίπεδο ραδιενέργειας όσο και μία ακτινογραφία.

3. Οι μετεωρίτες
ΣΥΝΩΜΟΣΙΟΛΟΓΟΣ: Το Διάστημα είναι γεμάτο γρήγορους, μικροσκοπικούς μετεωρίτες που θα χτυπούσαν σαν γροθιά το διαστημικό όχημα και θα σκότωναν τους αστροναύτες.
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Υπάρχουν εκατομμύρια μετεωρίτες, που ταξιδεύουν με ταχύτητα περίπου 190.000 χλμ./ ώρα. Όμως το Διάστημα είναι ένας τεράστιος χώρος, άρα η πυκνότητα χαμηλή και οι πιθανότητες να περάσεις ανενόχλητος πολύ μεγάλες.

4.Τα αποτυπώματα
ΣΥΝΩΜΟΣΙΟΛΟΓΟΣ: Για να μείνουν αποτυπώματα των ποδιών στη σεληνιακή σκόνη θα έπρεπε να υπάρχει υγρασία- για δοκιμάστε το στην άμμο!
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Καλύτερα θα ήταν να το δοκιμάσετε με ταλκ, που δεν χρειάζεται υγρασία για να κρατήσει το αποτύπωμα και μοιάζει πολύ περισσότερο στην υφή με τη σεληνιακή σκόνη.

5. Οι σκιές
ΣΥΝΩΜΟΣΙΟΛΟΓΟΣ: Οι σκιές δεν είναι παράλληλες- αυτό υποδεικνύει περισσότερες από μία πηγές φωτός.
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Μπορεί οι σκιές να μην πέφτουν όπως θα περιμέναμε, αλλά άλλο η Σελήνη, άλλο η Γη. Η ανώμαλη επιφάνεια της Σελήνης δημιουργεί παράξενα εφέ· το σημαντικό όμως είναι ότι υπάρχει πάντα μόνο μία σκιά, γεγονός που υποδηλώνει μόνο μία πηγή φωτός, τον Ήλιο.

6. Η θερμοκρασία
ΣΥΝΩΜΟΣΙΟΛΟΓΟΣ: Στην επιφάνεια της Σελήνης, η θερμοκρασία φτάνει ακόμα και τους 138 βαθμούς Κελσίου. Σε αυτήν τη θερμοκρασία, τίποτα δεν δουλεύει- το φιλμ που χρησιμοποιήθηκε, για παράδειγμα, δεν θα έπρεπε να είχε λειώσει;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Το φιλμ- για παράδειγμα- ή ταν τοποθετημένο μέσα σε προστατευτικά μεταλλικά δοχεία, και όλος ο εξοπλισμός, όπως και οι αστροναύτες, ήταν επίσης κατάλληλα προστατευμένος. Επιπλέον, προσσεληνώθηκαν κατά τη σεληνιακή χαραυγή, οπότε η θερμοκρασία ήταν σημαντικά χαμηλότερη.

7. Η σημαία
ΣΥΝΩΜΟΣΙΟΛΟΓΟΣ:Πώς γίνεται να κυματίζει στον ιστό που στήθηκε η αμερικανική σημαία αφού οι αστροναύτες βρίσκονταν σε κενό;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ:Η σημαία είχε ένα κοντάρι τοποθετημένο οριζόντια στο πάνω μέρος, ώστε να βγει καλά στις φωτογραφίες. Οι αστροναύτες δεν το άνοιξαν τελείως και η σημαία έμεινε με μια πτυχή.

8. Ο κρατήρας
ΣΥΝΩΜΟΣΙΟΛΟΓΟΣ: Όταν προσσεληνώθηκε η σεληνάκατος «Αετός», θα έπρεπε να δημιουργηθεί κρατήρας.
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Οι περισσότεροι άνθρωποι επιβραδύνουν για να παρκάρουν- το ίδιο έκανε και η σεληνάκατος. Προσσεληνώθηκε αρκετά μαλακά και στη Σελήνη η ώση από τους πυραύλους διασκορπίζεται στο κενό, δεν σπρώχνει τον αέρα προς τα κάτω όπως στη Γη.


9. Η αποχώρηση
ΣΥΝΩΜΟΣΙΟΛΟΓΟΣ: Πώς γίνεται να έχουμε εικόνα των αστροναυτών καθώς εγκαταλείπουν τη Σελήνη; Ποιος την τράβηξε;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Μια κάμερα που είχαν αφήσει στην επιφάνεια της Σελήνης και η οποία ελεγχόταν από τη Γη.

