Μάνατζερ και πολιτική

Υπερδραστήριος ο Νικολά Σαρκοζί (και) όσον αφορά τις διακρατικές συμφωνίες πολλών δις ευρώ. Μετά το deal των 20 δις με την Κίνα, πέτυχε νέα συμφωνία ύψους 10 δις ευρώ με τη Λιβύη αυτή τη φορά.

Μάνι μάνι 30 δις σε ένα μήνα περίπου, που θα πρέπει να τον ανακηρύσσουν "μάνατζερ" της χρονιάς.

(Η εικόνα έχει έχει ληφθεί από εδώ).

Ωρα για αλλαγές

Η είδηση από τα σημερινά ΝΕΑ:

"ΜΙΣΗ ΩΡΑ πίσω γύρισε από χθες τα ρολόγια της Βενεζουέλας ο Ούγκο Τσάβες προκειμένου, όπως υποστηρίζει, να αυξηθεί η παραγωγικότητα της χώρας. «Δεν με ενδιαφέρει αν θα με πουν τρελό, η νέα ώρα θα εφαρμοσθεί», δήλωσε ο πρόεδρος της Βενεζουέλας για το νέο μέτρο το οποίο έχει αναγγείλει από τον περασμένο Αύγουστο, αναβάλλοντας από τότε δύο φορές την εφαρμογή του. «Τα παιδιά πρέπει να ξυπνάνε στις 5 το πρωί και φτάνουν στα σχολεία τους πεθαμένα από την κούραση. Γιατί; Εξαιτίας της ώρας», είπε ακόμη ο Τσάβες.

Οι Αμερικανοί
Οι επικριτές του, ωστόσο, σημειώνουν ότι μοναδικός λόγος γι΄ αυτή την αλλαγή είναι η επιθυμία του Τσάβες να έχει η Βενεζουέλα διαφορετική ώρα από τις «μισητές» ΗΠΑ. Η αλλαγή της ώρας είναι το τελευταίο από μια σειρά μέτρων του Τσάβες, ο οποίος έχει ήδη αλλάξει το όνομα και τη σημαία της χώρας, καθώς και το έμβλημα του στρατού. Η ιδέα του, πάντως, για την ώρα δεν είναι πρωτότυπη: το Πακιστάν έχει μισή ώρα διαφορά από την Ινδία, σε σχέση με την οποία το Νεπάλ έχει γυρίσει τους δείκτες 15 λεπτά πίσω".

Για την αντιγραφή
ΜΟΝΑ - ΖΥΓΑ

(Η εικόνα έχει ληφθεί από εδώ).

Κόντρες

Συχνά πυκνά ακούγεται, πως οι γενιές που διανύουν σήμερα την τρίτη ή τέταρτη δεκαετία της ζωής τους "μεγάλωσαν πιό γρήγορα", "προγραμματίσθηκαν" πιό συστηματικά κι έμαθαν να δουλεύουν εντατικότερα από ό,τι οι γενιές του 1950 και του 1960.

Είναι αλήθεια, ότι τα πράγματα (κυρίως) στην αρχή της επαγγελματικής ζωής των ανθρώπων είναι τα τελευταία χρόνια αρκετά διαφορετικά εν σχέσει με παλιότερα. Οι σημερινοί πενηντάρηδες (με 5ετή "ανοχή" ένθεν κι ένθεν) μεγάλωσαν σε ένα κλίμα που λίγο πολύ δικαιολογούσε (αν δεν "επέβαλε", κιόλας, με τον τρόπο του) κάπως μεγαλύτερες "διαδρομές" στην πορεία τους. Δεν είναι σπάνιες (το αντίθετο, μάλιστα) οι περιπτώσεις που τα φοιτητικά χρόνια κράτησαν 6-10 χρόνια, ακόμη κι όταν η σχολή ήταν μόλις 4.

Δεν είναι τελείως ξεκάθαρο, τί ακριβώς γινόταν στο διάστημα αυτό και γιατί αυτό το "καπέλο" ήταν αναγκαίο και, εν πάση περιπτώσει, συχνό. Η "ωραιοποίηση" της διαδρομής, το μπέρδεμα ως προς την ακολουθητέα κατεύθυνση ("αν δεν ξέρω που πηγαίνω, δεν κινδυνεύω και να χαθώ", όπως αναφέρει η Στ. Παναγιωτάκη στην Athens Voice), η έλλειψη καθαρών επαγγελματικών στόχων, η "παράλυση" μπροστά στη στρατιωτική θητεία (η μανία για το λεγόμενο "τρελόχαρτο"), ακόμη και το κυνήγι του έρωτα, έκαναν αρκετούς αυτής της γενιάς ν΄αρχίσουν να δουλεύουν γύρω στα 35. Αναλόγως καθυστέρησαν (αν ήρθαν) η ένταξη στο "σύστημα" κι η κοινωνική ανέλιξη, η πλούσια γκαρνταρόμπα με τα επαγγελματικά ρούχα (κοστούμια και ταγιέρ), τα σπορ αυτοκίνητα αλλά και η δημιουργία οικογένειας κι η απόκτηση παιδιών.