10. Οι φλόγες
ΣΥΝΩΜΟΣΙΟΛΟΓΟΣ: Τη στιγμή που η σεληνάκατος αφήνει την επιφάνεια της Σελήνης δεν βγαίνουν φλόγες από τον πύραυλο.
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Το καύσιμο που χρησιμοποίησαν για να φύγουν από τη Σελήνη δεν βγάζει φλόγα. Η σεληνάκατος χρησιμοποιούσε ένα μείγμα υδραζίνης και τετροξειδίου του διαζώτου: οι δύο αυτές χημικές ουσίες αναφλέγονται με την επαφή και δημιουργούν ένα προϊόν που είναι διάφανο. Για την εκτόξευση του «Απόλλων» από τη Γη είχαν χρησιμοποιήσει άλλα καύσιμα".

Για την αντιγραφή
ΜΟΝΑ - ΖΥΓΑ

(Προέλευση της εικόνας)

15.7.09

Εξηγήσεις

Από τα ΝΕΑ:

"ΥΠΑΡΧΕΙ σοβαρός λόγος για τον οποίο όταν χτυπάμε βρίζουμε, λένε οι επιστήμονες. Αυτό μειώνει τον πόνο! Ερευνητές στο Πανεπιστήμιο Κίλι του Στάφορντσαϊρ στη Βρετανία αναρωτήθηκαν εάν οι βρισιές έχουν κάποια ψυχολογική επίπτωση που αυξάνει την αντοχή στον πόνο. Προκειμένου να δοκιμάσουν τη θεωρία αυτή ζήτησαν από 66 εθελοντές να βάλουν το χέρι τους σε μια λεκάνη με παγωμένο νερό όσο περισσότερο μπορούσαν επαναλαμβάνοντας μια βρισιά της δικής τους επιλογής. Οι εθελοντές μπορούσαν να κρατήσουν το χέρι τους μεγαλύτερο χρονικό διάστημα μέσα στο παγωμένο νερό εάν έβριζαν. Ταυτόχρονα οι χτύποι της καρδιάς τους επιταχύνονταν και η αντίληψη του πόνου- όπως καταγράφηκε μέσω ερωτηματολογίου- μειωνόταν. Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι το βρίσιμο αυξάνει την επιθετικότητα και προκαλεί ένα είδος αντίδρασης που τονώνει την αντοχή στον πόνο. Όπως λέει ο επικεφαλής της έρευνας δρ Ρίτσαρντ Στίβενς, «οι βλαστήμιες υπάρχουν εδώ και αιώνες και αποτελούν ένα παγκόσμιο ανθρώπινο γλωσσολογικό φαινόμενο. Αγγίζει τα συναισθηματικά κέντρα του εγκεφάλου και φαίνεται ότι παρατηρείται στο δεξιό μέρος του, ενώ η μεγαλύτερη γλωσσική παραγωγή του ανθρώπου γίνεται στο αριστερό ημισφαίριο»".

Για την αντιγραφή
ΜΟΝΑ - ΖΥΓΑ

(Προέλευση της εικόνας)

8.7.09

Φιγούρες

Από το ΒΗΜΑ:

"Εναν χρόνο παρά τέσσερις ημέρες μετά τη σύστασή του, ο υπουργός Δικαιοσύνης κ. Ν. Δένδιας ανακοίνωσε χθες ότι θα συγκαλέσει το Εθνικό Συμβούλιο Δικαιοσύνης, προκειμένου να συζητηθούν τα προβλήματα που ταλανίζουν εδώ και χρόνια τη Δικαιοσύνη, αλλά και συνεχώς αυξάνονται. Ο υπουργός Δικαιοσύνης περίμενε να αποχωρήσουν από το δικαστικό σώμα τόσο ο πρόεδρος του Αρείου Πάγου κ. Β. Νικόπουλος όσο και ο εισαγγελέας κ. Γ. Σανιδάς, προκειμένου να μπορέσει να το συγκαλέσει. Και αυτό διότι και οι δύο αντιδρούσαν στην ίδρυση του Εθνικού Συμβουλίου Δικαιοσύνης και είχαν δηλώσει ότι δεν επρόκειτο να συμμετάσχουν. Υπενθυμίζεται ότι η σύστασή του έγινε από τον προκάτοχο του κ. Δένδια, τον κ. Σωτ. Χατζηγάκη, με τον Ν. 3674/2008, του οποίου η εφαρμογή άρχισε στις 10 Ιουλίου του 2008.

Η χθεσινή εθιμοτυπική επίσκεψη της νέας ηγεσίας της Δικαιοσύνης, η οποία ορίστηκε την περασμένη Τετάρτη από το Υπουργικό Συμβούλιο, αποτέλεσε την αφορμή για να ανακοινώσει ο κ. Δένδιας τη σύγκληση του Εθνικού Συμβουλίου Δικαιοσύνης.

Στο Συμβούλιο αυτό, στο οποίο πρόεδρος είναι ο υπουργός Δικαιοσύνης, συμμετέχουν ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Δικαιοσύνης, οι πρόεδροι των τριών Ανωτάτων Δικαστηρίων της χώρας, οι πρόεδροι των τριών Νομικών Σχολών τη χώρας, ο πρόεδρος του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους ο πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, οι πρόεδροι των Δικαστικών Ενώσεων, ένας ακαδημαϊκός κ.ά".