Σήμερα στην ηλικία των 30+ πολλοί έχουν ήδη όσα οι "προηγούμενοι" απέκτησαν στα +/- 45 χρόνια τους. Μαθημένοι από νωρίς στο συνεχές ωράριο και τον επαγγελματικό ανταγωνισμό, εκπαιδευμένοι να διασκεδάζουν σαββατόβραδα με σχεδόν επίσημα ρούχα, με αξιοθαύμαστη προσήλωση σε προσωπικούς, επαγγελματικούς κι άλλους στόχους κλήθηκαν ουσιαστικά να δουλέψουν επί περισσότερο χρόνο και πιό εντατικά, ίσως για να "καλυφθεί" το χαμένο έδαφος.

Ολα αυτά, ωστόσο, φαίνεται να μην ισχύουν γενικά, τουλάχιστον με τον απόλυτο τρόπο που σχεδόν πάντα διατυπώνονται. Οπως αναφέρει σήμερα ο Observer, μεγάλη επιφυλακτικότητα δείχνουν οι νεώτερες γενιές να διαδεχθούν στα σχολεία της Αγγλίας τους 50ρηδες, που σιγά σιγά οδεύουν προς τη σύνταξη. Η στάση τους μάλιστα αυτή φαίνεται να μην κάμπτεται από τους δελεαστικούς μισθούς, που συνήθως συνοδεύουν αυτές τις υψηλές στην εκπαιδευτική ιεραρχία θέσεις.

Είτε πρόκειται για "όψιμο" αναχωρητισμό, είτε για αναμενόμενη αντίδραση μιας ακόμη γενιάς "παιδιών" προς μια γενιά "γονιών", η "φάση" έχει πολύ ενδιαφέρον.

(Η εικόνα έχει ληφθεί από εδώ)

Temptations

It was the third of September
That day I'll always remember, yes I will
'Cause that was the day that my daddy died
I never got a chance to see him
Never heard nothing but bad things about him
Mama, I'm depending on you to tell me the truth

And Mama just hung her head and said
"Son, Papa was a rolling stone
Wherever he laid his hat was his home
(And when he died) All he left us was alone
Papa was a rolling stone, my son
Wherever he laid his hat was his home
(And when he died) All he left us was alone"

Well, well

Hey Mama, is it true what they say,
that Papa never worked a day in his life?
And Mama, some bad talk going around town
saying that Papa had three outside children and another wife
And that ain't right
Hey, talk about Papa doing some store front preaching
Talked about saving souls and all the time leeching
Dealing in debt and stealing in the name of the Lord

Mama just hung her head and said,
"Papa was a rolling stone, my son
Wherever he laid his hat was his home
(And when he died) All he left us was alone
Hey, Papa was a rolling stone
Wherever he laid his hat was his home
(And when he died) All he left us was alone"

Hey Mama, I heard Papa called himself a jack of all trades
Tell me is that what sent Papa to an early grave?
Folks say Papa would beg, borrow, steal to pay his bills
Hey Mama, folks say that Papa was never much on thinking
Spent most of his life chasing women and drinking
Mama, I'm depending on you to tell me the truth

And Mama looked up with a tear in her eye and said,
"Son, Papa was a rolling stone (Well, well, well, well)
Wherever he laid his hat was his home
(And when he died) All he left us was alone, lone, lone, lone, alone
Papa was a rolling stone
Wherever he laid his hat was his home
(And when he died) All he left us was alone"

I said, Papa was a rolling stone. Wherever he laid his hat was his home
(And when he died) All he left us was alone"

Το παλιό Ζonar's και το νέο καφέ

Πριν από λίγες ημέρες το (επί χρόνια κλειστό) μαγαζί στη συμβολή των οδών Πανεπιστημίου και Βουκουρεστίου άνοιξε κι όλοι το καλωσόρισαν ως το νέο Zonar's. Είτε επειδή έχει "ανέβει" γενικώς η περιοχή, είτε επειδή πολύς κόσμος "σουλατσάρει" -και λόγω των επερχόμενων εορτών- στο διπλανό Attica, είτε τέλος επειδή η νοσταλγία που, ίσως, πλημμύρισε τους παλιούς αθηναίους θαμώνες του "έσταξε" και λίγο παρακάτω, στο μαγαζί υπάρχει το αδιαχώρητο.

Μπορεί να είναι συνηθισμένο θέαμα να στέκει κόσμος όρθιος, περιμένοντας για μια θέση στον πάγκο ή για μια στριμωγμένη καρέκλα σε μικρά κεντρικά καφέ (π.χ. το Da Capo ή το Clemente III), όμως το ίδιο φαινόμενο για ημερήσιο στέκι πολλών τετραγωνικών είναι μάλλον πρωτόγνωρο.

Ο νέος χώρος είναι γεμάτος με μικρά τραπέζια για 2 άτομα ("δυαράκια"), πολλά από αυτά είναι κολλημένα στη τζαμαρία (προσφέρουν και χάζι), ενώ υπάρχουν και μερικοί μικροί καναπέδες που μοιράζονται ανάμεσα σε δύο τραπέζια (πάλι 2ράκια). Ελάχιστα τραπέζια μπορούν να φιλοξενήσουν 3 ή 4 άτομα κι αυτά με δυσκολία. Το ίδιο στριμωχτά είναι τα τραπέζια στη Βουκουρεστίου, κάπως πιό αραιά επί της Πανεπιστημίου. Γενικά είναι δύσκολο να καθήσει κανείς να διαβάσει την εφημερίδα του, χωρίς να ακούει τις κουβέντες των διπλανών μέσα στο αυτί του ή να μιλήσει με την παρέα του χωρίς να τον ακούνε από δίπλα. Τα γκαρσόνια προσπαθούν φιλότιμα να τα φέρουν βόλτα.

Μολονότι στεγάζονται στον ίδιο χώρο, το νέο καφέ λίγο έχει να κάνει με το παλιό στέκι. Ισως για αυτό προχθές άλλαξε κι όνομα.

Εισαγγελέας στη Λιμνούπολη(*)

Σήμερα ήταν να εκδικασθεί σε δικαστήριο της Νάπολης η υπόθεση ενός κινέζου, που κατηγορείται πως διέθετε προϊόντα, συσκευές και παιγνίδια που είχαν ή έφεραν τη μορφή του Τουίτι, του Μίκι Μάους, της Ντέζης και του Ντόναλντ Ντάκ, χωρίς προφανώς νάχει την άδεια της Ντίσνεϊ και της Γουώρνερ.

Οπως αναφέρει το AP τα πλαστά προϊόντα έφεραν φιγούρες που έμοιαζαν με τους ήρωες του Ντίσνεϊ, είχαν όμως διαφορετικά ονόματα: Τίτι, Παπερίνο, Παπερίνα, Τοπολίνο. Εκτός όλων των άλλων η "εφευρετικότητα" και το θράσος του κυκλώματος αυτού δεν έχει όρια, αφού όπως φαίνεται δεν διστάζει να χρησιμοποιεί και το όνομα της Ντίσνεϊ.

Ωστόσο, φαίνεται πως το ίδιο εφευρετικοί αποδείχθηκαν εν προκειμένω οι ιταλοί αρμόδιοι, που κάλεσαν να εμφανισθούν στη σημερινή δίκη εκτός από τον κατηγορούμενο ή τους εκπροσώπους των 2 εταιρειών και τους Τουίτι, Μίκι, Ντέζη και Ντόναλντ, που σίγουρα θα παραπονιέται για την ατυχία του εν σχέσει προς τον εξάδελφό του Γκαστόνε που πάλι τη "γλύτωσε".

(*) Ισως, δεν είναι και τόσο κακή ιδέα για ταινία...

(Η εικόνα έχει ληφθεί από εδώ)

La Tabacalera - Carmen, Saura

Ταξίδι στο χρόνο

Στην ηλεκτρονική έκδοση της Γκάρντιαν υπάρχει ένα συνοπτικό άρθρο του Jack Schofield, που εκθειάζει τα πλεονεκτήματα ενός πολύ χρηστικού, όπως φαίνεται, site.

Ο άγγλος δημοσιογράφος αναφέρεται στη χρησιμότητα των παρεχόμενων από εκεί ευκολιών για τους πολυάσχολους, κυρίως με διεθνείς επαφές, μάνατζερ. Αυτή, ωστόσο, είναι η μία πλευρά.

Υπάρχει αναμφισβήτητα και άλλη, παλιά και γνωστή: πάντα ήθελαν οι άνθρωποι να μπορούν να "χειρίζονται" το χρόνο. Και το time and date δίνει "πειστικά" αυτή την ψευδαίσθηση.