Για την αντιγραφή
ΜΟΝΑ - ΖΥΓΑ

(Προέλευση της εικόνας)

6.7.09

Little drop of poison



I like my town with a little drop of poison
Nobody knows they're lining up to go insane
I'm all alone, I smoke my friends down to the filter
But I feel much cleaner after it rains

She left in the fall, that's her picture on the wall
She always had that little drop of poison

Did the devil make the world while god was sleeping
Someone said you'll never get a wish from a bone
Another wrong good-bye and a hundred sailors
That deep blue sky is my home

She left in the fall, that's her picture on the wall
She always had that little drop of poison

A rat always knows when he's in with weasels
Here you lose a little every day
I remember when a million was a million
They all have ways to make you pay

5.7.09

Λόγια

Από email αναγνώστη:

"... Περιχαρής ο διευθυντής ασφαλείας Αττικής κ. Ι. Δικόπουλος εξηγούσε στον τύπο την πρακτική της σπείρας κακοποιών, εκθειάζοντας αμέτρητες φορές την υπΕρεσία που έκανε τη δουλειά της...

... Νωχελικός, πλην με περισπούδαστο ύφος, ο κ. Τραγάκης στην επιτροπή της βουλής που συζητούσε την αλλαγή του νόμου περί ευθύνης υπουργών παρουσίαζε τα βασικά σημεία των σχεδιαζόμενων αλλαγών, που μεταξύ άλλων περιλαμβάνει ένα γνωμοδοτικό δικαστικό συμβούλιο, που θα αποφασίζει για την παραπομπή των υπουργών...

... Με νόημα σημείωνε εφημερίδα, ότι ο πρωθυπουργός διάλεξε ιδιωτικό σχολείο για τα παιδιά του, μη παραλείποντας να αναφέρει και τις σχετικές λεπτομέρειες...

... Η καλή μπάλα και η κατάκτηση του πρωταθλήματος είναι οι στόχοι (και) της φετεινής ποδοσφαιρικής ομάδας του Παναθηναϊκού, όπως "αποκαλύφθηκαν" από τον προπονητή της, αφήνοντας στην άκρη το τσάμπιονς λίγκ, πράγμα που ανακούφισε βαθύτατα τη Ρεάλ Μαδρίτης..."

Για τη μεταφορά
ΜΟΝΑ - ΖΥΓΑ

(Προέλευση της εικόνας)

2.7.09

Βάρη

Από τα ΝΕΑ το σχόλιο του Θ. Πάγκαλου:

"Πολλές φορές μην έχοντας άλλο επιχείρημα, εκπρόσωποι της αντικειμενικής δημοσιογραφίας και συνήθως του νέου ήθους και ύφους που αντιπροσωπεύουν τα μικρά κόμματα και οι ανεξάρτητοι διανοητές, επιτίθενται εναντίον μου με το επιχείρημα ότι είμαι υπέρβαρος. Περιποιούμαι τον εαυτό μου με αυτόν το μετριοπαθή όρο. Κατά καιρούς έχω διαβάσει λέξεις όπως «κτήνος», «γουρούνι», «ιπποπόταμος», «παχύδερμο» και άλλα τέτοια. Ευτυχώς η περιορισμένη γνώση που αυτοί οι εκφραστές της κοινής γνώμης έχουν σε ό,τι αφορά την ελληνική γλώσσα δεν τους επιτρέπει ένα ακόμη πιο πλούσιο υβρεολόγιο.

Καθόμουν λοιπόν και σκεφτόμουν αν πραγματικά πέραν του αισθήματος ενοχής που, όπως κάθε χοντρός που σέβεται τον εαυτό του, τρέφω και εγώ, θα πρέπει να αισθάνομαι υπεύθυνος και για άλλα ουσιαστικότερα εγκλήματα κατά της κοινωνίας που πηγάζουν από την αμαρτωλή συμπεριφορά μου διότι βεβαίως υπάρχει υπευθυνότητα. Αδύνατοι που τρώνε υπάρχουν, χοντροί που δεν τρώνε δεν υπάρχουν.

Διάβασα λοιπόν με πολύ ενδιαφέρον κατά καιρούς μελέτες διαφόρων επιστημονικών οργανισμών, κυρίως της Αμερικής, που αποδεικνύουν μετά από ενδελεχείς έρευνες ότι οι χοντροί ευθύνονται για την αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη. Το Πανεπιστήμιο του Ιλινόι υπολογίζει ότι από το 1990 η αύξηση του βάρους του μέσου Αμερικανού προκάλεσε μια πρόσθετη κατανάλωση 3,8 δισεκατομμυρίων λίτρων βενζίνης το χρόνο, δηλαδή προκάλεσε πρόσθετες εκπομπές 10 περίπου εκατομμυρίων μετρικών τόνων διοξειδίου του άνθρακος. Τα πράγματα όμως είναι ακόμα χειρότερα όπως μας βεβαιώνει το αμερικανικό περιοδικό δημόσιας υγείας. Ταξιδεύοντας με τα αεροπλάνα οι έχοντες την τάση του πάχους Αμερικάνοι που πήραν την δεκαετία του ΄90 4,5 κιλά ο ένας κατά μέσο όρο, προκάλεσαν μια πρόσθετη κατανάλωση κηροζίνης 1,3 δισεκατομμυρίων λίτρων που σημαίνει 3,4 εκατομμύρια μετρικούς τόνους διοξείδιο του άνθρακος επιπλέον. Παρόμοιες έρευνες έχουν γίνει και σε άλλους τομείς.