(Η εικόνα έχει ληφθεί από εδώ)

Αθήνα διαμαντόπετρα

Πολλοί ήταν αυτοί που ακούγοντας το 2006 τη ΝΔ να ορίζει υποψήφιό της για το Δήμο Αθηναίων το Ν. Κακλαμάνη περίμεναν άνετη νίκη κι ακόμη περισσότεροι αυτοί, που ανέμεναν μια ενδιαφέρουσα και "ζωντανή" θητεία. Οι εκλογές έγιναν, ο εκλεκτός της ΝΔ πήρε 46,1% κι έγινε δήμαρχος για 4 χρόνια. Κι ύστερα ήλθε η σιωπή.

Είναι αξιοπερίεργο, πώς ένας γενικά δραστήριος, ευφάνταστος και κατά κανόνα θαρραλέος πολιτικός "χάθηκε" (πάνω από ένα χρόνο τώρα) από της γής την όψη. Αν εξαιρεθεί το γήπεδο του ΠΑΟ στο Βοτανικό και κάποιες δηλώσεις και τηλεοπτικές εμφανίσεις επ' αφορμή αυτού καθώς και μία μάλλον αμήχανη δήλωση για το γάμο ομοφυλοφίλων, θα νόμιζε κανείς ότι ο δήμαρχος "οικουρεί". Ούτε φωνή, ούτε ακρόαση από το συμπαθή Νικήτα όλο αυτό το διάστημα για τα πολλά θέματα της Αθήνας.

Μέχρι προχθές που ήλθε στο προσκήνιο πρότασή του για τη θέσπιση της οικολογικής πρωτεύουσας της Ευρώπης. Διαβάζοντας για αυτό αρκετοί από τους πολιτικούς φίλους και τους εχθρούς του μονολόγησαν: "Σαν να βαρέθηκε το στενό πλαίσιο της Αθήνας και των προβλημάτων της κι επιθύμησε κάτι πιό ευρύ και κοσμοπολίτικο".

Βλέποντας οι αθηναίοι δημότες τις ποικίλες πρωτοβουλίες δημάρχων άλλων μεγάλων πόλεων της Ευρώπης (του Λονδίνου, της Ρώμης, του Βερολίνου, της Μαδρίτης κλπ) αισθάνονται, όχι άδικα, "ριγμένοι".

(Η εικόνα έχει ληφθεί από εδώ)

Πολιτική "ορθοστασία"

Πριν από κάμποσα χρόνια η "πολιτικά ορθή" συμπεριφορά σχεδόν επέβαλε (κυρίως) στην κεντροαριστερά να αγνοεί την όποια ποινική πλευρά των πράξεων διαφόρων -γενικώς διαμαρτυρόμενων- προσώπων / ομάδων και να εστιάζει στις κοινωνικές αιτίες που τις προκαλούσαν.

Στη σημερινή εποχή η "αντίστοιχη" στάση είναι περίπου η αντίθετη: οι κυβερνήσεις (κυρίως) εστιάζουν σχεδόν αποκλειστικά στην ποινική υπόσταση ίδιων ή παρόμοιων πράξεων των ιδίων προσώπων/ομάδων και παραβλέπουν τις όποιες κοινωνικές αιτίες που τις δημιουργούν.

Ετσι, οι "αποκλεισμένοι" (από τον καπιταλισμό και το σύστημά του) νέοι προλετάριοι του χθες μετατρέπονται σήμερα σε "κοινούς εγκληματίες", "αλήτες" κλπ. Η ευκολία με την οποία γίνονται αυτοί (και πολλοί άλλοι) χαρακτηρισμοί, αν κι από διαφορετική σκοπιά, είναι ακριβώς η ίδια. Οπως, άλλωστε, κι η υποκρισία.

(Η εικόνα έχει ληφθεί από εδώ).

Ξαφνιάσματα

Κάπου - κάπου υπάρχει η επιθυμία (ή η ανάγκη;) να επιδείξουν τα ΜΜΕ "αλλοιώτικη" ματιά στην παρουσίαση της επικαιρότητας, αλλά τα πράγματα τους πάνε λίγο στραβά. Αυτό συνέβη και με τη δήλωση ("βόμβα", που θάλεγαν και στο MEGA) Αλαβάνου, πως δεν θα είναι ξανά υποψήφιος για πρόεδρος του ΣΥΝ.

Στην αναζήτηση του επικρατέστερου διαδόχου, που είναι ένα από τα αγαπημένα θέματα του τύπου, εντόπισαν -μεταξύ άλλων- τον Αλέξη Τσίπρα. Στο ξάφνιασμά τους και για να δείξουν τη "φρέσκια" ματιά τους βάλθηκαν να αποκρυπτογραφούν τις θέσεις και δηλώσεις στελεχών χρησιμοποιώντας ομαδόν (1, 2, 3) την έκφραση "πίσω από τις λέξεις, έρχεται ο Αλέξης".