Επειδή οι εκστρατείες που απευθύνονται στο φιλότιμο δεν αποδίδουν και μπορούν να οδηγήσουν σε απερίγραπτη ξεφτίλα σαν αυτή που επιφυλάσσουν οι Έλληνες καπνιστές στον ανεκδιήγητο υπουργό Υγείας νομίζω ότι ήρθε η ώρα να προτείνω ένα μέτρο που ενδεχόμενα θα σωφρονίσει τους χοντρούς και θα επιφέρει μεγαλύτερη κοινωνική δικαιοσύνη: όποιος ρυπαίνει και επιβαρύνει να πληρώνει.

Το μέτρο εναρμονίζεται με το κλίμα της εποχής και τις αναζητήσεις της κυβέρνησής μας. Να φορολογήσουμε τους χοντρούς και να εγκαταστήσουμε σε όλους τους χώρους δουλειάς ζυγαριές επίσημες όπου με τακτικούς ελέγχους θα αποτρέπουμε την οποιαδήποτε φοροδιαφυγή.

Θα κλείσω εδώ αυτή την επιστημονική και πολιτική αναζήτηση γιατί η ώρα είναι 11 και ήρθε η στιγμή να χτυπήσω κανένα τοστάκι, όπως προβλέπει η δίαιτά μου".


Για τη μεταφορά
ΜΟΝΑ - ΖΥΓΑ

(Προέλευση της εικόνας)

29.6.09

Πατέντες

Aπό το Antinews.gr:

"Μεταξύ των πολλών ταλέντων του Μάικλ Τζάκσον συμπεριλαμβάνονταν και ο χορός. Οι πολλές πρωτότυπες χορευτικές του φιγούρες όπως και το περιβόητο περπάτημα moonwalk ήταν η ζωντανή απόδειξη του ταλέντου του. Όταν μάλιστα ο Τζάκο και οι χορευτές του έγερναν προς τα μπροστά αψηφώντας τον νόμο της βαρύτητας στο μουσικό βίντεο “Smooth Criminal”, το θέαμα ήταν εξαιρετικά μοναδικό. Και όταν ο Τζάκσον επαναλάμβανε την σχεδόν μαγική αυτή φιγούρα ζωντανά στις συναυλίες του, οι θεατές έμεναν άφωνοι. Ο τύπος ήταν το κάτι άλλο.

Ο Μάικλ προφανώς συμφωνούσε μαζί τους για αυτό και θεώρησε σωστό να προστατεύσει το χορευτικό του τρικ. Όπως λοιπόν αναφέρει το Αμερικανικό δίκτυο ABC, το 1992 ο Τζάκσον μαζί με δυο εφευρέτες προχώρησαν στην εμπορική καταχώρηση της πατέντα του κόλπου επίσημα. Ποιο ήταν το περιβόητο κόλπο; Το κάθε τακούνι των παπουτσιών είχε μια τρύπα. Όταν ο χορευτής ήθελε να γείρει προς τα εμπρός, ένα ραβδάκι θα έβγαινε από το πάτωμα της πίστας και θα γέμιζε την τρύπα της σόλας επιτρέποντας στον χορευτή να γέρνει περίπου 45 μοίρες χωρίς να πέφτει!!! Όταν ο χορευτής θα ίσιωνε το κορμί του, το ραβδάκι θα ξαναέμπαινε στο πάτωμα! Έτσι απλά. Οπως αναφέρεται στις σημειώσεις της πατέντας «Οι μουσικοί διασκεδαστές ψάχνουν συνέχεια για νέα και ενδιαφέροντα στοιχεία.» Και για όσους σκίζουν τα ιμάτιά τους για το μουσικό ταλέντο και την μουσική συνεισφορά του Τζάκο, η λέξη κλειδί είναι διασκεδαστές θα συμπλήρωνα εγώ".

Για την αντιγραφή
ΜΟΝΑ - ΖΥΓΑ

(Προέλευση της εικόνας)

20.6.09

Φώς, περισσότερο φώς

Από τα χθεσινά ΝΕΑ:

"Το μυστικό που κάνει τις σταρ του Χόλιγουντ να δείχνουν νεώτερες και να λάμπουν στη μεγάλη οθόνη αποκάλυψε η Μισέλ Φάιφερ. «Το παν είναι ο φωτισμός. Δεν έχει καμία σημασία ποια κρέμα προσώπου χρησιμοποιείς ή αν έχεις καλά γονίδια. Με τον σωστό φωτισμό εξαφανίζονται οι σακούλες κάτω από τα μάτια. Ακόμα και οι ρυτίδες. Με αυτόν τον τρόπο, λοιπόν, δείχνουμε 20 χρόνια νεώτερες» είπε. Στην τελευταία της ταινία υπό τον τίτλο «Cheri» υποδύεται μια διάσημη εταίρα προχωρημένης ηλικίας που ερωτεύεται παράφορα έναν 19χρονο και στα 51 της εμφανίζεται πιο όμορφη από ποτέ. «Ο καλύτερος φίλος κάθε ηθοποιού είναι ο υπεύθυνος φωτισμού. Φροντίζω κάθε φορά να εξασφαλίζω τον κατάλληλο φωτισμό και το αποτέλεσμα το βλέπεται στην ταινία», είπε."

Για την αντιγραφή
ΜΟΝΑ - ΖΥΓΑ

(
Προέλευση της εικόνας
)

18.6.09

Χτυπήματα

Από τα χθεσινά ΝΕΑ:

"Η προβολή της ταινίας «Τα 400 χτυπήματα» στο Φεστιβάλ Καννών πριν από πενήντα χρόνια, για την ακρίβεια στις 4 Μαΐου 1959, αποτέλεσε αληθινό θρίαμβο. Στην έξοδο της αίθουσας ο κόσμος πήρε τον νεαρό ηθοποιό ΖανΠιερ Λεό στα χέρια. Τα μεγάλα γαλλικά περιοδικά μιλούσαν για «παιδιά θαύματα» («Ρaris Μatch») και για «αναγέννηση του γαλλικού σινεμά» («Εlle»). Είναι η αφετηρία της λεγόμενης nouvelle vague (νέο κύμα), όρος πάντως που εισήχθη αρκετά αργότερα, το 1957, σε άρθρο του Φρανσουά Ζιρού στο «L΄ Εxpress».

Ο σκηνοθέτης, ο Φρανσουά Τριφό, είχε μόλις εμπλακεί σε μια οικογενειακή διένεξη άνευ προηγουμένου, που τον οδήγησε μόλις ένα μήνα μετά τις Κάννες να υπογράψει άρθρο στο περιοδικό «Αrts», στο οποίο διέψευδε ότι είχε γυρίσει μια αυτοβιογραφική ταινία.

«Δεν έγραψα τη βιογραφία μου σε 400 χτυπήματα», είχε πει.
Η στροφή αυτή, παρότι έως τότε δεν είχε κρύψει ότι είχε εμπνευστεί την ταινία από την παιδική του ηλικία, έγινε λόγω των αφόρητων οικογενειακών πιέσεων, όπως αποκάλυψε πολύ αργότερα στη βιογραφία του. Κι ας είχε υποστεί ο ίδιος την εμπειρία της κράτησης στο Κέντρο Παρατήρησης Ανηλίκων στο Βιλζουίφ. Κι ας είχε αντλήσει και από το προφίλ του καλύτερού του φίλου, τότε, του Ρομπέρ Λασνέ. Η οικογένεια είχε, βέβαια, και αυτή τα δίκια της. Είχε περιγραφεί με τόσο μελανά χρώματα στην ταινία, που ο Τύπος την εξευτέλισε εντελώς.

Μιλούσε για «ένα παιδί που δεν αγαπήθηκε», που «κλείστηκε στον εαυτό του», τον πατέρα τον χαρακτήριζαν «αρκετά δειλό», τη μητέρα «πονηρή πουτανίτσα».

Ο εν λόγω πατέρας, ο Ρολάν Τριφό, δεν ήταν πάντως ο βιολογικός πατέρας του Φρανσουά. Είχε αναγνωρίσει το παιδί πριν ακόμη παντρευτεί τη μητέρα του, τη Ζανίν ντε Μονφεράν. Ένας θείος του Φρανσουά έγραψε: «Πνευματικά, αυτό το παπάρι ο Φρανσουά είναι ακόμη ένας έφηβος. Αν νομίζει ότι μπορεί να αλλάξει περιβάλλον φτύνοντας στις ρίζες του, είναι γελασμένος».

Πιο πληγωμένος ήταν βέβαια ο «νόμιμος» πατέρας, ο Ρολάν. Έγραψε στον Φρανσουά ζητώντας του να έρθει να μιλήσουν: «Θα ξαναδείς αναμφίβολα με συγκίνηση τη μίζερη κατοικία στην οποία οι γονείς σου σε "κακομεταχειρίστηκαν". Γονείς τόσο άσχετοι που σου επέτρεψαν να γίνεις, αργότερα, ένας δοξασμένος μάρτυρας». Και προσέθεσε στον φάκελο μια φωτογραφία του γιου του από τα γυρίσματα, με τη λεζάντα: «Πορτρέτο ενός αυθεντικού καθάρματος».