Μόνο που το εγχείρημά τους για "νεανική" προσέγγιση έπεσε στο κενό, καθόσον το 1968 που ήταν στη μόδα το τραγούδι των Ολύμπιανς ο Α. Τσίπρας δεν θα είχε καν γεννηθεί.

(Η εικόνα έχει ληφθεί από εδώ).

Κυριακάτικα διλήμματα

Οι σημερινές εκλογές σε Ρωσία και Βενεζουέλα φαίνεται νάχουν κάτι κοινό: την επιθυμία των κυβερνώντων να παραμείνουν -πάση θυσία- στην εξουσία.

Στο δημοψήφισμα του Τσάβες για συνταγματικές μεταρρυθμίσεις κρίνεται -μεταξύ άλλων- η κατάργηση του περιορισμού στην προεδρική θητεία. Στόχος είναι να μπορεί να εκλέγεται πρόεδρος όποιος ψηφίζεται από το λαό, χωρίς περιορισμούς στη θητεία του. Έτσι, αν ο λαός κρίνει, μπορεί κάποιος να είναι ισόβιος πρόεδρος.

Στις ρωσικές βουλευτικές εκλογές συμβαίνει κάτι ανάλογο. Σε λίγο ολοκληρώνεται η δεύτερη (και τελευταία κατά το σύνταγμα) θητεία του Πούτιν, ο οποίος δεν προκάλεσε ούτε ζήτησε αλλαγή στο σύνταγμα. Απλώς ανέλαβε επικεφαλής του κόμματος της Ενωμένης Ρωσίας, του οποίου την υπερψήφιση -ως πρόεδρος της χώρας- ζητεί από τους ρώσους στις σημερινές εκλογές.

Και οι δύο ηγέτες θέτουν στους ψηφοφόρους ουσιαστικά το ίδιο δίλημμα: αν δεν υπερψηφισθούν, οι χώρες τους θα οδηγηθούν στο χάος. Ακόμη κι αν αυτό δείχνει να μην απέχει πολύ από την πραγματικότητα, ο ωμός κυνισμός ή ρεαλισμός (ανάλογα με το πρίσμα που καθένας βλέπει τα πράγματα) με τον οποίο τίθεται, εκμεταλλεύεται άριστα το βασικό φόβο που ενυπάρχει σε κάθε εκλογή: "να πάρω τη σωστή απόφαση, ώστε να μην είναι μετά τα πράγματα χειρότερα από πριν".

Εκεί ποντάρουν Πούτιν και Τσάβες, αλλά κι όλοι οι ηγέτες μπροστά τις εκλογές. Κι όπως φαίνεται, τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει τη στάση ηγετών και ψηφοφόρων. Ούτε τα 10230,41 χιλιόμετρα που χωρίζουν τη Μόσχα από το Καράκας.

(Η εικόνα έχει ληφθεί από εδώ)

Απάτες και θύματα

Η είδηση από τα σημερινά ΝΕΑ:

"Ιδιοκτήτες και συνεργάτες ιδιωτικών τηλεοπτικών σταθμών της Κρήτης και του Βόλου, όπως και μέλη εταιρειών τηλεφωνικών γραμμών υψηλής χρέωσης (090), παραπέμπονται να δικαστούν για απάτη με τα γνωστά τηλεπαιχνίδια «Foto Fault» που μεταδίδονταν σε όλη τη χώρα, εξαπατώντας τηλεθεατές, οι οποίοι περίμεναν ματαίως στην τηλεφωνική γραμμή για να απαντήσουν, με αποτέλεσμα να πληρώνουν έτσι υπέρογκα ποσά. Συνολικά έντεκα άτομα παραπέμπονται με βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης να δικαστούν για απάτη κατ΄ εξακολούθηση".

Ακούγεται συχνά το ερώτημα: είναι δυνατόν να υπάρχουν "τη σήμερον ημέρα" άνθρωποι, που πέφτουν θύματα τέτοιας προφανούς εξαπάτησης;

Ε, λοιπόν, η απάντηση είναι: ναί. Κι (όπως δείχνει η ανθρώπινη ιστορία) όσο υπάρχουν, θα υπάρχουν.

(Η εικόνα έχει ληφθεί από εδώ)

Το ιστορικό μεθαύριο

Μικρή κι απρόσμενη συνέχεια, σε όσα λέγαμε για το χθες και το αύριο, έδωσε σήμερα το πρωί αθλητικός συντάκτης παρουσιαστής ραδιοφωνικής εκπομπής. Μιλώντας για τη νίκη του Ολυμπιακού επί της Λάτσιο και τις πιθανότητες που υπάρχουν να συνεχίσει (είτε στους 16 του Champions League, είτε στους 32 του κυπέλου Uefa) αναφέρθηκε αναγκαστικά στον επόμενο (εντός έδρας) αγώνα του με τη Βέρντερ Βρέμης, που θα γίνει στις 11.12.2007.

Συνοψίζοντας, λοιπόν, κατέληξε πως όλα θα κριθούν σε αυτόν τον "ιστορικό" όπως εξελίσσονται τα πράγματα αγώνα.

(Η εικόνα έχει ληφθεί από εδώ).

Στάση αναμονής

Μοχλός πίεσης στη διεθνή πολιτική αναδεικνύονται ιστορικά γεγονότα και η στάση σημερινών ηγετών και κυβερνήσεων απέναντι σε αυτά. Προ ολίγων εβδομάδων οι σχέσεις ΗΠΑ - Τουρκίας έδειχναν να οδηγούνται σε αδιέξοδο, εξαιτίας της απειλής του Κογκρέσου να αναγνωρίσει τη γενοκτονία των Αρμενίων.

Η ΝΔ ευθύς μόλις ανέβηκε στην εξουσία το 2004 κατήγγειλε την 8ετία του Πασοκ (1996-2004) και βάλθηκε να αποδείξει πως είχε δίκιο, κάνοντας απονεννοημένες κινήσεις (όπως η απογραφή κλπ). Πριν από ένα μήνα (μετά δηλαδή τις εκλογές του Σεπτεβρίου) "τούδωσαν και κατάλαβε" στο Πασοκ με την απόδοση ευθυνών όχι για την ήττα στην πρόσφατη εκλογική αναμέτρηση, αλλά σε εκείνη του 2004.

Ο Ισμαήλ Μπλάνκο (της ΑΕΚ) εξομολογήθηκε, πως το γκόλ που πέτυχε την Κυριακή με τη Βέροια το "χρωστούσε" (σε ποιόν;) από τον αγώνα με τον Παναθηναϊκό.

Τυχαία, κι ίσως όχι τα πιο πετυχημένα, παραδείγματα της μανίας που κυριεύει συχνά τους ανθρώπους να τα βάλουν με το παρελθόν. Δεν ομονοούν οι απόψεις για αυτή την σαγηνευτική έλξη που πολλές φορές ασκεί το παρελθόν επάνω μας. Αλλοι κυριεύονται από επιθυμία να μην το "διαψεύσουν" ή να γίνουν συνεχιστές του κι άλλοι το ξορκίζουν, κατεβάζοντας τα μάτια. Το βέβαιο είναι, πως -είτε έτσι, είτε αλλιώς- καταβάλλεται αρκετό καιρό τώρα προσπάθεια να καταλαμβάνει το παρελθόν όλο και μεγαλύτερο μέρος του σήμερα. Ετσι, ανάγοντας το χθές σε μείζον θέμα του σήμερα "αναμένεται" το αύριο.

Αν αυτό ισχύει και (μία, έστω) κυρίαρχη στάση απέναντι στο αύριο είναι η αναμονή, θα μπορούσε κανείς να πεί πως ισχύει κι εδώ η μικρή ιστορία που ο Ρ. Μπαρτ χρησιμοποιούσε για την αναμονή του ερωτευμένου: Ενας μανδαρίνος ερωτεύθηκε μιαν εταίρα. "Θα γίνω δική σου", του είπε εκείνη, "αφού πρώτα θάχεις περάσει εκατό βραδιές περιμένοντάς με στον κήπο μου, καθισμένος σε ένα σκαμνάκι, κάτω από το παράθυρό μου". Την ενενηκοστή ένατη βραδιά ο μανδαρίνος σηκώθηκε, πήρε το σκαμνί του υπό μάλης και απήλθε.

(Η εικόνα από τον πίνακα "Waiting for someone" του Han Wu Shen).

Λούκι

Τα ΜΟΝΑ - ΖΥΓΑ σήμερα -χάρις στη γενναιοδωρία παλιού, καλού φίλου- έχουν τη χαρά να θυμίσουν στους παλιότερους και να παρουσιάσουν στους νεώτερους το λογότυπο από το ιστορικό (1978) μπαρ "ΛΟΥΚΙ" της οδού Χάρητος.

Life's A Bitch - Nas & AZ, Force of Nature

Aiyyo, wassup wassup let's keep it real son
Count this money, yaknowhatI'msayin?
Yea yea
Aiyyo, put the Grant's over there in the safe yaknowhatI'msayin?
Yea yea
Cause we spendin these Jackson's
The Washington's go to wifey, you know how that go
I'm sayin, that's what this is all about right?
Clothes, bankrolls, and hoes yaknowhatI'msayin?
Yo then what man, what??