«Ήξερα ότι θα προκαλούσα πόνο»
Ο Φρανσουά Τρυφό, παρότι χαρακτήρισε ορισμένα από αυτά που γράφτηκαν στον Τύπο ως απλοποιημένα και χοντροκομμένα και κάποιες δηλώσεις του παραποιημένες, δεν χαρίστηκε επί της ουσίας στον πατέρα του. «Παρά το δυσάρεστο συναίσθημα να βλέπεις τυπωμένο έναν κάποιο αριθμό από ανοησίες, δεν μετανιώνω καθόλου που γύρισα την ταινία. Ήξερα καλά ότι θα σας προκαλούσα πόνο, αλλά μου ήταν αδιάφορο, αφού μετά τον θάνατο του Μπαζέν (σ.σ. Αντρέ Μπαζέν, κριτικός και μέντορας του Φρανσουά) δεν είχα πια γονείς».

Προσθέτει μάλιστα: «Θα είχα γυρίσει το πιο τρομακτικό φιλμ του κόσμου αν είχα περιγράψει όλα όσα πέρασα μεταξύ 1943 και1948, τις σχέσεις μου με τη μαμά και με εσένα». Και θυμάται ότι του στερούσαν τις σοκολάτες, ότι ήταν το μόνο παιδί στο σχολείο που δεν είχε κολατσιό, ότι η μητέρα του του έριχνε κλοτσιές, ότι ντρεπόταν κάθε φορά που υπήρχε ιατρική εξέταση στο σχολείο λόγω της κατάστασης στην οποία βρίσκονταν οι κάλτσες του... "

Για την αντιγραφή
ΜΟΝΑ - ΖΥΓΑ

(
Προέλευση της εικόνας)

17.6.09

1973 - The dark side of the moon



Money, get away.
Get a good job with good pay and youre okay.
Money, its a gas.
Grab that cash with both hands and make a stash.
New car, caviar, four star daydream,
Think Ill buy me a football team.

Money, get back.
Im all right jack keep your hands off of my stack.
Money, its a hit.
Dont give me that do goody good bullshit.
Im in the high-fidelity first class traveling set
And I think I need a lear jet.

Money, its a crime.
Share it fairly but dont take a slice of my pie.
Money, so they say
Is the root of all evil today.
But if you ask for a raise its no surprise that theyre
Giving none away.

Huhuh! I was in the right!
Yes, absolutely in the right!
I certainly was in the right!
You was definitely in the right. that geezer was cruising for a
Bruising!
Yeah!
Why does anyone do anything?
I dont know, I was really drunk at the time!
I was just telling him, he couldnt get into number 2. he was asking
Why he wasnt coming up on freely, after I was yelling and
Screaming and telling him why he wasnt coming up on freely.
It came as a heavy blow, but we sorted the matter out

14.6.09

Canto de ossanha



O homem que diz "dou" não dá
Porque quem dá mesmo não diz
O homem que diz "vou" não vai
Porque quando foi já não quis
O homem que diz "sou" não é
Porque quem é mesmo é "não sou"
O homem que diz "tô" não tá
Porque ninguém tá quando quer
Coitado do homem que cai
No canto de Ossanha, traidor
Coitado do homem que vai
Atrás de mandinga de amor
Vai, vai, vai, vai, não vou
Vai, vai, vai, vai, não vou
Vai, vai, vai, vai, não vou
Vai, vai, vai, vai, não vou
Que eu não sou ninguém de ir
Em conversa de esquecer
A tristeza de um amor que passou
Não, eu só vou se for pra ver
Uma estrela aparecer
Na manhã de um novo amor
Amigo sinhô, saravá
Xangô me mandou lhe dizer
Se é canto de Ossanha, não vá
Que muito vai se arrepender
Pergunte pro seu Orixá
O amor só é bom se doer
Pergunte pro seu Orixá
O amor só é bom se doer
Pergunte pro seu Orixá
O amor só é bom se doer
Pergunte pro seu Orixá
O amor só é bom se doer
Vai, vai, vai, vai, amar
Vai, vai, vai, sofrer
Vai, vai, vai, vai, chorar
Vai, vai, vai, dizer
Que eu não sou ninguém de ir
Em conversa de esquecer
A tristeza de um amor que passou
Não, eu só vou se for pra ver
Uma estrela aparecer
Na manhã de um novo amor

12.6.09

Knock three times



Hey girl what ya doin' down there
Dancin' alone every night while I live right above you
I can hear your music playin'
I can feel your body swayin'
One floor below me you don't even know me
I love you

Oh, my darling, knock three times on the ceiling if you want me
Twice on the pipe if the answer is no, oh, my sweetness
(Knock, knock, knock!) Means you'll meet me in the hallway
Mmm, twice on the pipe (clink, clink) means you ain't gonna show

If you look out your window tonight
Pull in the string with the note that's attached to my heart
Read how many times I saw you
How in my silence I adored you
And only in my dreams did that wall between us come apart

Oh, my darling, knock three times on the ceiling if you want me
Twice on the pipe if the answer is no, oh, my sweetness
(Knock, knock, knock!) Means you'll meet me in the hallway
Mmm, twice on the pipe (clink, clink) means you ain't gonna show

I can hear your music playin'
I can feel your body swayin'
One floor below me you don't even know me
I love you

Oh, my darling, knock three times on the ceiling if you want me
Twice on the pipe if the answer is no, oh, my sweetness
(Knock, knock, knock!) Means you'll meet me in the hallway
Mmm, twice on the pipe (clink, clink) means you ain't gonna show

9.6.09

Κόντρα στο ρεύμα

Από συνέντευξη του Χ. Χωμενίδη στη Ρ. Γεωργακοπούλου (Ταχυδρόμος 29.5.2009):

"...Ήταν ανάγκη να πάτε τόσο πίσω στο χρόνο; Ενώ δεν μ’ αρέσει καθόλου να νοσταλγώ, έχω την εντύπωση ότι οι παλιότεροι άνθρωποι είχαν καλύτερη σχέση με τη μνήμη και την ιστορία τους.

Αυτό είναι λίγο παρακινδυνευμένο. Θυμάστε τότε με την Ιστορία της Ρεπούση τι έλεγε ο Λαζόπουλος; Ότι εμείς την ιστορία μας θέλουμε να τη μαθαίνουμε μέσα από τις διηγήσεις των παππούδων μας. Εγώ δεν λέω αυτό. Καμία σχέση. Η ιστορία γράφεται με ορθολογικά κριτήρια και είναι τόσο επιστήμη όσο και η ιατρική. Αν ο Λαζόπουλος έχει τέτοια άποψη για την ιστορία, να πάει αύριο σε έναν γιατρό και να του πει «δεν έκανες καλά τη δουλειά» και να πάω εγώ μετά ντυμένος χήρα Μήτση και να τον χειρουργήσω. O Λαζόπουλος είναι πληγή για τη δημόσια ζωή.

Πληγή; Εμ, βέβαια. Είναι ένας άνθρωπος ο οποίος, ενώ ξεκίνησε σαν καλός κωμικός, ξαφνικά θεώρησε ότι είναι η συνείδηση των Ελλήνων. Όταν τον βλέπω στην τηλεόραση, μου θυμίζει κάτι Αμερικανούς ιεροκήρυκες οι οποίοι ουρλιάζουνε κι από κάτω το πλήθος γουστάρει. Και το χειρότερο είναι πως πια δεν είναι κωμικός. O stand up comedian δεν κολακεύει, αλλά βρίζει το κοινό του. O Λένι ο βρομόστομος δεν έβριζε την εξουσία κολακεύοντας τον απλό άνθρωπο. Του έλεγε «εσύ είσαι o διεφθαρμένος και μαλάκας που ανέχεσαι. Εσύ που κάθεσαι στην πολυθρονίτσα και περιμένεις από μένα να βρίσω τον Νίξον είσαι σαν τον Νίξον». O Λαζόπουλος κολακεύει τον κόσμο και ιδίως τους νέους. Τους αποδίδει το αλάθητο, λες και δεν συμβαίνει αυτό που έλεγε ο Χατζιδάκις, ότι ανάμεσα στους νέους βρίσκονται και οι αυριανοί χαφιέδες και οι αυριανοί χασάπηδες και απατεώνες. Εν πάση περιπτώσει, η εξουσία του Λαζόπουλου δείχνει αυτό που έλεγα προηγουμένως. Την έλλειψη ενός καλού αφηγητή...".

Για την αντιγραφη
ΜΟΝΑ - ΖΥΓΑ

(Προέλευση της εικόνας)

Γκαμπόν - Μαυριτανία



7.6.09

Black is black



Black is black
I want my baby back
It's gray, it's gray
Since she went away, Ooh-Ooh
What can I do
'Cause I'm feelin' blue

If I had my way
She'd be back today
But she don't intend
To see me again, Ooh-Ooh
What can I do
'Cause I'm feelin' blue

I can't choose
It's too much to lose
My love's too strong
Wow! Maybe if she
would come back to me
Then it can't go wrong

Bad is bad
That I feel so sad
It's time, it's time
That I found peace of mind, Ooh-Ooh
What can I do
'Cause I'm feelin' blue

I can't choose
It's too much to lose
My love's too strong
Wow! Maybe if she
would come back to me
Then it can't go wrong

Black is black
I want my baby back
It's gray, it's gray
Since she went away, Ooh-Ooh
What can I do
'Cause I'm feelin' blue
'Cause 'm feelin' blue