Visualizin the realism of life and actuality
Fuck who's the baddest a person's status depends on salary
And my mentality is, money orientated
I'm destined to live the dream for all my peeps who never made it
cause yeah, we were beginners in the hood as five percenters
But somethin must of got in us cause all of us turned to sinners
Now some, restin in peace and some are sittin in San Quentin
Others such as myself are tryin to carry on tradition
Keepin the schwepervesence street ghetto essence inside us
Cause it provides us with the proper insight to guide us
Even though, we know somehow we all gotta go
but as long as we leavin thievin we'll be leavin with some kind of dough
so, and to that day we expire and turn to vapors
me and my capers-ll be somewhere stackin plenty papers
Keepin it real, packin steel, gettin high
Cause life's a bitch and then you die

Life's a bitch and then you die; that's why we get high
Cause you never know when you're gonna go
Life's a bitch and then you die; that's why we puff lye
Cause you never know when you're gonna go
Life's a bitch and then you die; that's why we get high
Cause you never know when you're gonna go
Life's a bitch and then you die; that's why we puff lye

Cause you never know when you're gonna go
Life's a bitch and then you die

I woke up early on my born day, I'm twenty years of blessing
The essence of adolescent leaves my body now I'm fresh in
My physical frame is celebrated cause I made it
One quarter through life some God-ly like thing created
Got rhymes 365 days annual plus some
Load up the mic and bust one, cuss while I puffs from
my skull cause it's pain in my brain vein money maintain
Don't go against the grain simple and plain
When I was young at this I used to do my thing hard
Robbin foreigners take they wallets they jewels and rip they green cards
Dipped to the projects flashin my quick cash
and got my first piece of ass smokin blunts with hash
Now it's all about cash in abundance, niggaz I used to run with
is rich or doin years in the hundreds
I switched my motto -- instead of sayin fuck tomorrow
That buck that bought a bottle could've struck the lotto
Once I stood on the block, loose cracks produce stacks
I cooked up and cut small pieces to get my loot back
Time is Illmatic keep static like wool fabric
Pack a four-matic that crack your whole cabbage

Ερωτήσεις κι απαντήσεις

Από τα σημερινά ΝΕΑ το σημείωμα του Γ. Βέλτσου:

"Ρώτησα τους πρωτοετείς φοιτητές στο Αμφιθέατρο «Σάκη Καράγιωργα», στο Πάντειο, να μου πουν ποιος είναι αυτός που η αίθουσα φέρει το όνομά του. Δεν ήξεραν, αλλά με τη σειρά τους με ρώτησαν γιατί στην αίθουσα δεν λειτουργούν τα φώτα. Τους απάντησα ότι πέρσι λειτουργούσαν τα μισά, αλλά δεν με άκουσαν διότι δεν λειτουργούν τα μικρόφωνα. Αναζήτησα κιμωλία να το γράψω στον πίνακα, αλλά στην αίθουσα ήταν σκοτεινά. Εκατέρωθεν σκοταδισμός, μονολόγησα".

(Η εικόνα έχει ληφθεί από εδώ)

UB40 - I Got You Babe

They say we`re young and we don`t know
Won`t find out untill we grow
Well I don`t baby that`s true
Cause you got me and baby I got you

Babe, I got you babe, I got you, Babe.

They say our love won`t pay the rent
Before it`s earn`d our money`s always spent
I guess that`s so, we don`t have a lot
But at least I`m sure of
all the things we got

Babe, I got you babe, I got you, Babe.
I got flowers in the spring
I got you, to wear my ring
And when I`m sad, you`re a clown
And when I get scared you`re always around
so let them say your hair`s too long
I don`t care, with you I can`t do wrong
and put your little hand in mine
There ain`t no hill or
mountain we can`t climb

Babe, I got you babe, I got you, Babe.

I got you to hold my hand
I got you to understand
I got you to walk with me
I got you to talk with me
I got you to kiss goodnight
I got you to hold me tight
I got you I won`t let go
I got you to love me so
I got you, babe

Νομοθέτες σε νευρική κρίση

Ηταν πριν από λίγες ημέρες που ο πρωθυπουργός, διαβάζοντας στις εφημερίδες ή ακούγοντας στα δελτία ειδήσεων (αδιευκρίνιστο ακόμη) για ένα έγκλημα από αυτά που προσφέρονται για λεβέντικο, επικοινωνιακό χειρισμό, "παρενέβη" κι έδωσε αμέσως εντολές για "αυστηροποίηση" του νομοθετικού πλαισίου. Η παρέμβασή του αυτή, σε νομικό επίπεδο, εύλογα προκάλεσε έντονες αντιδράσεις. Εκτελεστική εξουσία που παρακολουθεί (με όρους reality show) τη δημόσια, κοινωνική ζωή κι ανάλογα με την εξέλιξη και τις προκύπτουσες "ευκαιρίες" σπεύδει αταβιστικά να σύρει τη νομοθετική ομόλογό της στη θέσπιση αυστηρότερων ποινών, μπορεί να δημιουργεί μόνο ανησυχία που πηγάζει από τη βιασύνη νομοθέτησης, την κυριότερη ίσως αιτία αποτυχίας κάθε τέτοιας προσπάθειας.