6.6.09

Φαμπιέν Πιέλ

Από τα σημερινά ΝΕΑ και τη στήλη του Γ. Αγγελόπουλου:

"Η Φαμπιέν Πιέλ, 45 χρονών, είναι μια γυναίκα ζωηρή, ευφυής, δραστήρια. Στη συζήτηση περνάει με άνεση από το ένα θέμα στο άλλο ώσπου ξαφνικά διακόπτει και λέει στη διπλανή της:

«Μα το ραντεβού για το οποίο μιλάμε, ήταν χθες ή προχθές;». Λίγες στιγμές νωρίτερα, στη μέση μιας φράσης, είχε σταματήσει. «Αλήθεια, γιατί σας τα διηγούμαι όλα αυτά;» είχε ρωτήσει τον δημοσιογράφο που της έπαιρνε συνέντευξη.

Μόνο στη Γαλλία, γράφει ο Βενσάν Ολιβιέ στο γαλλικό περιοδικό «Λ΄ Εξπρές», 30.000«νέοι» όπως αυτή, δηλαδή άνθρωποι ηλικίας κάτω των 65 ετών, πάσχουν απ΄ αυτή την εκφυλιστική ασθένεια που καταστρέφει τον εγκέφαλο. Το βιβλίο της «Φοβάμαι να ξεχάσω» (εκδ. Μichel Lafon), στο οποίο αφηγείται με πολύ προσωπικό τρόπο την ιστορία και την αρρώστια της, το έγραψε εν μέρει και γι΄ αυτούς.

«Στην αρχή πίστεψα πως τρελαινόμουν», λέει η Φαμπιέν. Επειδή στην αρχή δεν καταλάβαινε τι συμβαίνει. Ήταν 37 χρονών και ώς τότε διαχειριζόταν θαυμάσια τη ζωή τηςτον σύζυγο, τα παιδιά, το καταφύγιο των ζώων, το εκτροφείο σκύλων... Ξαφνικά άρχισε να ξεχνάει ένα ραντεβού, έναν λογαριασμό, ένα εμβόλιο του σκύλου. Όταν άρχισε να ξεχνάει την κουζίνα αναμμένη και να πάρει την κόρη της από το σχολείο, συμβουλεύτηκε έναν γιατρό, ο οποίος της έδωσε Ρrozac, της πρότεινε να κάνει αξονική τομογραφία και μετά... έχασε τον φάκελό της.

Έτσι πέρασαν τρία χρόνια πριν διαγνωσθεί σωστά η νόσος. Η Φαμπιέν έχει να αντιμετωπίσει έναν εχθρό εξίσου επικίνδυνο και τρομερό με τον καρκίνο, από τον οποίο είχε προσβληθεί στα 29 της. Μια αρρώστια που την καθιστά «ισόβια φυλακισμένη». Και τα συμπτώματα επιδεινώνονται. Κάνει ντους και βγαίνει γεμάτη σαπουνάδες. Πάει να αγοράσει παπούτσια και ξεχνάει να τα βγάλει, με αποτέλεσμα να χτυπάει ο συναγερμός όταν πάει να βγει από το κατάστημα. Ένα απόγευμα περιφερόταν σ΄ ένα πάρκινγκ αναζητώντας το αυτοκίνητό της. Όταν ζήτησε βοήθεια από τον φύλακα, εκείνος νόμισε ότι τον κοροϊδεύει...

Όμως η Φαμπιέν είναι αγωνίστρια. Πολεμάει το Αλτσχάιμερ κολλώντας σημειώματα στο ψυγείο και τους τοίχους του σπιτιού, ασκώντας τη μνήμη της, δημιουργώντας μια ένωση για τους ασθενείς της ηλικίας της, τη «Ζωή χωρίς λήθη». Το βιβλίο της το έγραφε κάθε μέρα, επί δέκα μήνες. Έγραφε για «τα κομμάτια που χάνονται στο κεφάλι μου και πρέπει να τα ξαναβρώ», για την απάντηση που της έρχεται την επομένη, σε μια ερώτηση που της έγινε την παραμονή. «Δυσκολεύομαι να παραμείνω συγκεντρωμένη για περισσότερο από μία ώρα, ακόμη και απέναντι σ΄ ένα μόνο πρόσωπο». Κι όταν θέλει κανείς να της ζητήσει κάτι, καλύτερα είναι να το κάνει με e-mail. «Αν μου το ζητήσει από το τηλέφωνο, θα το ξεχάσω», λέει χαμογελώντας".

Για την αντιγραφή
ΜΟΝΑ- ΖΥΓΑ

(Προέλευση της εικόνας)

4.6.09

The girl from Salina



I will kill the sun,
never leave me.
I will kill the sun,
wanna find you.
Say your love is so bright

I will kill tonight
I feel so down.
Girl please take tonight
I need you.
Girl say love prince you lie

I will kill the song,
never leave me.
Don't forget the song,
never try to.
Girl say your love 's so bright.