Ελάχιστη ή καθόλου σημασία δικαιούται κανείς να αποδώσει στο εάν ο εκάστοτε (πρωθ)υπουργός προβαίνει σε μια τέτοια κίνηση για να: α) προλάβει πολιτικές πιέσεις αντιπάλων του, β) ανταποκριθεί σε αιτήματα ποικίλων κοινωνικών ομάδων, γ) δείξει την "ευαισθησία" του, δ) καλοπιάσει τους ψηφοφόρους του, ε) κρύψει την απουσία πολιτικής, στ) ... , ζ) ... κλπ. Τέτοιες αντιδράσεις μιας επιλεκτικά και κατά το δοκούν "αγρυπνης" (χάριν ποίου;) κυβέρνησης πάντα συνοδεύονται από προχειρότητα, μονομέρεια, υπερβολή, αντιεπιστημονική προκατάληψη και -προπάντων- από απύθμενη υποκρισία.

Στο προχθεσινό ΒΗΜΑ αναφέρονται τα κυριότερα χαρακτηριστικά του νομοσχεδίου, που παρήγγειλε ο πρωθυπουργός κι ετοίμασε (σε χρόνο ρεκόρ) το υπουργείο. Σε αυτά συγκαταλέγεται και το ακόλουθο: οι υποθέσεις αυτές θα τελεσιδικούν μέσα σε δύο χρόνια από την ημέρα τέλεσης του αδικήματος. Τί σημαίνει αυτό; Οτι σε διάστημα δύο ετών θα υπάρχει απόφαση του εφετείου για την υπόθεση. Η βουλή θα κληθεί να ψηφίσει (και θα το κάνει) μια ρύθμιση, που όχι μόνο οι βουλευτές, αλλά κι όσοι μαθητές της γ' δημοτικού "ανακαλύψουν" μετά από χρόνια πως η νομική είναι η μεγάλη τους αγάπη γνωρίζουν πως είναι κοροϊδία. Οταν για να εκδικασθεί μια υπόθεση στον πρώτο βαθμό χρειάζονται 3-5 χρόνια, τί άλλο από προκλητική υποτίμηση της μέσης νοημοσύνης μπορεί νάναι αυτή η εξαγγελία;

Τα ίδια με άλλες αφορμές (που ποτέ δεν λείπουν, όταν κανείς τις "ψάχνει") έχει κάνει και το ΠΑΣΟΚ. Η μελαγχολική ιστορία του "βασικού μετόχου" κι η από νομοτεχνικής πλευράς μετατροπή του συντάγματος σε αγορανομική απόφαση είναι, ίσως, η "ενδοξότερη" σελίδα αυτής της "κυβερνητικής" λογικής. Αντίστοιχη προς την επιχειρούμενη με το νομοσχέδιο της ΝΔ φάρσα (του ιδίου, μάλιστα, με το "βασικό μέτοχο" εμπνευστή ) είναι κι η αμίμητη διάταξη, που μάλιστα έχει τεθεί στον κώδικα που ρυθμίζει τη διαδικασία της πολιτικής δίκης, και ορίζει, πως στις λεγόμενες υποθέσεις τύπου η αναβολή της συζήτησης επιτρέπεται μία μόνο φορά και δεν μπορεί να υπερβεί τις 30 ημέρες. Αρκετοί γέλασαν, όταν το πρωτοδιάβασαν, περισσότεροι όμως ξεκαρδίζονται κάθε Πέμπτη καθώς βλέπουν τις αναβολές να αγγίζουν αν δεν ξεπερνούν το ένα έτος. Κάποιος αναρωτήθηκε, μήπως ο εμπνευστής εννοούσε ημέρες ... φωτός, κάτι τέτοιο όμως δεν επαληθεύθηκε.

Κι έτσι μπορεί, μεν, να ρεζιλεύονται όλες αυτές οι μεγαλόσχημες νομοθετικές πρωτοβουλίες, φορτώνονται, όμως, στο μέλλον ανεπάρκειες και φοβίες του παρόντος με αμήχανα τεχνάσματα του τύπου "στρίβειν δια του αρραβώνος".

(Η εικόνα έχει ληφθεί από εδώ).